Haar ogen verdronken bijna in zijn ogen die evenals de hare op elkaar gericht waren. De zon scheen recht op hen waardoor Alicia's bruine, golvende haren blonken en een leuke schittering tevoorschijn haalden. Plots voelde ze hoe Nathan zichzelf overeind werkte en daarna Alicia omhoog trok, bijna onwaarschijnlijk met één hand. Lichtelijk verbaasd over de hoeveelheid kracht die hij bezat schonk ze hem een warme glimlach die zwoel werd door zijn lippen die ze tegen de hare voelde. Gretig beantwoorde ze zijn zoen, legde haar hand op zijn wang en drukte zijn lichaam extra tegen het hare aan. Zijn woorden die alles mooi afsloot deed een vrolijke twinkeling in haar ogen verschijnen. "Ik vind dat inderdaad alles lekker gaat!" Grijnzend drukte ze nog een laatste keer haar lippen tegen zijn rechterwang om hem daarna, bijna als een dol verliefde tiener, -met haar hoofd op zijn schouder- te volgen naar de auto. Een nieuwsgierige blik rustte op haar gelaat toen hij de auto startte en zijn GPS al instelde. Waar ze heen gingen, ze had er geen enkel benul van maar wist dat ze veilig was bij Nathan en hij vast niets van plan was. Toch? Een beetje onzeker frummelde ze aan de zoom van haar jurkje waarna ze haar blik naar de vooruit richtte en opeens stomverbaasd was waar ze belandt waren. Damn, dit kon toch niet écht zijn?
Vol bewondering stapte ze uit terwijl Nathan de picknick spullen al weer uit de auto haalde en ze neerlegde op de top van een klif. Net als ze in trance was ging ze op het verste puntje van de klif zitten en keek zo neer over het prachtige. Blijkbaar was Nathan even veel van zijn stok geblazen als Alicia was. Zijn woorden kwamen maar een paar seconden in haar hoofd vooraleer ze uitbundig knikte en hem onverwachts in de armen vloog. "Bedankt dat je me hierheen gebracht hebt, het is prachtig!" Liefkozend liet ze haar neus tegen de zijne rustte en lachte ze in zijn gezicht. Gohja, de speelsheid zou toch nooit verdwijnen, dat zou hij maar bij het totaalpakket moeten nemen. Zo snel als ze kon nam ze zijn hand vast en sprong ze al overeind. "Kom." Alicia besloot de leidende hand al meteen te nemen en ging langs de zijkant van de klif naar beneden langs uitstekende kanten die eigenlijk wel vervaarlijk waren. Er kon er altijd eentje breken waardoor ze samen het water in zouden gesleurd worden, al zag het water er niet uit om mensen te doen verdrinken in hun ondergrondse stromingen. Maar goed, iemand had haar ooit geleerd het water nooit te vertrouwen bij het zicht. En daarbij, Alicia zou heus wel voorzichtig zijn.
Met haar ogen nieuwsgierig over de rand draaide ze haar rug naar de waterkant en klom ze zo langzaam naar beneden tot wanneer ze, wonder bij wonder, op een vaste ondergrond kwam die misschien een halve meter boven het water uitkwam. "He! Ik heb wat gevonden! Kom suffie!" Alicia keek naar boven waar Nathan blijkbaar nog stond. Opgewonden als ze was draaide ze zich om en stapte de net ontdekte grot in die zich blijkbaar in het hart van de klif bevond. Helemaal enthouisiast sprong ze een rondje en liet ze zich in de verkoelde ruimte vallen op haar achterste. Uitgelaten bleef ze zo zitten omdat ze best wel trots was dit gevonden te hebben. Maar wat haar nog meer verbaasde was dat er een weg was geboord op het einde van de grot, alleen was die zo donker dat ze er niet alleen in durfde. "Nathan, kijk wat ik gevonden heb! Kom, loop jij maar eerst want ik durf het niet.." Aarzelend keek ze naar de ingang van de grot waar Nathan waarschijnlijk zou verschijnen. Of zou ze zich vergist hebben in die dude, was hij stiekem een broekschijter? Nâh, daar zag ze hem totaal niet voor aan. Ze zou wel zien!

Binnen enkele seconden werd zijn aandacht naar het uitzicht verbroken en voelde hij hoe de meid in zijn armen vloog. Hierdoor kwam er meteen een verbijsterende, maar brede grijns op zijn gezicht te staan en sloeg zijn armen dan ook om haar heen. ''Graag gedaan, schoonheid.'' Was zijn reactie op de hare's en genoot van het moment dat ze elkaars neuzen tegen elkaar aan lieten staan. Maar voordat hij de kans had om haar op het moment bij haar lippen te pakken, werd hij al bij zijn hand beetgenomen en moest hij meekomen van haar. Zoals hij al had verwacht ging ze voor een uitdaging en dat was dus langs de klif, de zijkant, naar beneden. Niet dat het echt bepaald super hoog was, maar wel iets waarvan hij moest slikken. Van hoogtes was hij nooit bepaald een grote fan geweest en ook deze keer was dit het geval. Toch liet hij zich niet kleineren door deze rots en volgde haar als het ware als een kip zonder kop. Al was dat niet hélemaal waar natuurlijk. Niet al te snel volgde hij haar, aangezien het best gevaarlijk was vanwege de rotsen die onverwacht glibberig konden zijn en waardoor je uit kon glijden. Maar uiteindelijk kwam het goed en stond hij goed met zijn beide benen op de grond. Toen hij nog net ietsje boven was geweest, had hij haar stem gehoord wat hem verbijsterde. Had ze wat gezien? Wat precies dan? En dat zou hij nu gaan ontdekken.
Gauw genoeg kwam hij achter haar aan, of tenminste ging het gat in waar ze net in verdwenen was en merkte op dat het niet zomaar een wildvreemd gat was waar ze in waren verdwenen, maar een grot. Het duurde niet lang voor hij haar gevonden had. Ze waren nog niet helemaal de diepte in gegaan, tenminste, hij verwachtte dat het ergste nog moest komen en hij besloot haar natuurlijk in haar eentje te laten gaan. Dat zou alleen een bangeschijter doen, waar hij niet lang over hoefde te aarzelen of hij dat nou zou zijn. Tuurlijk niet. ''Ik ben er al, silly.'' Grijnsde hij naar haar en nam haar bij haar hand vast, waarna hij haar gauw maar voorzichtig de grot verder in sleurde. ''Ik zal je niet loslaten, dus als je bang word, kruip dan maar tegen me aan.'' Zei hij al wat zachter, in verband of hij misschien dieren zou wakker maken die zich hier schuil zouden houden voor het daglicht. Ietsje steviger greep hij haar hand vast, zodat hij haar echt niet zomaar los kon laten glippen, tenzij ze het zelf wou natuurlijk, en haar bij zich zou houden. Pas toen hij zijn blik voor zich richtte richting de duisternis vroeg hij zich af of dit echt wel een strak idee was geweest. Hij had geen zaklamp bij zich en als er straks nou eens een tweesplitsing was, of zelfs meerdere en ze op een gegeven moment de weg niet meer terug konden vinden? Nee, zó ongelofelijk ver zou de grot toch niet gaan? Ergens twijfelde hij, maar voelde zich ook sterk en dapper genoeg om deze plek te gaan onderzoeken. Tenslotte was hij niet alleen, dus dat was al een heel ding. Samen met een mooi meisje de grot in gaan, wie wou dat nou niet? Iedere dude droomde daar toch van? En hij had alvast één ding van zijn to-do lijst wat hij later af kon schrappen.