Christian keek hem woedend aan, hij hoopte dat de klap tegen de muur zeer had gedaan. Zo dacht de jongen misschien beter na voor hij mensen ging bedreigen. Wanneer hij begon te spreken voelde Christian zich alleen maar kwader worden. De toon waarop de jongen zijn stem had geklonken zou hem in normale omstandigheden waarschijnlijk wel hebben doen lachen, maar nu irriteerde het hem alleen maar. Zijn naam werd uitgegild door de welbekende stem van Esther, hoorde hij daar nu paniek? Toch keek hij niet om, hield zijn blik stevig gericht op Oliver. De ademhaling van de bruinharige jongen was zwaar geworden, het deed zelfs pijn feitelijk om in te ademen al liet hij dat nu niet meteen blijken aan de jongen die in elkaar was gezakt tegen de grond. Esther’s woorden bereikte hem wel, maar ze drongen niet meer door tot de jongen. Christian’s armen waren stevig aan het trillen, voor zijn part was dit nog niet voorbij, trapte hij hem nu helemaal tot een klein hoopje bloed, maar voor hij dat echter kon doen kreeg hij een felle klap tegen zijn oog waardoor hij wat achteruit deinsde. Bijna slaagde hij op de grond, maar voor hij dat kon doen werd hij stevig vast gegrepen bij zijn kraag door de roodharige. Waarom weer regelrecht op zijn oog? De wonde was weer helemaal opengegaan, waardoor hij er niet bepaald gezond meer uit zag. Strak staarde hij naar Oliver die blijkbaar leek te bloeden. Onbewust grijnsde hij even. Nee, dit was hij niet meer. Dit was iets wat hij lang geleden had opgesloten zodat er nooit meer iets kon gebeuren als dit, maar nu was dat weg gegooide moeite. Al snel werd hij bij zijn oor vast genomen iets wat hem nog meer irriteerde maar toch deed hij geen moeite. Esther was niet de persoon waarop hij het gemunt had op de moment. Vrij snel werd hij de kamer uit gesmeten door haar, meteen kwam hij beter overeind, keek even snel nog recht in de ogen van haar voor de deur hard werd dicht gesmeten. Een korte tijd bleef hij staan. Kreeg hij dit nu als dank omdat hij gekomen was? Woedend sloeg hij met zijn hand tegen de muur die de kamerdeur van Esther scheidde met een andere. Met een ruk draaide hij zich om, stond oog in oog met enkele leerlingen en enkele leerkrachten die blijkbaar gewaarschuwd waren. De jongen bewoog zich snel tussen de mensen door, maar voor hij de gang echter kon uitlopen kwam de jongen weer volledig bij zinnen en knalde hij met een luide bonk op de grond, zonder enig teken van leven te vertonen werd hij al snel weer omhoog gehesen door enkele mensen, maar momenteel was hij maar een pop in hun handen. De jongen had een black out gekregen en daardoor was hij nu zeg maar flauw gevallen of wat dan ook. Omstanders keken hem aan, en eentje kwam uiteindelijk met het idee om hem naar het ziekenhuis te laten overbrengen. En aangezien hij niet bepaald kon toestemmen, besloot een van de leerkrachten maar een ambulance te bellen voor hem. Na een kwartiertje klonk uiteindelijk het geluid van de sirene, waardoor een hele hoop hoofden ook tevoorschijn kwamen uit hun deuren. De jongen werd nog geen vijf minuten later op een brancard gelegd, en zo naar beneden gedragen nog steeds niet bij zinnen. Een van de drie mannen bleef boven om toch aan een paar mensen te vragen wat er gebeurd was terwijl Christian al vervoerd werd naar het ziekenhuis.

Het slaan van een deur, een hand die hem bij zijn kraag greep en een schreeuwende stem. Die die dingen zorgden ervoor dat Oliver zijn blik afwendde van Christian en hij keek Esther ongelovig aan. Ze keek Oliver en Christian met een woedend gezicht aan. Of was het eerder gekwetst? Oliver wist het niet, het denken ging hem nu niet zo gemakkelijk af. Zijn groene ogen gleden over Esther en hij keek toe hoe ze Christian meesleurde. Aan zijn oor welteverstaan. Hij werd letterlijk de kamer uitgesmeten en Oliver zuchtte. Zijn blik gleed naar de plasjes bloed op de grond en hij wendde zijn hoofd af. Toen Esther vroeg of het wel met hem ging, zweeg Oliver. Hij was er niet zo zeker van dat zijn stem een vaste toon had nu, dus knikte hij maar. Dat had hij beter niet kunnen doen, want vrijwel meteen schoot er een pijnscheut door zijn hersenen. Die hield enkele seconden aan, maar verdween net zo onverwachts weer als dat die was gekomen. Toen Esther naast hem neerhurkte keek Oliver zwijgend naar haar handelingen en hij wandelde naar de badkamer. Daar zette hij zijn handen op de wasbak en zwaar leunend op het witte ding keek hij in de spiegel. Op zijn kaak was nu al een bloeduitstorting te zien. Echter leek zijn keel ongedeerd. Misschien kwam dat door zijn tattoos. Hij wreef even over zijn kaak en pakte een verbanddoos uit het badkamerkastje. Na nog een laatste blik in de spiegel geworpen te hebben knipte hij het licht uit. Zachtjes sloot hij de badkamerdeur achter zich en hij legde de verbanddoos op tafel.

Weer gleed zijn blik naar Esther, die nog steeds intensief bezig was met het poetsen van het bloed. Echter vielen er steeds weer grote druppels uit Esthers duim en Oliver schudde zijn hoofd. In enkele stappen stond hij bij haar en hij legde zijn grote hand op haar schouder. Nog steeds zwijgend hielp hij haar omhoog en hij leidde haar naar de bank. Daar pakte Oliver haar pols lichtjes beet en hij draaide de pols voorzichtig om. Met een doekje wreef hij het bloed rond haar duim weg, en hij keek goed of er geen glasresten meer in haar duim zaten. Toen Oliver er zeker van was dat die er echt niet meer zaten pakte hij wat ontsmettingsmiddel. Hij druppelde het prikkende goedje op Esthers duim en daarna zocht hij naar wat verband. Vakkundig en snel verbond hij haar duim en een stukje van haar hand. Precies op het moment dat hij ermee klaar was hoorde Oliver het geluid van sirenes, maar hij besteedde er geen aandacht aan. Proberend zijn spieren wat te ontspannen leunde hij achterover, maar hij schoot meteen weer overeind. Precies op het moment dat hij de rugleuning raakte, schoten er ongelooflijke pijnscheuten door zijn schouders, rug en zelfs door zijn hoofd. Zonder op Esther te letten trok hij zijn T-shirt uit en hij bekeek de achterkant. Hier en daar zaten er wat bloedvlekken en Oliver fronste. Zijn hand gleed naar zijn achterhoofd, maar die trok hij snel weer weg toen hij iets nattigs voelde. Helderrood bloed kleefde aan zijn handen en verschrikt keek Oliver naar het goedje op zijn vingers. Hij keek Esther even aan en kuchte. ‘’Ehmm, ik kan er zelf niet zo goed bij. Zou je misschien de wondjes op mijn rug willen ontsmetten, en misschien even naar mijn hoofdwond kijken of zo?’’ Afwachtend keken zijn ogen Esther aan en hij beet ongemakkelijk op zijn lip. Oliver háátte het om hulp te moeten vragen.

Zonder meer aandacht aan de jongen te besteden ging ze flink door met boenen, om hopelijk zo die bloedvlekken uit het tapijt te krijgen, wat best moeizaam ging. Het kostte haar energie maar ze kon het niet over haar hart krijgen om straks gezeik te krijgen met de eigenaar van het gebouw omdat ze toevallig de vloerbedekking verknald had door middel van rood, op dat moment opgedroogde, vloeistof die uiteindelijk hartstikke zou gaan meuren in de loop van de tijd. Ondertussen hoorde ze een aantal voetstappen, wat geklik, wat gerommel en uiteindelijk een grote hand op haar schouder waardoor ze omkeek. Ze wist dat hij haar wou helpen en dat die ruzie van net gewoon onzinnig was geweest, het was tenslotte haar eigen stomme fout geweest om op hem haar woede af te reageren. Hoezo een slechte indruk maken? Esther zuchtte onhoorbaar en liet zich toen mee leiden naar de bank waar ze uiteindelijk op neerplofte en zonder verder nog echt aandacht aan hem te besteden, naar het raam keek. Uitzicht op het strand, hoe kon het ook anders? Christian had al die luxe shit voor hun, op dat moment dat er nog drie Die Hard leden hier in de kamer zaten, geregeld en nu had ze hem er gewoon uitgeschopt zonder pardon. Nou eigenlijk was hij eerder zelf weggegaan omdat ze zelf niet meer zo actief in deze kamer aanwezig was, maar dan nog was het best goed geweest van hem om dat te geregeld te hebben.
Zodra er vloeistof op haar duim terecht kwam wat rook naar alcohol en brandde als de hel, draaide ze haar hoofd vliegensvlug om en had de neiging om haar hand terug te trekken, maar dat kon ze niet maken. Hij had gelijk, het moest inderdaad geholpen worden en dus besloot ze aan haar pijn te ontkennen en het volkomen te negeren, het als het ware uit te bannen tot het niet eens meer bestond. Niet dat ze dat al volledig onder de knie had, maar het was gaaf om dat uit te testen. Voordat ze het wist lag er al een staaltje verband om haar halve hand heen en wreef ze voorzichtig over de rug van haar hand met haar andere, haar nog normale hand. Op het moment dat ze doorhad dat Oliver een pijnlijke reactie maakte op iets, keek ze wat verbaasd naar hem en had toen door waar hij last van had. Natuurlijk, dat gezeik met Christian had hem wonden opgeleverd die er niet bepaald best uit zagen zodra hij zijn shirt uit deed. Al gleed haar blik ten eerste op de tatoeages die hij op zijn lichaam had. ''Natuurlijk.'' Was haar korte reactie op zijn vraag, haalde wat ontsmettingsdoekjes uit de EHBO doos vandaan en begon daar voorzichtig zijn achterhoofd als eerste mee te deppen. Het zou misschien wel pijnlijk zijn, maar zoals zij net die akelige pijn in haar duim had moeten doorstaan, moest hij dit voor kort onder ogen zien te komen. Na een paar minuten rustig door te gaan, merkte ze al dat het al aardig stopte met bloeden en het ergste weggehaald was. ''Ik kan er verder niet zoveel aan doen, het zal vanzelf moeten verbeteren. Een pleister of verband zal niet werken.'' Waren de enige woorden die haar keel verlieten, maar daar liet ze het niet bij zitten. Nee, zijn rug was er ook nog niet bepaald rustig aan toe en had ook behandeling nodig. Die was niet zo erg als zijn hoofd gelukkig en daar zouden wel gemakkelijk wat zalf en een pleister op kunnen.
Nadat ze dat dus ook behandeld had met wat doekjes en lauw water, had ze de zalf erop gesmeerd en pleisters erop geplakt. ''Het zal nu wel goed zijn.'' Bracht ze ietwat zachtjes uit en veranderde toen van houding. In plaats van relaxed met haar benen over de rand van de bank heen te zitten, verplaatste ze zich tot ze op haar knieën zat en met haar voeten aan het andere voeteneind, met haar gezicht naar de jongen toe. Rustig ging ze naar zijn oor toe, zonder verder oog contact te maken en opende toen haar mond om iets te zeggen. ''Zoals ik al zei, kan ik er niet veel aan doen, maar dit zal wel werken?'' Fluisterde ze ijzig, maar drukte daarna al gauw een klein kusje met haar volle, rode lippen op zijn wang.

Oliver vond het vreemd. Het wàs allemaal vreemd. Esther had eerst een duivelse indruk op hem gemaakt, nu zat ze op haar hurken het tapijt schoon te boenen. Ze had nu een andere uitstraling. Zacht, misschien breekbaar. Bijna aardig zelfs. Of nee dat was niet de juiste benaming, corrigeerde Oliver zichzelf. Esther was misschien wel heel erg aardig, maar moest hij het nog ontdekken.
Esther, Esther, Esther. Oliver gaf het toe; er spookte nu niks anders door zijn hoofd dan het roodharige meisje. Gek, want ze had zojuist het fotolijstje van Nadia gebroken en zijn lievelingsshirt naar buiten gegooid. Toch fascineerde ze Oliver. Hoe kon ze net nog zoveel agressiviteit uitgestraald hebben, en nu doodskalm lijkend op de grond zitten. Behalve fascinatie stroomde er nog iets anders door hem een. Een drang om Esther te.. Tja, wat was het eigenlijk? Om Esther te beschermen? Oliver wist het niet. Het enige wat hij wilde was dat ze ophield met trillen. Hij kon er niet tegen om haar zo –in zijn ogen- kwetsbaar te zien.
Zijn gedachten deden de tijd versnellen. Voor Oliver het wist had hij haar hand verbonden. Het speet hem dat hij haar even pijn moest doen doormiddel van het ontsmettingsmiddel, maar ze leek er goed tegen te kunnen. Apart, hij kende alleen maar meisjes die het uitgilden bij ieder kleinste slag of stoot. Al waren dat wel alleen maar van die cheerleader meisjes. Van die huppeltrutjes.
Esther leek het niet zo apart te vinden dat hij vroeg of ze zijn wonden even wilde behandelden. Oké, dan wist hij dat ook weer. Hij wist nog steeds niet echt wat hij kon verwachten met het roodharige meisje. Op haar gemak begon ze zijn wonden te ontsmetten en Oliver beet op zijn lip. Op Esthers woorden knikte hij zwijgend, en hij zuchtte. De wonden op zijn rug waren deden minder pijn toen ze verzorgd werd, en een tweede zucht klonk toen er koude zalf opgesmeerd werd. Deze keer was de zucht van verlichting.
‘’Bedankt,’’ Olivers stem klonk fluisterend en hij ging recht zitten. De bank begon wat te bewegen en vanuit zijn ooghoek zag hij hoe Esther op haar knieën ging zitten en naar hem toe boog. Haar stem kietelde in zijn oor, en Oliver kon een klein glimlachje niet onderdrukken. Oliver knipperde met zijn ogen terwijl hij naar Esther luisterde, en hij vroeg zich af wat er dan zou werken. Het antwoord kwam al snel. Esthers volle rode lippen raakten vluchtig zijn wang, en Oliver spande voor even zijn spieren aan. De huid op zijn wang tintelde en schokjes vlogen door zijn botten naar zijn ruggengraat. Hoewel het niet lang duurde en het maar een klein gebaar was maakte het best wel veel indruk op Oliver. Impulsief boog hij zich naar Esther toen en streek haar rode haar achter haar oren. Hij drukte zachtjes zijn lippen tegen die van Esther om vervolgens al zijn spieren te ontspannen. Al zijn ledematen tintelden op een prettige manier, en een lekker gevoel stroomde door Olivers aders. Toen hij besefte wat hij deed, liet hij Esther verschrikt los en hij keek haar verschrikt aan. Hij kuchte even en beet op zijn onderlip. Jeetje, wat als Esther hem nu weer uitflipte op hem? En waarom voelde het eigenlijk zo onwijs goed? Hij kende Esther nu pakweg een uur. Dit kon toch niet?
Oliver streek even over zijn gloeiende wangen, en hij keek Esther even aan. Goed. Fijn. Wat nu?

Na een seconde haalde ze dan ook instinctief haar lippen van zijn huid af en opende haar ogen, waarna ze hem nieuwsgierig aankeek. Tot wat zijn volgende actie zou zijn dan. Die kwam al best snel, dat hij een aantal plukjes haar achter haar oren streek. Hoewel ze normaal gesproken naar achteren gedeinsd zou zijn en hem een klap voor zijn gezicht had gegeven, wist ze niet waarom ze dat niet deed en bleef ze gewoon zitten. Alsof iets in haar haar overgenomen had, om eens een keer 'normaal' te doen voor haar doen en niet steeds chagrijnig en kwaad te doen, om die haat en nijd uit te brengen op andere mensen of voorwerpen of andere levenloze spullen. Het moment dat ze elkaar aankeken duurde niet lang, voordat ze het door had waren zijn lippen op de hare en had ze haar ogen gesloten om ervan te genieten. Hoewel haar spieren net ontzettend strak stonden, hadden ze zich uit automatisme ontspannen en genoot ze van zijn onmiddellijke reactie. Op zijn straight to the point. Het moment dat elkaars lippen ieder raakten, duurde niet vrij lang, maar lang genoeg om haar zijn smaak te laten proeven en zodra hij dan ook verschrikt los liet keek ze hem met een tedere blik aan. Hierna wist ze zichzelf ook weer te herpakken en deinsde zelf ook lichtelijk achteruit, waarna ze de blik in zijn ogen zag. Het was inderdaad beter om hiermee op te houden, zij was tenslotte hiermee begonnen toch? Toch? Of niet? Ze wist het niet meer, raakte voor even de kluts kwijt. Ze had hem enkel een kusje op zijn wang gegeven, gaf dat de aanleiding om gelijk te gaan zoenen? Esther kende hem nog maar net, nog niet eens een uur en ze hadden al best veel beleefd in die tijd.
Ze slikte even, stond toen op van de bank en draaide haar hoofd naar het raam toe waar het water rustig tegen de kust aan klotste. ''Vergeet het.'' Fluisterde ze, maar hard genoeg voor de jongen om het hoogstwaarschijnlijk te kunnen horen. Tenminste, als hij zijn aandacht erbij hield en niet ergens afdwaalde in Estherland of zoiets. Ze kreunde zachtjes, hoog, wanneer ze haar keel schraapte en draaide zich toen om naar de slaapkamer. Daar liep ze heen en sloot de deur achter haar kont dicht. Wat had ze zojuist gedaan? Dit kon niet waar zijn. Alsof ze flipte greep ze naar haar haren, die ze meteen weer goed in stijl deed en liet zich vervolgens neerploffen op haar bed waar haar laptop nog steeds met smart op haar lag te wachten. Op haar buik liggende en haar benen in de lucht zwaaiende, klapte ze het ding open en kwamen de internet tabbladen van Google Chrome weer in beeld. Facebook, Youtube, Twitter, Tumblr, dat soort standaard dingen. Facebook, het deed haar herinneren aan haar vader die nog niet eens lang geleden zijn sterfbed had bereikt. Ze greep opnieuw haar haren vast en liet haar hoofd wat naar beneden zakken, richting haar toetsenbord en sloot haar ogen. Ze wou hier niet aan denken, ze wou niet aan die begrafenis denken en aan het feit dat haar held pijnlijk gestorven was. Het deed haar alleen maar meer zeer en pijn, iets wat ze maar al te graag af wou reageren en dat zou dan opnieuw Oliver worden, een slachtoffer. Ze moest zichzelf in bedwang houden...
Een welbekend geluidje luidde door haar laptop heen en ze keek meteen weer op. Messenger. Ze liet haar vingers over het touch gedeelte gaan en klikte zo het gesprek aan. Haar ogen scanden de tekst die ze toegestuurd kreeg en met een lichte glimlach beantwoordde ze haar door middel van een standaard begroeting. Een oude vriendin van Venice, die nog wél de moeite nam om contact met haar op te nemen. Weinig mensen hadden dat nog gedaan, sinds het feit dat ze er achter waren gekomen dat haar moeder niet meer met haar vader was, maar met een ander. Niet zomaar iemand, nee, een vrouw. Iets wat ze liever afraadden dan dat ze het aanraadden aan mensen. Een lichte zucht verliet haar keel. Het beeld van haar vader was nu merendeels verdwenen, maar nu bleef Oliver er weer in hangen. Alsof hij vertrouwd voelde, alsof ze hem al jaren kende en ze volledig aan hem gewend was. Het was raar. En aan de ene kant verlangde ze er naar dat hij binnen kon komen en haar zou bespringen als een freak die zich niet in toom kon houden, maar aan de andere kant wou ze ook wel dat hij op zou rotten en haar nu met rust zou laten. Het was maar af te wachten wat hij dan zou gaan doen. Hoe hij over deze situatie dacht en misschien wel enkel en alleen binnenkwam om met haar te praten. Misschien niet eens over net, om dat even weg te laten, maar gewoon over iets leuks.

Het feit dat Esther niet terugdeinsde of hem sloeg verbaasde Oliver. Nee, het leek eerder alsof Esther zich er ook goed bij voelde. Haar spieren waren in ieder geval niet meer zo ingespannen. Op het moment dat Oliver zichzelf teruggetrokken had keek Oliver Esther nog even kort aan, om een glimp van haar tedere blik op te vangen. Echter sloeg de sfeer snel om toen Esther hem enkele woorden toefluisterde en verdween. Vergeet het. Toen Esther in haar kamer was verdwenen staarde hij even naar de dichte deur en hij stond op. Hij kon het maar beter vergeten ja. Met een zucht stond hij op en verdween hij naar zijn eigen kamer, om die op zijn gemak in te richten. Kleding in zijn kast, schoenen langs de muur. Hij maakte zijn bed op en zette de foto van Nadia op zijn nachtkastje, samen naast het bureaulampje. Uiteindelijk plofte hij starend naar de muur op zijn bed neer. Hij had het weer goed verpest, of niet?
Hij werd zenuwachtig van het stilliggen dus stond hij maar op. Hij trok een simpele zwarte hoodie aan en vertrok weer naar de ‘woonkamer’. Daar ging hij voor het raam staan en hij keek met zijn handen op de vensterbank leunend naar buiten. Het uitzicht was gewoonweg prachtig.
Golven beukten tegen de kleine rotsen aan en lieten een laagje schuim achter op het strand. Enkele kinderen lieten hun vliegers op in de lucht of speelden met zandschepjes. Hier en daar liep er een man of vrouw voorover gebogen; zoekend naar schelpen of andere verzamelobjecten. Hier en daar liepen er twee mensen dicht opeengeplakt door het natte zand. Om de paar meter hielden ze dan stil om elkaar een kusje te geven of om elkaars haren achter hun oren te strijken. Oliver beet op zijn lip bij het aanblik ervan. Nog geen twee jaar geleden had hij op zo’n soortgelijke manier samen met Nadia over het strand gelopen. Was hìj degene geweest die om de meter stilhield en lachend een lok haar achter haar oren streek, of haar volle lippen kuste. Een schaduw gleed over Olivers gezicht. Nee, hij mocht er niet aan denken. Hij wilde er niet aan denken. Maar waarom lukte het niet? Waarom kon hij niet naar haat foto kijken zonder dat de emoties door zijn lijf wervelden. Had hij Esther daarom gekust? Als een middel om Nadia te vergeten? Nee, dat kon toch niet zo zijn? Zo was Oliver normaal helemaal niet. Hij gebruikte geen mensen als een voorwerp, dat was in zijn ogen niet goed.
Een zucht ontsnapte aan Olivers lippen. Hij was raar bezig en hij kon zoals Esther het eerder al zei, het beter maar vergeten.
In een opwelling draaide hij zich om en hij wandelde naar Esthers kamerdeur. Hij klopte twee keer op de deur en wachtte even voordat hij naar binnen liep. Hij sloot de kamerdeur en keek naar Esther die op haar buik lag te klooien met haar laptop. Haar rode haren glansden in het rode zonlicht en even bekroop er een vreemd gevoel Oliver. Alsof hij haar wilde bespringen als een wild beest, om vervolgens in haar hals te bijten. In zijn gedachten kon hij al zien hoe ze zich ontdeed van haar kleding en hoe ze uitdagend haar duimen achter haar onderbroek haakte.
Oké kappen Oliver. Riep hij zichzelf tot orde. Het zou raar staan als hij ineens begon te kreunen als een vreemd wezen. Hij wandelde naar haar bed en ging aan het uiteinde zitten. ‘’Dus, jij bent Esther? Mijn nieuwe kamergenote? Ik ben Oliver Scott Sykes, maar word vaak Oli genoemd. ‘’ Oliver grijnsde even scheef en hij liet zijn blik naar het roodharige meisje glijden. Het was misschien beter als ze opnieuw begonnen en alles gewoon vergaten. Precies zoals Esther het had gefluisterd tegen hem. Vergeet het. Ja, dat was Oliver ook van plan. Het allemaal vergeten.

Nog een reactie kwam van Windows Messenger en ze reageerde daar weer op terug, niet bepaald met smileys, maar gewoon normaal. Voor kort gingen ze even door zo, maar een erg nuttig gesprek was het niet. Tenslotte was ze toch eigenlijk verleden tijd, langskomen of iets dergelijks deed de oude vriendin niet en eigenlijk sloeg dit hele gesprek nergens op. Beetje vaag-achtig vragen hoe het met elkaar ging, verder verliep het eigenlijk niet. Haar vingers typten de laatste woorden dat ze moest gaan razendsnel en sloot toen het programmaatje voordat de meid de kans had om terug te reageren, door middel van op wat toetsen te drukken. Hierdoor kwam het begin scherm van Messenger in beeld, die ze dan ook weg klikte door over het touch gedeelte met haar vingertoppen te gaan en vervolgens op het roodgekleurde kruisje te drukken.
Op het moment dat ze Google Chrome aan wou drukken zodat ze de tabbladen kon gaan bekijken, hoorde ze de deurklink open gaan en ontsnapte er onbewust een onhoorbare zucht uit haar neusgaten vandaan. Opkijken deed ze niet, wist heus wel dat het Oliver zou zijn. De neiging om iets naar hem te grommen was groot, maar wist zich in te houden. Vooral omdat ze nu niet bepaald ongemakkelijkheid wou opwekken, wat dan juist alleen maar zou vergroten.
Nadat ze even in haar ogen had gewreven, wel voorzichtig dat haar make-up niet uit zou lopen, besloot ze toch maar even te gaan verzitten zodat het ook wat socialer over zou komen. Al was zij eigenlijk het tegenovergestelde van dat. Ze hoorde de woorden aan die hij sprak en grijnsde, wat een sukkel was het toch. Alsof ze niet wist hoe hij heette, dat had ze allang al bij de balie gehoord. Maar ja, ergens vond ze het ook best wel grappig dat hij zich voorstelde, ondanks het tafereel van wat zich net allemaal had afgespeeld. Ze draaide zich om en sloeg haar benen over de rand van haar bed heen, zodat ze nu in het midden zat van haar laptop en de jongen. Voor kort wreef ze over haar geblesseerde hand heen, maar besloot daar niet al te veel aandacht aan te vestigen. ''Mij ken je al.'' Antwoordde ze op zijn voorstel en glimlachte toch even. ''Waar kom je vandaan?'' Was de enige vraag die ze kon bedenken, om toch het gesprek in gang te blijven houden en niet awkward wat te gaan zitten en straks misschien hetzelfde te laten gebeuren. Eventjes gleed haar blik door haar kamer heen, posters van verscheidene dingen, bands die haar interesseerden. Erg anders dan een normale tienerkamer was het niet, behalve dat hij bloedrood geschilderd was en een hout-uitziende vloer had. Al was dat niet helemaal waar, het was eerder klikbare laminaat wat eruit zag als hout. ''Goed, wat wil je van mij weten? Want ik neem aan dat je hier bent voor een reden, niet waar?'' Daarmee doelde ze dan niet zozeer dat hij kamergenoot van haar was, maar het feit dat hij ongevraagd haar kamer binnen was gekomen.

Toen Esther zei dat Oliver haar al kende, knikte hij. Dat was zo. Hij wist trouwens niet waarom hij net zoiets knulligs gezegd had. Er waren vast duizenden betere dingen te bedenken. Alleen kon Oliver daar natuurlijk niet opkomen. De stumpert. Toen Esther vroeg waar Oliver vandaan kwam, glimlachte hij eventjes. ‘’ Sheffield, Yorkshire. Engeland dus. Ben nog niet zo heel lang geleden hierheen verhuisd.’’ Dat klopte. Oliver woonde hier misschien net een jaartje nu. Toch had hij het voor elkaar gekregen om zijn ouders nu bijna vijf jaar niet te zien. Ingewikkelde familieruzies en ingewikkelde familierelaties. Hij had de laatste vijf jaar die hij in Engeland woonde bij zijn oma doorgebracht. Uiteindelijk kreeg hij Monica High op het oog, dus besloot hij te verhuizen. In zijn eentje weliswaar.
‘’Ik woon hier net een jaartje. Ergens bevalt het me hier wel.’’ Zei Oliver dan ook en hij streek met zijn hand door zijn haren.
‘’En waarom ik hier ben? Het leek me gewoon slim om even normaal kennis te maken. Ik bedoel, we zitten waarschijnlijk nog een jaar met elkaar opgescheept voordat ik ga studeren, dus moeten we het er beste maar van maken. En ik hoef niets van je te weten hoor. Niks wat je niet uit jezelf vertelt in ieder geval.’’ Oliver glimlachte weer en liet zijn blik naar het grote raam glijden. Ook hier was het uitzicht geweldig. Hij stond dan ook op en ging voor het raam staan kijken. Zijn handen waren achter zijn rug bij wijze van spreke in elkaar gevouwen. Zijn bruine ogen speurden het hele strand af. Geen enkel plekje was onzichtbaar voor hem. Net als een adelaar. Bij die gedachte moest Oliver zich inhouden om niet te grinniken. Slecht, hij moest gewoon lachen om zichzelf.
Hoewel het strand net nog vol geweest was met stelletjes, was het nu verlaten op één persoon na dan. Oliver kneep zijn ogen tot spleetjes en focuste zijn blik op de persoon die over het strand scharrelde. Het was een vrouw, aan haar rondingen te zien. Haar haren waren vuurrood en glinsterden in de middagzon.
Oliver kon zweren dat hij haar ergens van kende.
De manier van lopen van de persoon. De huidskleur. De lengte. Het leek zo ontzettend veel op Nadia.. Oliver tuurde nog intensiever naar de persoon om tot de conclusie te komen dat het inderdaad Nadia was. Nadia!
Zonder iets te zeggen draaide hij op zijn hakken om en spurtte hij naar de deur. Die rukte hij lomp hard open en hij liet die openstaan zodra hij erdoorheen gerend was. Bij de tweede deur deed hij hetzelfde en Oliver sprintte de trappen af. Hier en daar moest hij een tas of enkele mensen ontwijken, maar dat ging probleemloos. Hij rukte de deur van het gebouw open en sprong naar buiten. In de verte kon hij het geluid van de golven die wild tegen de stenen sloegen al horen. Maar er was ook iets anders.. Het geluid van rubberen banden die over een geasfalteerde weg raasden. Zo te horen gingen ze niet bepaald zacht. Echter liet Oliver hier zich niet door tegenhouden en voor hij het wist was hij bij de rand van de weg. Een eenzame zweetdruppel gleed langs zijn hoofd naar beneden, en Oliver hijgde van moeheid. Toch stopte hij nog steeds niet.
Hij keek ook niet uit waar hij liep?
Voor een moment leek hij te zweven, het volgende moment werd hij geschept door ene auto. Oliver wist niet hoe hoog hij de lucht in gesleurd werd. Het enige wat hij wist was dat de klap waarmee hij op de grond kwam, al het lucht uit zijn longen sloeg. Hij voelde een bot kraken en een felle pijnscheut zorgde ervoor dat hij even verlamd op de grond lag. Met moeite tilde hij zijn hoofd op en hij keek naar zijn been. Hij kokhalsde. Het bot was dwars door zijn vel en spieren gegaan, en stak nu letterlijk uit zijn been. Bloed liep in straaltjes uit de wond en Oliver kreunde van de pijn. Wat deed hij hier? Waarom was hij hier heen gegaan? Had hij nu echt gedacht dat Nadia weer zou leven? Dat kon toch niet? Een mensenmenigte ging in een kringetje om hem heen staan, en even had Oliver het gevoel dat hij zou stikken. Zoveel mensen. Zoveel drukte. Zoveel pijn op één dag..

Nadat ze haar vragen dan ook gesteld had, gleed haar blik naar haar laptop waar wat aantrekkelijke chatboxen zich opende op FaceBook, mensen die nieuwsgierig naar haar waren en zonder er echt blij op te reageren klapte ze het ding dicht voordat het nog maar één piep geluidje kon maken. Hierna keek ze weer terug naar Oliver en luisterde zijn antwoord af. Wanneer hij echter over het studeren begon, was er iets onverwachts op haar zenuwen gaan werken. Maar liet hem toch uitpraten, ook al was ze normaal gesproken niet zo beleefd. ''Hee, dat ik nu een jaar ben blijven zitten, betekent niet dat ik dit jaar ook ga verkloten en dat ik niet afstudeer.'' Siste ze ijskoud tegen hem, waar zelfs op haar eigen huid lichtelijk kippenvel ontstond. Ze had gewoon zin om die glimlach van zijn gezicht af te slaan. Hij mocht dan wel van geluk spreken dat ze hem nog niet in elkaar had geranseld, dit hoefde ze echter niet van hem te pikken.
Esther keek toe hoe hij opstond, naar het raam liep en daar het strand stond te bekijken. Zijzelf vond er echter geen zak aan op het moment, ze had het uitzicht vanaf dit punt wel weer bekeken naarmate dat ze hier al een pittige tijd zat. Al die tijd rustig in haar eentje, omdat Christian zo nodig een andere kamergenoot nodig had. Dat hij zou ongeduldig was tot zij weer terug in de kamer was, kon zij geen flikker aan doen. Ach, aan de andere kant, ze was nu best een pittige lange tijd rustig alleen geweest. Totdat deze sukkel het weer kwam verpesten eigenlijk. Ze hield een tijdje haar ogen op hem gericht, hoe hij stralend uit het raam liep te kijken, maar na enkele seconden glipte haar blik toch automatisch weer terug naar haar laptop. Gewoonweg iets om haar frustratie weg te halen. Esther klapte hem dan ook weer open en binnen enkele ogenblikken werd het zwarte scherm vervangen door een gedeeltelijk witte. Facebook, meerdere mensen hadden inmiddels tegen haar gepraat en wanneer ze merkte dat het ook Liz was, typte ze wat terug met een lichte glimlach. Eén van de weinigen die haar daadwerkelijk vrolijk kon maken als het erop aan kwam. Een vriendin van vroeger, die ook in Venice woonde. Ze had de meid al enige tijd niet meer gezien, de naam jaren kon ze het zelfs geven, en ze kon niet ontkennen dat ze haar miste. Tenslotte hadden ze elkaar iedere keer weer gesteund waar het kon, stonden ze vierentwintig uur, zeven dagen per week voor elkaar klaar en hadden ze ontiegelijk veel kattenkwaad uitgehaald wanneer ze nog in Venice was.
Wanneer ze voetstappen hoorde, dat de jongen zich omdraaide, had ze haar blik gauw genoeg van de laptop afgericht en op hem gevestigd. Nog kort had ze gezien dat hij iets wonderbaarlijks had opgemerkt van buiten, wat haar uit nieuwsgierigheid deed opstaan en uit het raam deed kijken. Niets bijzonders te zien. Alhoewel, er liep een roodharig persoontje op het strand, dat veel van haar eigen haar weg had. Maar waarom de jongen zich ineens moest haasten naar buiten.. ze snapte er niets van. Een flinke steek schoot door haar duim, waardoor ze er vuil naar keek en vervolgens met pleister en al in haar mond stak, in de hoop dat het over zou gaan. Op dat moment schoot er iets door haar heen, als een lichte hartaanval, haar hart maakte een sprongetje. Zou hij denken dat het de meid van de foto was? Waar zij zoveel op leek? Ineens vielen alle puzzelstukjes in elkaar, hij dacht natuurlijk dat het haar was en haar achterna gaan. Of zou het haar ook daadwerkelijk gewoon zijn? Ze wist de naam niet, maar had haar anders nog nooit eerder in Santa Monica gespot en al helemaal niet in Monica High, en ook niet omstreeks het gebied. Was ze ook net nieuw, net zoals hij? Waren ze samen gekomen en baalde hij er zo van dat ze niet samen op een kamer zaten, waardoor hij misschien zo boos was geworden en al helemaal toen zij ging kutten. Alsof zijn dag nog niet erger dan dat kon worden. Allemaal talloze onbeantwoorde vragen spookten door haar hoofd, die met de seconde steeds erger werden.
Totdat er een hard razend geluid klonk, keek ze uit het raam en zag nog net dat Oliver daar liep, haar kamergenoot. Een luide klap, en op dat moment leek haar hart stil te staan. Ze had het niet heel goed kunnen zien, aangezien het net schuin van het gebouw was, maar ze had al een ernstig vermoeden van wat er gebeurd was. Haar adem stokte, wist niet wat ze moest doen, voelde een hyperventilatie opkomen. Maar wanneer er een bliep van de welbekende chat van Facebook afkwam, wist ze zichzelf te herpakken, greep ze haar mobiel van haar nachtkastje af en vloog als het ware door het gebouw heen naar beneden. Deed alle moeite om zo snel mogelijk beneden te komen. Zou hij geraakt zijn, gewond? Of erger; de dood tegemoet komen? Zou er al iemand bij hem zijn? Zou iemand het überhaupt hebben gezien? Hard knalde ze tegen sommige mensen aan, duwde ze zelfs tegen de grond als het nodig was en raasde als een gek de trappen af. Ze voelde hoe ze knel kwam met haar adem, hoe haar longen naar lucht snakten, maar dat afgrijselijke gevoel gaf ze geen kans tegenover haar angstige gedachten over de jongen.
Wanneer ze eenmaal de laatste trap bereikt had, nadat ze zo snel mogelijk alle verdiepingen van het gebouw als een gek afgeraasd was, sprong ze de laatste treden gewoon simpelweg naar beneden. Meteen ontstond er een zeurende pijn in haar enkel, maar niets was op dit moment belangrijker dan hem. Mensen keken haar verbluffend aan, alsof ze gek geworden was, maar ze gaf er niets om, had niet eens de tijd om ze een snauw te geven of überhaupt irriterend naar ze te kijken. Nee, ze glipte de klapdeuren door die naar buiten zouden leiden en vond daar de jongen op de grond liggen. Onder het bloed en zag ze daar nou ook... een bot uitsteken? Meteen voelde ze brandend maagzuur in zichzelf opkomen, maar ze moest zichzelf onder controle houden. Tegen bloed en al die shit kon ze wel, maar botten die uit lichamen staken? Daar hoefde ze haar niet voor uit bed te halen, net zo min als open botbreuken en al die gore stuff.
''Oliver?'' Bracht ze met een schorre, maar tegelijkertijd vermengd met een piep, stem uit en keek hem met waterige ogen aan wanneer ze zich verslagen op haar knieën naast hem liet zakken. Met haar linkerhand ondersteunde ze zijn hoofd en keek hem met open mond aan, wist niet wat ze verder moest zeggen. Durfde hem niet eens in zijn ogen aan te kijken, staarde naar het bloed wat uit zijn been kwam en voelde opnieuw de controle van zichzelf verliezen. Gauw genoeg zocht ze naar afleiding, keek rond of er iemand in de buurt was om hulp te roepen, maar gek genoeg was de buurt verlaten. Inmiddels trilden haar lippen, ze wist niet meer wat te zeggen en trok shakend haar mobiel uit haar broekzak, wist hem nauwelijks open te klappen en vervolgens typte ze ook nog eens het alarmnummer verkeerd. Damn, wat was ze toch nutteloos. Wat was er toch mis met haar? Toch lukte het haar om dit keer wel het nummer in te toetsen met haar duim en bracht het apparaat naar haar oor toe. Na een aantal keer overgaan werd er opgenomen en voelde ze steken van paniek door haar lichaam schieten, de adrenaline werd wakker gemaakt en deed haar meer trillen dan eigenlijk goed handelen. Esther besprak de details door de telefoon en zei nog als laatste dat ze op moesten schieten, al wist ze wel dat ze nu al zo snel mogelijk onderweg waren. Wanneer ze opgehangen had stopte ze het ding weer terug op de plek waar hij net ook zat en pakte bang met haar rechterhand de zijne vast. ''Het komt goed, Oli, ik zweer het.'' Ze dacht totaal niet meer aan het meisje wat net nog op het strand had gelopen en op haar leek, ze was in paniek of haar kamergenoot het wel zou gaan redden. Zelfs haar reputatie als Die Hard-er deed er nu even helemaal niet meer toe. Haar hart gierde als een gek, bloed stroomde enorm hard. Uiteindelijk durfde ze hem toch in zijn ogen aan te kijken, wist niet wat ze moest doen. Zijn been afbinden, hem verplaatsen? Nee, dat zou beide niet gunstig zijn, bovendien wou ze hem niet meer pijn doen dan dat hij nu al had. De seconden dat ze hem in zijn ogen aankeek leken wel minuten, nee zelfs uren te doen. Gelukkig gold dat niet zo voor de ambulance, aangezien ze die al heel snel hoorde alarmeren dat mensen aan de kant moesten gaan en voordat ze het eigenlijk al door had werd ze ruw van hem afgetrokken, al wou ze dat helemaal niet. Toch moest het gebeuren en kon ze enkel maar toekijken. De tranen die net in haar ogen waren gevormd had ze inmiddels laten vallen, die nu als pareltjes op de tegeltjes vielen en daar eenmaal verdwenen.
Wanneer ze zichzelf kort bekeek had ze pas door dat ze zelf ook wat bloed op haar kleding had en voelde hoe haar misselijkheid erger op kwam zetten, meer omhoog kwam. Esther deed alle moeite om zichzelf in bedwang te houden en had behoefte aan wat water, al werd ze al de ambulance in getrokken voordat ze het eigen zelf realiseerde en ging op een krap stoeltje zitten wat naast de brancard stond. Geluid van een ronkende motor klonk en ze vertrokken richting het ziekenhuis. Daar zou alles goed komen, toch?

-Een grote post verdien je wel, aangezien ik je zó lang heb laten wachten.. c:

God, wat had ze gedaan? Ze voelde zich verrot schuldig van binnen, dit was allemaal haar schuld. Als ze niet zo dom had gedaan was hij vast en zeker niet onder een auto terecht gekomen en nu richting het ziekenhuis vervoerd. De woorden die Oliver net tegen hadden gezegd had haar eerdere vermoedens bevestigd, hij had inderdaad gedacht dat het het meisje was waar zij op leek en Esther eerlijk gezegd ook. Het feit dat ze hem niet tegen had gehouden deed haar zeer en inmiddels zat ze op een wit krap stoeltje in de ambulance, met haar hoofd tussen haar armen, starende naar de grond. De scène waarin zij chill op bed lag en Oliver naar buiten keek speelde zo weer van voren af in haar hoofd, tot en met nu. Die Nadia... ze zag er precies uit zoals zij, misschien niet hélemaal hetzelfde, maar merendeels had ze gedacht dat zijzelf dat gewoon was in de foto toen ze hem had gezien. Nu bleek het dus zo te zijn dat die meid al vier jaar niet meer leefde, waar zou het door komen en waarom was haar kamergenoot dan ineens in zo'n haast geschoten wanneer hij een sprekend meisje op het strand had zien lopen? Wat was er zo belangrijk geweest? Esther kon er maar niet uit komen en pijnigde haar hersenen alleen maar.
Een vrouw praatte tegen haar, dat alles goed zou komen, maar ze luisterde er niet eens naar. Het ging letterlijk er het ene oor in en het andere even gauw weer uit. Haar ogen traanden, maar ze liet de tranen onmogelijk uit haar ogen ontsnappen door best vaak te knipperen. Inmiddels voelde ze zichzelf stevig wit wegtrekken, had continu het beeld voor zich hoe Oliver daar lag met het bot wat overduidelijk uit zijn huid stak. Dan leefde ze zich nog niet eens in, voorstellen hoeveel pijn dat wel niet deed. Ze voelde hoe haar ontbijt weer kalm omhoog begon te komen en ze zich ineens puur misselijk begon te voelen.
Gelukkig voor haar duurde het niet lang voordat de wagen tot stilstand kwam en ze als één van de eerste eruit sprong wanneer de achterdeuren werden geopend. Meteen wist ze niet hoe rap ze adem moest halen en naar water verlangde, maar dat kwam later wel. Het brandend maagzuur gevoel begon al langzaam weg te zakken. Het beeld van Oliver zijn been en wagenziekte was niet gunstig om tegelijkertijd te hebben, vandaar dat ze net ook zo als een lijk bij hem had gezeten. Voor kort voelde ze een hand op haar schouder, de vrouw die net tegen haar sprak, vroeg of alles goed ging. Ze knikte met een nep glimlachje en volgde toen haar kamergenoot mee naar binnen, totdat ze voor de operatie kamer tegen werd gehouden en daar plaats nam. Hoe lang zou het duren? Zou hij het overleven? Allemaal vragen die zich in haar hoofd afspeelde. Ondertussen had ze een bekertje water aangereikt gekregen van een zuster, die net was ingelicht door de vrouw die net met haar sprak en bedankte ze haar met een knikje. Ze had dorst gekregen en eigenlijk voelde ze zich hierdoor wat beter dan net in de wagen. Haar blik gleed kort door de hal. Het was verlaten, behalve dat er af en toe dokters en verpleegsters voorbij liepen met hun blik strak gefocust op het klembord wat zich in hun handen bevond of een mobieltje klem tegen hun oren aan gedrukt. Op één of andere manier deed dat haar aan vroeger denken. Aan de tijd dat alles nog normaal was, dat ze nog samen met haar vader en moeder leefde. Maar dat was écht vroeger. Hoeveel jaren was dat wel niet geleden? Juist ja, veel te lang, anders had ze zich het wel kunnen herinneren.

'Es, niet te dicht bij het water komen!' Schreeuwde haar moeder, die duidelijk overbezorgd klonk. Waarna haar vader het woord tegen haar nam, dat ze kalm moest blijven, er zou heus niets gebeuren. De zee was prachtig, de zonsondergang, het hypnotiseerde haar. De zon zo oranje, zo fel had ze het nog niet eerder meegemaakt en de prachtige reflectie in het water. Haar ogen straalden er helemaal van, zo prachtig vond ze het. Tenslotte was het nu ook zo rustig dat ze de golven kon horen suizen en zelfs kon zweren dat ze de stroomschokjes die de kwallen produceerden kon horen sissen.
De roodharige meid deinsde lichtelijk achteruit, wilde haar moeder niet van streek maken en draaide met een glimlach op haar gezicht om. Hierdoor waren haar haren mee gewaaid, waardoor ze voor kort voor haar ogen terecht kwamen maar al gauw door de lichte wind werden weggevoerd. Voordat ze het in de gaten had werd ze in de lucht getild door haar vader, gezien haar kleine lijfje op het moment nog en moest ze luidkeels lachen. De trots in zijn ogen, ze waren onmisbaar en het feit dat ze het samen zo goed hadden. De kleine Esther had nooit, maar dan ook nooit eraan gedacht kunnen hebben dat dit moment zich nooit meer zo zou herhalen. Alleen omdat ze het brein er niet voor had en haar ouders puur gelukkig waren en omdat ze daar nog veel te jong voor was om er over na te denken. Soms vroeg ze dan wel of ze elkaar wel lief vonden, maar dat waren slechts vragen om de tijd te doden en vervolgens zich af te laten leiden door een ander moment. 'Kijk daar eens in de verte, liefje, wat is dat?' Terwijl ze nog in de lucht hing met een vrolijke blik, liet ze die naar nieuwsgierig veranderen en ging haar blik ook richting de oneindige zee van Venice Beach, naar de plek waar haar vader ook zijn aandacht op gericht had. ''Het beweegt! Het beweegt!'' Schreeuwde ze met een lichte angst, tot ze in zijn armen werd gerezen en hij een kus op haar wang drukte. 'Dat is een dolfijn, liefje.' Zei hij in haar oor en de glimlach die net nog op haar gezichtje had gestaan kwam net zo gauw weer terug.
'Hee, zullen we je moeder gaan pesten?' Fluisterde hij ondeugend in haar oor, wanneer hij een plukje vuurrood haar had weg gestreeld en ze veranderde haar blik van de zee naar zijn ogen toe. Ze knikte met een brede glimlach waarbij ook haar witte tanden ontbloot werden en werd daarna neer gezet door haar vader. Meteen stormde ze als een gek op haar moeder af en greep haar bij haar benen vast, had de neiging om nooit meer los te laten. Hierna kwam al gauw de aanval van haar vader, die haar als een wilde begon te kietelen. Hierdoor kon Janice niet meer toegeven en viel ze neer in het zachte zand, waarbij ze om genade riep. Schaamte kende ze niet, het strand was toch merendeels verlaten.
Rond deze tijd, zeven uur 's avonds, zou er haast niemand meer hier lopen. Aangezien ze alleen voor de warmte kwamen, niet voor het uitzicht, waar zij wel een fan van was.
Ze hadden het zo gezellig samen, gezelligheid kende geen tijd. Tenminste, tot op het moment dat er een telefoon afging en er een bekend melodietje zich afspeelde. Die had ze wel vaker gehoord, zijn werktelefoon, waar hij abnormaal veel telefoontjes van kreeg. Ze was er zelfs aan gewend geraakt, op zo'n jonge leeftijd al, dat ze haar vader bijna nooit zag. Daarom koesterde ze dit moment, klampte zich eraan vast, was bang dat het altijd aan een einde kwam. Zoals nu. Hij was weer opgeroepen voor zijn werk, wat betekende dat hij dat onmogelijk kon cancellen en moest vertrekken, had zoals gewoonlijk betere dingen te doen dan tijd besteden aan zijn gezin. Esther mocht dan wel jong wezen, maar had wel al het verstand van een ouder kind, dat was zeker. Al mocht ze zich af en toe dom voordoen en zich toch naar haar eigen leeftijd gedragen. ''Dag papa..'' Fluisterde ze, waarna er tranen in haar ogen ontstonden.

'Het is toegestaan om meneer Sykes zijn kamer te betreden, als u met mij mee wilt komen, dan kan ik het u laten zien.' Hm? Oh, Oliver had de operatie kamer verlaten, terwijl ze het niet eens door had gehad. Hoe lang was ze 'weggeweest'? Automatisch schoten haar ogen naar een klok die verderop in de hal hing. Elf uur 's nachts geweest, wat betekende dat ze hier echt al een pittige lange tijd zat en de jongen best lang in de O.K. was geweest voor een operatie aan zijn been. Al die tijd had ze hier in dromenland gezeten, merkte dat ze het bekertje nog in haar handen had, terwijl ze haar rechterbeen inmiddels over haar linkerbeen geslagen had. Ze stond wat dromerig op, liep stomverbaasd achter de verpleegster aan die haar de weg wees. Enkel twee hallen door en ze waren er. Wanneer ze het eenmaal bereikt had zag ze dat die weer vertrok en het voor de rest leeg was in de kamer. Met een glimlach keek ze naar de slapende jongen, terwijl ze zich van de deurpost afduwde met haar schouder en richting de stoel liep die zich naast het bed bevond. Het bekertje zette ze op het nachtkastje, die zou ze later wel weggooien. Haar blik gleed over zijn lichaam heen, vanaf top tot teen. Hij mocht er dan nu wel vredig bij liggen, maar zodra hij wakker werd zou hij vast wel veranderen van humeur. Tenslotte zat zíjn been in het gips, wat er tenminste beter uit zag dan dat verschrikkelijke aanbeeld van een halve dag terug.
Inmiddels voelde ze zich al ietsje beter, meer in de echte wereld dan op het strand van waar ze net als klein kind had gezeten. 'Zou u voor heel even de kamer willen verlaten?' Klonk er opeens een mannenstem, gevolgd door voetstappen en ze keek op naar de deur waar ze net doorheen was gekomen. Een oude man gevolgd door wat jongere dokters, die waarschijnlijk wat moesten noteren. ''Oh, ehm, ja, natuurlijk.'' Bracht ze op haar allerbeleefst uit, aangezien ze nog niet helemaal terug naar haarzelf was gekomen. De beker liet ze staan en liep zonder nog wat te zeggen richting het toilet. Na enkele seconden wanneer ze erheen was gebeend stond ze voor de spiegel en bekeek zichzelf. Damn, wat was er toch met haar aan de hand de afgelopen paar uren? Ze moest zichzelf verharden, waar sloeg dit op? Beetje pussy zitten doen tegenover een jongen die onderuit was gegaan en heel stom oude herinneringen zitten ophalen? Esther balde haar vuisten, maar zodra er een meisje vanuit een wc kwam liet ze zich weer ontspannen en waste ze haar handen ter afleiding. 'Jij ook zo laat nog hier?' Ze keek op naar de meid en zag een lichte glimlach staan, waardoor die er automatisch bij haar ook op kwam. Waarom wist ze niet, maar ergens mocht ze haar wel, wat ze niet vaak had bij mensen. ''Jep, een vriend die het voor elkaar had weten te krijgen om het bot uit zijn been te laten schieten.'' Ze haalde kort diep adem en blies het daarna weer uit. 'Ai, gelukkig heeft mijn broertje het van de binnenkant. Hersenbloeding.' Alsof het de normaalste zaak van de wereld was lachten ze beide, maar verlieten zo gauw mogelijk de toiletten weer om toch terug naar hun gezelschap te gaan. Het was jammer, ondanks dat ze nummers gewisseld hadden, dat ze nu al terug moest, ze mocht haar wel. Misschien vanwege het rauwe randje aan haar stem, haar grove uiterlijk en haar houding, of gewoon haar volledige manier van doen. Dat deed haar ergens aan Liz denken, die gestoorde, maar briljante meid.
Hoofdschuddend kwam ze de kamer weer binnen, merkte op dat de mannen weg waren en Oliver bij was gekomen. Was het stom toeval of hadden ze hem gewoon gewekt en daarna zo snel mogelijk weggerend? Nee, dat was absurd. ''Hee, slaapkopje van me.'' Zei ze met een grinnik en ging weer op dezelfde stoel zitten waar ze net ook zat. ''Heb je pijn? Wil je pijnstillers, of water? Ik ga de zuster halen!'' Esther keek hem afwachtend aan, benieuwd naar wat zijn antwoord zou zijn, dat ze inderdaad hulp moest gaan halen of dat hij gewoon van dit moment met hun tweetjes wou genieten.

Om eerlijk te zijn voelde Oliver zich eigenlijk nog niet zo heel slecht. Oké, hij had dan wel een ontzettende pijn in zijn been, maar verder was zijn hoofd eigenlijk gewoon leeg. Een soort van zwart gat. Hij wist ook totaal niet wat er was gebeurd. Dat hij zijn been gebroken was, dat was wel duidelijk. Maar zijn brein liet het niet toe om verder over na te denken; iedere keer wanneer hij dat probeerde begon zijn hoofd te steken en te bonzen. Geen goed idee dus. Misschien wist iemand anders het hier wel. Of hij kwam er zelf achter, dat kon ook.
De dokters waren verdwenen en even genoot Oliver van de stilte. Hij vouwde zijn handen achter zijn hoofd, om vervolgens te stuiten op een harde korst opgedroogd bloed. Een verbaasd gevoel bekroop hem toen hij over de ribbelige korst streek en Oliver haalde legde zijn handen weer voor hem op het deken. Zijn ogen gleden kort over de tattoos die zijn handen sierden en hij zuchtte. Hij wist de reden achter de tattoo maar al te goed. De herinnering was in zijn geheugen gebrand. Het was net alsof hij het opnieuw beleefde. Keer op keer. Alsof hij duizenden keren hetzelfde bakje koffie zette en dat ene gesprek had met zijn ouders..

’’Oliver Scott Sykes. Nee, nee en nog eens nee. Ik verbied het je.’’ Lauren Sykes keek haar zoon over haar krant aan en ze legde het met inkt bedrukte papier op haar schoot. Oliver zelf stond bij het ouderwetse koffieapparaat en hij maalde koffiebonen. Hij klemde zijn kaken stevig op elkaar, bang om de verkeerde woorden te zeggen. In plaats daarvan overdacht hij ze keer op keer. Met trillende handen deed hij de loszittende koffie in het koffieapparaat, en hij veegde alles wat hij gemorst had weg van het bruine aanrecht. Nonchalant liet hij het over de smetteloos witte vloer dwarrelen en hij negeerde de afkeurende blik van zijn moeder. ‘’Ik snap het niet, mam. Waarom mag het niet? Waarom heb je iets tegen haar?’’ Nu pas liet Oliver zijn blik naar zijn moeder glijden en hij bekeek de fijne lijnen in haar gezicht. Het was vreemd dat hij dat nu pas opmerkte. Alsof hij naar zijn moeder keek op een andere manier. Alsof hij nu een andere positie had. Hij was niet langer meer het kleine moederskindje. Hij was nu zestien jaar, had zijn rijbewijs en zijn eerste auto. En zijn eerste serieuze vriendin. ‘’Oliver, ik heb niks tegen die meid. Hoe heet ze ook alweer?’’ Lauren dacht even na en ze speelde met de ring om haar vinger. ‘’Die Nadia. Nouja misschien ook wel. Het is gewoon zo dat jij een beschaafde jongen bent. Of was. Want met die tattoos zie je er ook niet uit.’’ Lauren liet haar blik over zijn ontblootte armen glijden en haar mond werd voor even een misprijzende streep. Oliver schudde zijn haar uit zijn ogen en hij schonk zijn vers gezette koffie in een grote mok. Een onmiskenbare geur kringelde in slierten omhoog en genietend snoof Oliver de lucht op.
Al die tijd sloeg zijn moeder hem gade en ze legde de krant op tafel. ‘’Ik wil niet meer dat je met die Nadia omgaat Oliver. Het was al pijnlijk genoeg om je te zien veranderen in een getatoeëerde gek. Het word me teveel als je ook nog een relatie hebt met een hyperactief meisje dat iedere twee weken een andere kleur haar heeft.’’ Lauren voelde even of haar van het haarlak stijve krullen nog in model zaten en ze tuitte haar rood gestifte lippen. Oliver draaide zich om en hij staarde naar de glanzende tegelmuur. Hij kon zichzelf vaag in de tegels zien, maar het was niet meer dan een korte schittering en het was weer verdwenen. Lauren was opgestaan en had haar hand op zijn getatoeëerde schouder gelegd. Woede raasde plotseling door Oliver heen en hij liet zijn kop koffie uit zijn trillende handen vallen. Scherven vlogen in het rond en de smetteloze witte keuken werd bedolven onder een spetterlawine van koffie. De lichtbruine suéde schoenen van Lauren bleven niet ongeschonden en ze slaakte een gilletje. Oliver glimlachte alleen maar vaagjes. ‘’Luister mam. Ik weet dat je van me verwacht dat ik een perfect kindje word. Een studiebol. Iemand met de beste cijfers. Dat ben ik niet oké ? Ik ben Oliver Scott Sykes. Niet een of andere nerd. ‘’ Oliver haalde even diep adem en raasde verder. ‘’ En trouwens, ik maak zelf wel uit met wie ik omga. En ik maak vooral uit wie ik tot mijn vriendin verkies. ‘’ Oliver keek zijn moeder voor een kort moment zwijgend aan en hij draaide zich om. ‘’Maar, maar..’’ De stem van Lauren klonk kleintjes en met een scherpe draai wendde hij zich weer tot zijn moeder. ‘’Niks, geen gemaar. Ik maak het zelf uit. Val dood.’’ Met een woedende uitdrukking op zijn gezicht beende hij de keuken uit en hij sloeg de deur met een klap dicht.
Enkele uren daarna kwam hij terug naar huis. Met op zijn vingers nieuwe tattoos. Ze vormden samen de woorden. ‘Drop Dead.’ Oliver had er geen spijt van. Integendeel. Het was immers niet alleen tegen zijn moeder gericht maar ook gedeeltelijk tegen de rest van de mensen op zijn school. Nee, Oliver had zeker geen spijt van zijn tattoos.

Met een vredige zucht opende Oliver zijn ogen weer. Het was nu net alsof hij in een geheel nieuwe wereld stapte. De geur van koffie verdween, het geschrokken gezicht van zijn moeder verdween en de keuken verdween. Ergens vond hij het jammer, maar ergens was hij ook opgelucht. Hij moest niet zo lang stilstaan bij het verleden. Zulke kleine gebeurtenissen hadden hem gemaakt tot wie hij was. Hij voelde zich trouwens nog steeds schuldig over het feit dat hij had gezegd dat zijn moeder dood moest vallen. Hij wist nog dat hij toen een grote doos chocolade had gekocht en een mooi cadeau, en dat ze samen zittend achter een dampende mok koffie uitgepraat hadden. Toch was Oliver bij Nadia gebleven. Achteraf iets waar hij ontzettend veel spijt van had gehad. Hij had de raad van zijn moeder op moeten volgen. Misschien leefde ze dan nog. Misschien was zei dan degene die nu langs zijn bed kon zitten. Als er al iemand voor hem was dan. Hij verwachtte eigenlijk van niet. Wie zou er zolang in een ziekenhuis blijven voor hem? Esther? Hij dacht van niet. Hoewel ze diep van binnen ontzettend lief moest zijn, kwam ze bij vlagen op Oliver over alsof ze hem weg wilde hebben. Alsof ze hem wilde afstoten. Hij was niet goed genoeg bevriend met andere mensen om van ze te verwachten dat ze langs zouden komen. Het waren meer een paar oppervlakkige maten waarmee hij af en toe op stap ging. Niks meer en niks minder.
Zwijgend en met zijn handen ineengevouwen staarde hij naar het plafond, toen hij ineens voetstappen hoorde. Als vanzelf werden zijn ogen naar de deurpost getrokken en hij wachtte nieuwsgierig af. Sneller dan hij gedacht had zag hij een flits van rood en voor hij het door had zat Esther langs haar bed. Esther?! Toen ze vroeg of hij pijn had en pijnstillers nodig had, schudde Oliver zachtjes zijn hoofd. ‘’Nee, ik heb niks nodig hoor. Dankjewel ‘’ Een grijnsje sierde Oliver’s lippen toen hij besefte hoe krakerig zijn stem klonk. Hij had te lang niet gepraat, en dat was nieuw voor hem. Gewoonlijk was hij een ontzettende flapuit. Zwijgend beet Oliver zachtjes op zijn onderlip en hij keek opzij, recht in Esthers ogen. Stiekem wist hij niet wat er van hem verwacht werd. Moest hij iets zeggen over het feit dat Esther er redelijk moe uitzag? Of zou ze dan boos worden? Oliver wist het niet, dus glimlachte hij maar vaagjes.
Zou Esther eigenlijk antwoorden hebben? Zou ze weten waarom hij in het ziekenhuis lag? Vast wel toch? Moest Oliver daar wel naar vragen, wat als hij de antwoorden niet wilde weten? Wat als hij alweer iemand omgebracht had, en er zelf weer makkelijk vanaf was gekomen? Maar anderzijds; wat als het antwoord hem ergens mee kon helpen. Dat het antwoord zijn vragen zouden kunnen beantwoorden zonder zijn ziel te beschadigen. Moest Oliver die gok dan niet gewoon wagen? Eigenlijk wel. Oliver schraapte zijn keel en hij vouwde zijn handen in elkaar. ‘’Zeg Esther, wat is er eigenlijk gebeurd?’’ Ergens had Oliver wel een vaag vermoeden. Hij wilde het echter duidelijk hebben. Geduldig wachtte hij dan ook op Esthers antwoord. Ondertussen staarde hij afwezig naar het plafond en hij probeerde figuurtjes te ontdekken in de ruwe knobbeltjes. Langzaam gleden zijn gedachten weg en Oliver slaakte een diepe, ontspannen zucht. Het kloppende gevoel in zijn hoofd en de pijn in zijn hoofd waren langzaamaan verdwenen, en een glimlachje speelde met Oliver’s lippen. Hij voelde zich net alsof hij op het randje van de slaap zat, maar dat er iets was dat hem wakker hield. Heel apart..


[Nee heb het niet gehaald, nouja maakt ook niet uit. ]

Net op het moment dat ze op wou staan om spullen voor de jongen te gaan halen, klonk er al een melding van hem dat hij niets hoefde. Ze kneep voor kort haar ogen geïrriteerd dicht, balde haar vuisten. Dan niet. Esther voelde zichzelf al steeds meer terugkomen, aan de signalen van zichzelf te merken en daar was ze blij om. Ze was niet zo'n type om soft en zielig te doen om het minste geringste en dat wisten de meeste mensen hier wel, vooral Liz en Jace. Haar twee beste vrienden van vroeger, ze miste ze wel. Waar zouden ze uithangen? Nog steeds in Venice, ver van haar gescheiden? Zouden ze eens aan haar denken, nog steeds kattenkwaad uit halen met z'n tweetjes, of misschien beide wel al verhuisd vanwege het feit dat ze vaak met de politie in aanraking waren gekomen en hun ouders het niet meer trokken? Zoveel vragen en allemaal even onbeantwoord.
Inmiddels opende ze haar ogen weer en liet ze haar handen ontspannen op haar schoot rusten, het was tenslotte een ziekenhuis. Als ze nu de woedende meid ging uithangen, kon ze zelf nog een spuit in haar lichaam verwachten die haar tot rust zou manen en zou ze hier zelf moeten gaan liggen. Zoals verwacht had ze daar geen zin in, dan konden ze hier allemaal een knal voor hun harses verwachten.
Tik. Tik. Tik. Met haar lange, bloedrood gekleurde nagels tikte ze op het kastje wat naast zijn bed stond, waar dus ook haar lege bekertje stond waar eerst water in had gezeten en waar dus ook een apparaat stond wat de tijd van de dag aangaf. Ze keek ernaar, maar het felle rode licht brandde meer in haar ogen dan dat ze eigenlijk de tijd op sloeg in haar hoofd. Misschien was ze er te ongeïnteresseerd voor. Esther kon het niet laten, ze tikte verveeld het bekertje van het kastje af, wat met een zachte plop op de witte grond viel. Wat een rotkamer, konden ze er niet iets leuks van maken? Volledig zwart verven en hier en daar een kwak bordeaux-rode verf wat dan een bokeh effect gaf. Geniaal. Ze zag het meteen al voor zich hoe al die demente oudjes helemaal zouden flippen van angst als ze dat zagen, of de gekken afdeling. Allemaal schizofrenies en dat soort shit mensen, die eigenlijk met één snij in hun hals vermoord zouden moeten worden, die dan verschijnselen en dat soort onzin zagen. Een grijns verscheen op haar gezicht, ze kon het niet laten om toch weer aan moord te denken. Het mes voelde ze in haar binnenzak tegen de zijkant van haar borst drukken. Esther wist wel beter, het zat beschermd verborgen, dus het kon haar zelf geen pijn doen of schade veroorzaken.
Op dat moment werd ze uit haar gedachten gehaald, verdween de zwarte illustratie die ze net voor haar ogen had gezien en hoorde ze een schorre stem die uit Oliver vandaan kwam. Een vraag. Het deed haar even nadenken, wat hij ook alweer gezegd had. Nogmaals gleed haar blik gauw naar de wekker, waarbij ze dit keer wel de tijd opsloeg en zag dat het alweer dik twee uur was geweest. Ze slikte even en herinnerde zich de vraag weer die haar net bijna voorbij geglipt was. Wat er gebeurd was. Hm, dat zou ze hem kunnen vertellen. Maar gezien hij dus vroeg wat er was gebeurd, was het dus zeker dat hij lang niet alles meer wist of gewoon daadwerkelijk álles kwijt was van het ongeluk. De roodharige meid deed moeite om niet stom te gaan zitten grijnzen, want dan was de lol er al vanaf en zou hij denken dat ze een potje met hem speelde. ''Je bent geramd door een auto.'' Was het korte, maar serieuze antwoord wat ze gaf op zijn vraag met lichtelijk gefronste wenkbrauwen. Ze was inmiddels vanaf haar stoel naar zijn bed geschoven en zat nu op de zijkant van zijn bed. Opnieuw trok ze haar mond open om wat te zeggen, keek hem recht in zijn ogen aan. Maar net wanneer ze hem meer informatie wou geven over wat er met hem precies gebeurd was, klonk er een gitaar, niet ver hier vandaan en fronste ze haar wenkbrauwen dieper dan dat ze net had gedaan. ''Zo terug.'' Bromde ze geïrriteerd en balde haar vuisten, waarna ze opstond en richting de deurpost liep. Daar bleef ze voor kort staan, keek in de hallen links en rechts of ze wat zag, maar tevergeefs was daar niets. Zonder Oliver nog een blik te gunnen liep ze de kamer uit met haar armen over elkaar heen geslagen en liep op het geluid af. De kamerdeur stond op een kier, waar ze doorheen keek. Wie was er nu zo'n lamgeslagen lul die 's nachts om twee uur nog eens keihard gitaar ging spelen. Het zicht wat ze had was niet groot genoeg, waardoor ze haar armen uit elkaar haalde en de deur open duwde met haar linkerhand. Toen op dat moment zag ze een man verschijnen op een stoel met de gitaar in zijn handen en op zijn schoot verschijnen, die haar geschrokken aankeek en waarschijnlijk wel verbijsterd door de uitdrukking die ze vertoonde. ''Ben je helemaal gestoord? Er proberen hier mensen te slapen, teringhomo!'' Siste ze ijskoud tegen hem, waarbij ze hem koelbloedig recht in zijn ogen aankeek. Angst verscheen in de zijne, waar zij alleen maar op kickte en onbewust schoot haar rechter mondhoek charmant omhoog. 'S-s-sssorry!' Was het enige wat hij uit wist te brengen en stond op zodat hij zo ver mogelijk achteruit kon deinsen voor haar, waardoor hij de gitaar op de grond liet vallen. Dit maakte een nog helser kabaal dan het feit dat hij net bijna zijn show wou zetten in het ziekenhuis. Haar blik ging naar het raam wat open stond, de gordijnen waren nonchalant aan de kant geschoven en er hing een lintje aan de sluiting. Toen pas merkte ze het kind op wat in het bed lag, lijkbleek. Waarschijnlijk in coma of iets, waardoor hij natuurlijk zoveel mogelijk manieren verzon om hem op één of andere manier wakker te krijgen. 'Alsjeblieft..' Stamelde hij uit, maar zij schudde tevergeefs haar hoofd. ''Ah, ah, niet vandaag.'' Zo gauw als ze kon sjeesde ze de gitaar omhoog en wierp hem gemakkelijk uit het raam. Een laatste knal klonk, ter teken dat hij uit elkaar gespat was, en Esther grinnikte op een kwaadaardige manier.
''En nu wil ik niets meer horen.'' Zei ze ijzig er achteraan, waarbij ze hem een blik wierp waarin ze verlangde om haar mes langs zijn hals te halen. Hierna verliet ze de kamer, waarbij ze de deur met een luide tik dicht trok. Ze had het op een goede manier aangepakt, de angst in zijn ogen had ze wel herkend. Het was er één dat hij dit niet opnieuw zou flikken en zodra hij dat wél van plan was; hij wist wat er te wachten stond. De man was niet zo oud, hooguit in de veertig, maar niet zo sterk gebouwd. Een voordeel voor haar om hem makkelijk te overwinnen, gezien haar attitude en daarbij haar ervaring met gevechten.
Hoofdschuddend kwam ze terug Oliver zijn kamer inlopen, deed de deur zachtjes dicht en kwam terug op de plek op zijn bed zitten. ''Zo, waar waren we gebleven?'' Grinnikte ze zachtjes, waarbij ze een lieflijke glimlach op haar gezicht liet verschijnen en met de vingertoppen van haar rechterhand over zijn wang streelde. Een hele snelle blik wierp ze op de wekker, die aangaf dat er zeker weten op dit tijdstip niemand binnen zou komen. Toen schoten haar ogen naar zijn lippen en voor ze het wist had ze haar rode, zachte lippen zachtjes erop gedrukt.