'Wat. Nee! Dit kunt u niet maken. Wacht maar af, na werktijd..' Die zin bleef maar door haar gedachten heen galmen, zoveel genot had ze ervan. Het feit dat ze werknemers uitschold omdat ze niet aan haar verwachtingen voldeden, deed haar goed. Maar het punt dat ze nu niet meer een eigen kamer had, een tweepersoons kamer met allerlei luxe spullen erin. Zoals een breedbeeld tv, minibar, noem het maar op. Nee, nu kwam er een jongen bij. God, ze had veel liever Christian of Nick gehad, Christian z'n kamergenote was toch alweer heel lang verdwenen en Nick zou het vast en zeker ook niet zo plezierig meer hebben met die Iana in z'n kamer. Blergh. Wat moest hij toch met haar?!
Geïrriteerd was ze de trappen opgehold. Zolang ze maar als eerste in haar kamer aankwam, voordat die jongen er was. Ze kon er totaal niet tegen als er iemand aan haar spullen zat en al helemaal niet als ze er zelf niet was. Als hij er al was.. en ze zag hem aan haar spullen zitten.. oh, gosh. Hij moest eens weten. Door dat binnenpretje gniffelde ze kort. Het viel haar op dat er bijna niemand in de gangen was, zelfs stil. Eenmaal muisstil aangekomen bij haar kamer, voelde ze eerst aan de deurklink of ze die naar beneden kon halen en de deur kon openen. Maar wanneer dat niet mogelijk was gesteld, haalde ze opgelucht adem, keek even om zich heen of er iemand aan kwam lopen en stak toen de sleutel in het slot. Binnen no time was ze binnen gekomen en had ze zich gelijk naar de badkamer gestort. Haar make-up zat nog netjes, maar het punt was dat ze daar nu niet echt naar keek. Het was eerder haar gezichtsuitdrukking, of het aan haar te zien was dat ze ieder moment wel emotioneel uit kon barsten, vanwege alle taferelen die zich eerder hadden afgespeeld in haar leven. Bovendien kwam Die Hard daar ook nog eens bij. Het feit dat Christian en Nick haar beide al haatten, tenminste zo kwam het over bij haar, was niet bepaald iets goeds. Daarbij kwam Jimmy ook weer eens terug in haar leven, niet op een goede manier, nee dat niet. Maar het feit dat hij weer terug in de studentenvereniging wou, liet haar opnieuw twijfelen. Carmen die ze laatst tegen was gekomen in de hallen van de kluisjes, samen met Jimmy, deed haar ook wel iets. Misschien vanwege het bedeltje wat aan haar ketting had gehangen, misschien vanwege het feit dat Jimmy haar geschikt vond. Ze wist het niet, ze raakte gestoord van al die gedachtes die haar niet bepaald hielpen.
Na enkele seconden merkte ze pas op hoe hulpeloos ze met haar armen om de gootsteen geklemd stond en liep terug naar de kamer wat de woonkamer moest voorstellen. Doordat ze nog zo in gedachten verstrengeld was, merkte ze niet op dat er een paar sneakers op de grond verspreid lagen en flikkerde over de eerste en de beste heen, waardoor ze bijna met haar hoofd tegen de bank aan viel. ''Fuck, shit, verdomme.'' Vloekte ze hard en lag nu languit op haar buik. Een aantal schaafwonden op haar armen, die nog meer zeer deden dan een schot, moest ze eerlijk toegeven. Ze probeerde kracht op haar armen te zetten en zichzelf omhoog te hijsen, maar dat ging niet makkelijk. Zo probeerde ze met haar knieën omhoog te schuiven, wat haar al aardig lukte en ze nu charmant met haar kont naar de deur wees. Ondertussen keek ze naar de wondjes die zich op haar armen bevonden en keek er niet bepaald tevreden naar. Fuck die schoenen. Fuck die nieuwe kamergenoot. Fuck de wereld.

Met een neutraal gezicht wandelde Oliver door de gangen. Hij was te moe en te lui om enige gezichtsuitdrukking op zijn gezicht te plakken, dus hij deed het gewoon lekker niet. Oké, toegegeven, Olivers neutrale blik zag er niet bepaald positief uit. Misschien was het zelfs bijna boos te noemen. Niet gek ook dat enkele leerlingen hem verrast aankeken. Hij, Oliver Scott Sykes die boos was? Dat was hetzelfde als een roze met groene zebra, dat bestond ook niet. Oliver was eigenlijk helemaal niet boos, hij was eerder moe. De wallen stonden onder zijn ogen en hij moest moeite doen om ervoor te zorgen dat zijn ogen niet dichtvielen. Waarschijnlijk leek het alsof hij net buiten een jointje gerookt had. Dat was niet helemaal waar; Oliver had een ontzettende kater. Hij was gister op stap geweest met wat vrienden en had ook het nodige achterover geslagen. Dat ging makkelijk, want één van zijn vrienden was 23 jaar. En die bartender deed sowieso nergens moeilijk over. Op het moment zelf was Oliver natuurlijk blij met al die alcohol, maar nu had hij er spijt van. Hij had moeten weten dat hij er een gigantische kater aan overhield. Alcohol sloeg bij hem sowieso sneller aan dan bij anderen. Dom, dom, dom.

Toen er aan Olivers arm getrokken werd, keek hij opzei, of eigenlijk was het eerder omlaag. Een vriendin van hem vroeg met haar hoge stem waarom hij al die koffers meesleepte, en Oliver keek achterom. ‘’Omdat ik bij een of andere Esther op de kamer geplaatst ben, je weet wel. Die ene van Die Hard.’’ Het werd mompelend uit zijn mond geperst, Oliver kon het niet opbrengen om duidelijker te praten. Het meisje giechelde en sloeg daarna beschaamd haar hand voor haar mond. Toen ze rechtsomkeert maakte kon ze het niet laten om te zeggen dat ze Oliver succes wenste, en niet veel later was ze de hoek om verdwenen. Oliver wreef over zijn gezicht en zuchtend pakte hij de loodzware koffers weer beet. Toegegeven; hij zag er best tegen op om met de grootste bitch van de hele school in één kamer te zitten. De geruchten die er over die ene Esther rondvlogen, maakte hem nu niet bepaald vrolijk. Men zei dat ze eens zonder reden iemands neus gebroken had. En de andere keer had ze bijna gevochten met een meisje omdat ze een doodshoofd ketting vroeg. Als de mensen over Esther praatten was hun stem doordrenkt van angst, velen hadden haar in actie gezien. Stiekem was het volgens Oliver ook een beetje om te lachen. Esther werd bijna als een seriemoordenaar bestempeld. Zo erg kon het niet zijn?
De koffers met zich meeslepend, wandelde Oliver langzaam de trap op. Bijna struikelde hij omdat hij dacht dat de trap nog iets langer doorging, maar hij wist zich staande te houden. De gang die voor hem lag was doodstil. Een eenzaam blaadje stoof weg toen Oliver erlangs liep, en niet veel later stond hij bij de kamer waar hij moest zijn. Om aan te kondigen dat hij eraan kwam klopte hij op de deur, en hij stak de sleutel in het slot. Toen hij de deur opende was het eerste wat hij zag een roodharig meisje. Ze zat op haar knieën haar armen te kijken, en Oliver keek naar de uitgestoken kont die zijn richting in wees. Goed, die was alvast goedgekeurd. Hij moest moeite doen om niet te lachen, en hij wist zijn gezicht nog steeds neutraal te houden. Hij zette zijn koffers langs de deur en deed die dicht. Niet wetend wat te zeggen of wat te doen –Oliver durfde niks aan te raken, bang voor een uitbarsting- bleef hij maar voor de deur staan. Hij leunde tegen het houten ding en een glimlachje sierden zijn lippen. ‘’Jij bent Esther, toch? Ik ben Oliver.’’ Meer hoefde hij niet te zeggen vond hij, hij wist niet hoe het vandaag met Esthers humeur gesteld was.

Voordat ze zich ook maar omhoog kon hijsen, hoorde ze voetstappen op de gang, steeds meer dichterbij komen en uiteindelijk haar kamer reiken. Het was stil, totdat de deur met een klik openging en ze keek niet op of om, wist wel dat dat haar nieuwe kamergenoot zou zijn. Hij moest eens weten.. Doordat ze nu zo hulpeloos half op de grond in een kruip-houding stond, waren haar haren naar voren gevallen en hingen nu futloos voor haar gezicht. Ze schraapte kort haar keel en nam toen pas de moeite om zich overeind te werken, totdat ze volledig recht op stond. Sexy zwaaide ze haar rode, lange, stijle haren naar achteren en klopte het laagje stof van haar broek af van wat er op de grond had gelegen. Zodra haar blik omhoog reek en hem in zijn ogen aankeek, keek ze hem nep-aardig aan. ''Hee.'' Zei ze dan ook op een sarcastische toon, kwam langzaam dichterbij geschoven en bekeek hem ondertussen van top tot teen. Ze moest toegeven dat hij niet verkeerd was, maar dan nog moest hij zijn muil houden tegen haar.
Alsof zijn bagage niets woog, pakte ze het op en smeet het naar de andere kant van de kamer. ''Luister..'' Zei ze met een grijns op haar gezicht en durfde hem met lef in zijn ogen aan te kijken. ''Jij sluit je op in je kamer en komt er pas uit zodra je hier weggaat. Verder hoef ik je verrotte kop niet te zien hier, begrepen? Tenzij je wilt dat ik een streep ga trekken op de plaatsen waar je mag lopen.'' Haar heldere, lichte ogen doordrongen diep tot in de zijne. Pas na enkele seconden merkte ze op hoe dichtbij ze eigenlijk stond en nam een stap afstand, liep vervolgens naar de minibar toe en haalde daar een cola light uit voor zichzelf. ''Verdwijn.'' Was het enige bevel wat ze hem gaf en plofte vervolgens neer in een zitzak, terwijl ze naar het zwarte beeld van de breedbeeld televisie staarde en het blikje met een luide klik openmaakte. Hierna klonk er nog een zacht sissend geluid als teken dat het lichtelijk schuimde en de zuurstof eruit kwam, de prik absorbeerde in de lucht en nam vervolgens een paar kleine slokjes om haar mond minder droog te maken.
Hoewel ze wel wist dat de meeste hier bang voor haar waren, was ze benieuwd naar Oliver zijn reactie. Zou hij weglopen, zonder verder nog wat te zeggen, als een angsthaas en daadwerkelijk haar beste advies opvolgen. Of zou het pikken en zijn ergste nachtmerrie ondergaan, door haar uit de zitzak te laten komen en zijn leven tot een hel te maken?

Toen Esther haar haren naar achteren gooide keek Oliver haar droogjes aan. Hoewel het een lekker wijf was – dat kon hij niet ontkennen- hield hij er niet van als iemand simpele bewegingen overdreven maakte. Hij kon dat maar van één persoon hebben, en die leefde niet meer. Haar overduidelijk gespeelde houding zorgde ervoor dat zijn wenkbrauwen omhoogschoten en hij knipperde even met zijn ogen. Ze zag hoe ze haar lippen van elkaar haalde om te praten, en wat hij hoorde deed hem bijna achteroverslaan van verbazing. Het waren niet de woorden die hem raakten, ze had enkel een simpele ‘hee’ gezegd. Nee, het was haar stem. Esther’s stem leek zo erg op die van Nadia, dat hij even niet wist wat hij moest doen. Nu hij eerlijk was, Esther had helemaal iets weg van Nadia.

Zijn grote liefde had hetzelfde rode haar gehad, dezelfde vastberaden en koppige blik in de ogen. Ze had op dezelfde manier haar woorden gevormd, en het leek zelfs alsof hun stem bijna identiek aan elkaar waren. Echter werd Oliver heel lomp uit zijn gedachten getrokken toen hij een zware klap hoorde. Zijn ogen gleden richting het geluid en hij moest moeite doen om niet te brommen. Esther had zojuist zijn bagage opzei gesmeten en daar was Oliver niet zo heel blij mee. Toen ze hem recht in zijn ogen aankeek en daarbij grijnsde, staarde Oliver –nu chagrijnig – terug. Haar woorden zorgden ervoor dat zijn bloed kookte en Oliver sloeg zijn armen over elkaar. Hij was niet makkelijk boos te krijgen, maar het roodharige meisje voor hem had dat bijna moeiteloos voor elkaar gekregen. Die ginger dacht toch niet dat Oliver bang voor haar was? Hij dacht het toch niet. Lomp rukte hij de knoopjes van zijn jas los en hij smeet het ding op de kapstok. Daaronder had hij een felgekleurd T-shirt aan. Nu pas waren zijn tattoos zichtbaar, die over zijn hele bovenlijf, armen en nek liepen. Nu pas keek hij de kamer rond. Het was eerlijk gezegd meer een mini appartement. Als je de deur door liep kwam je in een kleine algemene ruimte met aan beide zijde twee gangetjes. Aan zijn linkerkant waren twee slaapkamers die gescheiden waren, en aan de rechterkant een minikeukentje en een douche. Hoewel het allemaal niet zo heel groot was, was het wel abnormaal luxe. Zijn vrienden hadden niet zulke spullen op hun kamers staan. Hoe kwam Esther daaraan?
Even wierp hij zijn blik op het roodharige meisje en hij wandelde ontspannen naar de bank. Totaal niet bang voor Esthers reactie plofte hij neer en hij deed de oordopjes van zijn ipod in. Op zijn gemak begon hij muziek te luisteren, Esther totaal negerend. Nu hij erover nadacht, hij had helemaal nog niet zo veel gezegd sinds hij in deze kamer stond. En zo belangrijk was dat eigenlijk ook niet. Belangrijker was; hoe kon het dat Esther zo precies op Nadia leek? Het enige wat verschilde tussen hun twee waren de oogkleur en hun lichaamsbouw. Nadia was iets grover gebouwd geweest.

Nog steeds dacht hij aan zijn vorige vriendin. Nog steeds liep hij rond met een schuldgevoel, en dat was niet voor niks. Hij had nooit dronken in de auto moeten stappen. Hij had nooit op haar voorstel in moeten gaan toen Nadia vroeg of ze hem even naar huis reed. Oliver had nee moeten schudden, en haar lopend naar huis moeten brengen. Waarom was hij zo dom geweest? Nu was Nadia er niet meer, ze was uit zijn leven verdwenen. En niet alleen uit zijn leven, maar ook uit het leven van haar ouders, haar vriendinnen en vrienden. Uit het leven van kennissen en eventuele stalkers. Zestien jaar jong was ze. Oliver had een heel leven van iemand afgenomen. En het verteerde hem van binnenuit, het maakte hem kapot. Hij ging kapot door zijn schuldgevoel.

Hoewel ze niets van hem moest hebben, werd ze toch wel lichtelijk nieuwsgierig wat hij nu van plan was. Binnen no time was hij dan ook haar negerend gaan zitten, mooi, dat was dus zo'n soort jong. Een type jongen die ze niet kon uitstaan. Ze dacht aan hoe Nick en Christian haar laatst ook zo hadden behandeld, toen werd ze woedend en had hen beide flink verrot geslagen. Na hun reactie en aframmeling daarop, wist ze dat ze het niet nogmaals hoefde te flikken en emotieloos tegen hen hoefde te doen, maar dat betekende niet dat ze zich netjes tegenover haar kamergenoot te gedragen. Ze zou hem zo snel mogelijk eruit jagen, met zo'n ongelofelijk groot trauma dat hij haar niet eens meer durfde te zien, al was het dat ze vanuit de verte aan kwam lopen in een gebied waar hij zich toevallig ook bevond. Ja, die gedachte beviel haar wel. Automatisch trok ze haar rechter mondhoek op en stond zonder boe of bah reactie op, hij negeerde haar toch maar.
Dit pikte ze echter niet en liep naar de hoek toe waar ze zijn tas bruut had neergesmeten. Kort keek ze nog om, of hij aandacht voor haar had, maar wanneer dit niet bleek richtte ze zich tot zijn bagage en ritste de tas nonchalant open. Meteen puilde er al een aantal kledingstukken uit, vielen er enkele spulletjes uit die er niet bepaald belangrijk voor haar eruit zagen. Soepeltjes schoof ze het raam open, had uitzicht op de straten van Santa Monica en keek naar de pittige afstand die ze vanaf de grond zaten. ''Als jij niet gaat, verdwijnt je bagage wel.'' Zonder emoties staarde naar hem, maar binnen enkele seconden trok ze het eerste shirt uit zijn tas vandaan, waardoor er nog meer kleren op de grond vielen en hield die omhoog, zo uit het raam. Kwaadaardig keek ze naar hem, twijfelde of hij het wel op zou merken vanwege het muziek apparaat in zijn oren. Maar aangezien ze het niet kon horen vanaf hier, zou het toch niet zo ongelofelijk hard aan staan?
Ach, als hij het niet opmerkte was het al helemaal mooi. Zonder genade liet ze het shirt, wat prachtig door de wind langzaam naar beneden werd geleid, zo uitgeklapt en al. Wanneer ze het volgende kledingstuk uit zijn tas wou halen, merkte ze iets van glas op, waardoor ze dat oppakte en een foto zag van een meisje. Niet zomaar een meisje, maar waar ze zichzelf wel gedeeltelijk in kon herkennen. Geïrriteerd kneep ze er zo in, dat het wel bijna leek dat het fotolijstje op knappen stond en het glas er ieder moment uit kon springen, of op z'n minst een barst. Haar hand trilde van woede, maar ze kon haar ogen er op geen enkele manier vanaf halen, wie was dit en waarom zat zij in zijn tas?! Ze leek sprekend op haar, behalve dan dat ze iets grover gebouwd was en een andere oogkleur had. Verder waren ze twee kopieën, qua uiterlijk dan. Haar innerlijk kende ze niet. Na enkele seconden wist ze toch haar pupillen er vanaf te halen, maar hield het wel gewoon vast, wachtende op een reactie die de jongen zou uitbrengen erover.

Toen Esther richting zijn bagage schoof, trok Oliver een wenkbrauw op en hij sloeg het vanuit zijn ooghoek gade. Haar woorden bereikten hem door zijn muziek maar vaag, als een fluistering, maar wat hij ervan verstond was dat ze zijn spullen naar buiten ging gooien. Een diepe frons ontsierde Olivers gezicht en hij bekeek Esther oplettend. Toen ze alleen maar in zijn tas begon te rommelen, wendde hij zijn blik weer af, en hij speelde wat met zijn Ipod. Uit zijn ooghoeken zag hij Esther wat rommelen met een shirt, en weer werd zijn blik naar haar toegetrokken. Nog net zag Oliver hoe ze zijn lievelingsshirt door het raam duwde en met grote ogen rukte Oliver de oortjes van zijn ipod uit zijn oren. ‘’Ben je gek geworden ofzo?’’Olivers stem klonk iets harder dan normaal, met een hees randje daaraan. Langzaam en tot tien tellend, liep hij naar zijn roodharige kamergenote, en zijn ogen versmalden zich even. Had ze nu een fotolijstje in haar hand? Wacht eens, dat was de foto van Nadia! En Esther was het kapot aan het maken!

Hij hield op met het tellen tot tien en hij moest moeite doen om niet als een beest te gaan grommen. Het was niet meer nodig om zijn kalmte te bewaren, het zou hem niet eens meer lukken. Binnen enkele stappen was hij bij Esther en woedend drukte hij haar hardhandig tegen de muur. Vrijwel meteen liet hij haar los en hij trok het fotolijstje uit de handen van Esther. Bijna teder streek hij over het hout en met een zucht keek hij naar het gezicht dat hem zo vertrouwd was. Een barst in het glas van het fotolijstje liep dwars door haar ogen, en Oliver zette het fotolijstje aan de kant. Woedend begon hij zijn spullen in zijn tas te proppen, Esther weer een tijdje negerend. Woede en onmacht raasde door hem heen. Hij kon Esther wel iets aandoen, hij had bijna de neiging om haar keel dicht te knijpen. Zijn grote handen zouden gemakkelijk om haar slanke halsje passen. Maar Oliver hield zich in. Het was niet zijn ding om mensen pijn te doen, hij hield er niet eens van om zijn stem te verheffen. Ze mochten met hem doen wat ze wilden. Ze mochten hem slaan, tegen hem schreeuwen, hem bedreigen met een mes, maar ze moesten van de spullen afblijven die met Nadia te maken hadden. Nadia, zìjn Nadia. Esther had zojuist een gevoelige snaar in hem geraakt, en bijna had dat verkeerd uitgepakt. Toen hij haar tegen de muur geduwd had, had hij haar echt iets aan willen doen. Hij kon zijn woede moeilijk onder controle houden, simpelweg omdat hij nooit woedend was. Hij was snel geïrriteerd, maar woedend? Nee, woedend werd hij niet snel. En als hij het eens werd, zakte het onmenselijk snel weer weg en werd hij kalm.
Ook nu, hij richtte zich op en keek neer op Esther. Ze was kleiner dan hem, zeker een centimeter of tien. Andere mensen zou hij afgeschrikt hebben met zijn lengte, zijn tattoo’s en zijn soms –onbewust- chagrijnige blik. Die blik was nu niet chagrijnig, niet boos, niet verdrietig. Nee, zijn blik was nu neutraal, koud. Van de normaal altijd vrolijke Oliver was niks meer over en hij wendde zich weer tot Esther. ‘’Waag het niet om nog eens met jouw pootjes mijn spullen aan te raken. Ik ben net boos geworden, maar dat is zeker niet mijn hoogtepunt. Ik zou je, net zoals jij waarschijnlijk makkelijk bij mij zou doen, iets aan kunnen doen. Geloof me, jij bent niet de enige die mensen pijn kan doen.’’ Zijn stem klonk sissend, en de woede vlamde weer op. Het was weliswaar een klein vlammetje, maar hij was er wel. Oliver zou dit Esther niet snel vergeven.

Binnen enkele seconden was Oliver dan ook op haar afgeraasd, drukte haar meteen hard tegen de muur aan alsof het niets was. Hierdoor verdraaide ze haar arm waar ze het foto lijstje in had en door die plotselinge handeling van de jongen, was er een barst in gekomen en was het door haar duim gespleten. Alleen daardoor voelde ze een pijnscheut door haar hand heen gaan en vertrok haar gezicht, maar van die plotselinge aanval heus niet. Ze was het gewend, het harde leven in South Central had haar van staal gemaakt. Hij dacht zeker dat hij heel wat was, nu hij dat bij haar had uitgevoerd. Maar in werkelijkheid had hij geen idee met wie hij te maken had, wat hij hierdoor zou veroorzaken en eigenlijk veroorzaakte het wel een grijns op haar gezicht. Geen enkel jong dat ze was tegengekomen was dan ook niet zo right away in de aanval gegaan, waren of achteruit gedeinsd van angst of gewoon simpel weggerend zodat ze niets met haar te maken zouden hebben. Ergens vond ze hem wel wat, die lust die zich in zijn lichaam bevond, maar vroeg zich af hoe hij zou zijn in een andere situatie dan dit. Dit ging zeker en alleen maar om dat foto lijstje met die onbekende, maar erg lijkende meid erop. Hoe zou hij reageren in het echte leven van de Die Harders? Wat als die erachter kwamen dat hij haar nu al zo misbruikt had? Zou er dan nog een sprankeltje leven in de jongen zitten?
Terwijl ze er stil zwijgend stond toe te kijken hoe de jongen chagrijnig, maar afwezig zijn tas in pakte met zijn rug naar haar toegekeerd, zat ze diep in gedachten. Na enkele seconden keerde haar blik richting buiten en liet ze haar armen koeltjes langs haar lichaam hangen, terwijl vele bloed druppels uit haar duim vandaan kwamen, zo op de grond viel. Zodra zijn stem klonk, keek ze hem pas weer aan met haar emotieloze ogen. Het interesseerde haar niet, of hij haar nu bedreigde of niet. Niets interesseerde haar eigenlijk, behalve Die Hard. Sinds haar vaders dood was haar leven steeds meer kouder geworden, dus die klap die haar kamergenoot net aan haar had uitgedeeld deed haar hart geen graadje emotie voelen. Haar held was eraan, dat was het enigste wat telde en liet haar bonkende hart in een zwart gat veranderen, waar enkel en alleen Christian en Nick doorheen kwamen en haar wel van binnen raakten. Het was raar om te zeggen, maar eigenlijk kon ze niets anders dan vechten, om op die manier haar frustratie, irritatie en woede kwijt te kunnen. Het liefste op andere mensen, leerlingen, waar ze al vaak problemen mee had gehad met de conrector van de school. ''Je moest eens weten, Oliver.'' Haar stem klonk enorm koelbloedig en zelfs zijn naam siste ze kwaadaardig uit, wat een lichtelijk demonisch tintje aannam. De neiging om hem nu recht voor zijn kaak te beuken was groot en zelfs haar handen begonnen te tintelen, maar ze probeerde zich in te houden. Bovendien had ze hem voor nu wel genoeg gekweld, was het niet? Ze was niet aardig geweest en stiekem zou ze zelfs ook wel zo gereageerd hebben wanneer een kamergenoot haar eerst een uitbrander zou hebben gegeven en vervolgens haar spullen weg zou gooien zonder pardon. Alleen had zij dan nog wel feller uit de hoek gekomen zoals haar kamergenoot net had gedaan. Die had geen leven meer gehad dan, en zou er de rest van zijn of haar leven spijt van hebben dat ze überhaupt met haar een kamer had gedeeld. Ja, ze begon dit leuk te vinden. Een kleine grijns ontstond op haar gezicht, maar enkel en alleen door haar duistere gedachten.

Toen Esther hem met emotieloze ogen aankeek, moest Oliver moeite doen om niet achteruit te deinzen. Hij gaf het eerlijk toe; de houding van Esther beangstigde hem. Misschien waren de roddels dan toch waar. Misschien was ze toch een soort van seriemoordenaar. Een demon, een godin van de onderwereld. Hoe kon het dat zo iemand nog op vrije voeten was? De dingen die Esther bij mensen deed, hadden haar op zijn minst een taakstraf gekost. Of nog erger, een enkeltje jeugdgevangenis. Maar toch interesseerde de houding van Esther hem. Hoe was ze zo geworden, wat had haar zo gemaakt? Het was toch onmogelijk dat iemand op deze manier geboren werd. Oliver had ergens gelezen dat zuigelingen de onschuld zelve waren, maar dat ze op hun jonge leeftijd de meeste indrukken verwerkten. Had ze misschien een slechte jeugd gehad? Oliver wist het niet, hij wist niet wat er in Esther omging. Áls er dan al iets in haar omging. Nu kwam Esther op hem over als een machine. Een robot met maar één enkel doel. Mensen pesten, pijnigen en het belangrijkste; overleven.
Overleven. Dat woord zette hem aan het denken. Moest je hard zijn om verder te komen in de wereld? Moest je egoïstisch zijn en alles zelf oplossen? Sommige mensen deden dat, wist Oliver. Hij wist alleen niet of Esther er ook zo over dacht. Hij kende haar niet eens, en eigenlijk zou hij ook geen vooroordelen moeten hebben over haar. Hoewel ze behoorlijk fel op hem overkomt, is er toch iets in haar dat net zoals hem is? Iets dat alle mensen, dus ook Esther en Oliver, met elkaar verbond? Een hart kon het niet zijn. De zijne was nog niet zo lang geleden gestorven, samen met Nadia. Nee, een hart was het zeker niet. Of had hij wel nog een hart? Was die enkel gebroken en kon die niet meer aan elkaar gelijnd worden? Hij wist het niet. Hij wilde het niet weten. Hij was bang voor de waarheid.

Een druppelend geluid schudde hem uit zijn ‘trance’ en hij richtte zijn ogen naar beneden. Daar lag een klein plasje bloed en hij zuchtte. Had hij dat gedaan toen hij haar tegen de muur duwde? Had hij iemand laten bloeden enkel omdat hij woedend was? Was Oliver dan zo zwak? Toen Oliver Esthers stem weer hoorde, deinsde hij terug voor de bijna demonische ondertoon. Zonder nog een woord aan Esther vuil te maken draaide hij zich om en hij liep naar de badkamer. Daar zocht hij naar een EHBO kistje en hij pakte een klein pakje pleisters. Zwijgend liep hij terug naar de kamer en hij legde het pakje pleisters zwijgend op de salontafel. Werktuigelijk begon hij daarna het bloed van de vloer te vegen, en even gleden zijn bruine ogen richting de roodharige Esther. Waarom was het nu weer zijn lot om bij haar op een kamer te zitten? Ze zeiden dat er zoiets bestond als Karma, en dat karma je terugpakte. Was dit dan zijn straf voor de dood van Nadia? Had hij niet al genoeg straf gehad? Zijn ouders, zijn vroegere vrienden haatten hem allemaal. Het was zo erg geworden dat Oliver naar een andere school was gegaan. Een ander leven was begonnen. En nu begon de ellende allemaal opnieuw. En alweer draaide het om een roodharig meisje. Kon het nog erger?

Christian staarde een tijd lang voor zich uit. De jongen zat op de stenen trappen voor het gebouwen, nadenkend. Iets wat een persoon als hij zelf beter niet kon doen. Daar hielp hij zichzelf alleen maar mee om zeep. Ergens was het al wel beter geworden, nauwelijks dacht hij nog aan Elena, nu was het allemaal Esther die zijn gedachte bezoedelde. Het feit dat de jongen zelfs droomde over de roodharige beangstigde hem om de een of andere manier zo hard. En hij wist dat hij er niets aan kon doen, daar voor was de jongen al te ver weg. Een zucht schoof over zijn lippen, voor kort wreef hij langs zijn wenkbrauw waar een flinke jaap in zat van een mes, de jongen begon meer en meer in gevechten terecht te komen, een perfect beeld van een Die Hard lid. Met een holle blik staarde hij even naar de lucht. Niet meer hol van het verlies dat hij geleden had, nee dat had hij verwerkt in pure woede die nog steeds door zijn lichaam heen vloeide, het kwam door Esther of zo. Kort wreef hij door zijn haren en merkte vrij snel op dat er een jongen van zijn leeftijd naast hem kwam zitten, al keek deze hem niet aan uit pure schrik of wat dan ook. Voor kort keek hij hem met een duidelijke geïrriteerde blik aan, waardoor de knul meteen wat meer afstand nam. ‘Er zijn wat problemen met Esther. Ik hoorde net van iemand dat ze werd bedreigd door haar nieuwe kamergenoot.’ Zijn stem klonk terughoudend, de angst die de jongen voor hem had was goed te horen, ergens was het best wel grappig.
Zonder ook een teken te geven van dank stond Christian op en wandelde in vaste tred naar binnen om zo de trappen op te rennen, het feit dat hij toch nog iets vergeten was in de kamer van Esther ga hem een perfect excuus om binnen te komen, al zou hij niet gaan wachten tot een van beide zou opendoen. Mensen keken hem verbaasd aan toen hij voorbij rende, alsof ze net een geest hadden gezien of iets in die aard. Hier en daar snauwde hij een van de bezichtigers af, hier had hij dus echt geen tijd voor. Die nieuwe kamergenoot van haar was dom, heel dom. Het feit dat diegene iemand zoals Esther ging bedreigen zou nooit goed komen voor die persoon. Vanuit zijn ooghoeken merkte hij uiteindelijk op dat hij op de goede weg was, puur omdat hij hier en daar een deuk in de muur opmerkte die hij ooit had gemaakt of iemand anders. De bruingehaarde jongen kwam uiteindelijk tot stilstand voor de deur van de kamer. Welgeteld een minuut bleef hij staan, om op adem te komen. Anders zou het feit dat hij gerend had gewoon te goed doorschijnen.
Christian plaatste zijn hand op de klink en drukte die vervolgens naar beneden, waardoor de deur meteen openviel. Meteen staarde hij naar de jongen die niet al te ver van Esther gehurkt zat om iets op te vegen. Kalm liep hij naar binnen, sloot de deur achter zich. Zich meteen kwaad gaan maken zou hij niet gaan doen, feitelijk moest hij hier niet eens meer zijn eigenlijk. Christian richtte zijn blik op Esther, liet een vluchtige glimlach over zijn gezicht glijden, ook al verdween deze meteen weer. Zonder het echt door te hebben gleed zijn blik over haar lichaam, zag langs haar duim wat bloed naar beneden druppelen, besloot maar even te wachten met er iets op te zeggen. ‘Ik ben hier nog iets vergeten, let niet op me.’ Mompelde hij praktisch onverstaanbaar. Ergens wou hij met Esther praten over wat er net tegen hem verteld was, en tja eigenlijk waarom zou hij het ook niet doen? Die jongen kon hem geen reet schelen, die smeet hij het liefst zelf terug buiten om terug in te trekken in de kamer maar goed. Voor even deed hij teken naar haar dat ze naar de badkamer moest gaan, al was het toch een soort van verloren moeite want haar commanderen was al zowiezo iets dom. Hij wandelde rustig naar de badkamer om daar meteen een kast in te duiken, daar greep hij van de bovenste plank meteen een klein donker flesje parfum. Het was nu niet bepaald iets wat hij veel op deed, maar het was zijn eigendom dus ja. "Kom op, Esther." Vloog er door zijn gedachten door, in de hoop dat ze misschien toch nog wel zou komen.
[Toestemming ]

Zonder haar emotieloze blik van de jongen af te halen, keek ze hem strak aan en volgde iedere handeling die hij verrichte. Vanaf dat hij wegliep naar de badkamer en weer terugkwam. Koel bleef ze staan, zonder iets te zeggen, gewoon simpel stilzwijgend. Vanuit de hal van de slaapvertrekken klonk er een aantal stemmen, wat voor hen enkel en alleen als zacht gemompel klonk. Maar alsnog liet ze haar blik er niet vanaf wijken, totdat er een klik klonk en de deur vanuit haar ooghoeken open ging. Hoewel ze geïntimideerd bij de jongen wou overkomen, kon ze het niet laten om haar blik van hem af te wijken en te kijken wie er nu precies stiekem binnen was geglipt. Christian. Voorspelbaar. Ze rolde met haar ogen en merkte op dat zijn ogen over haar lichaam heen rolden, waardoor ze nog meer geïrriteerd raakte en hij iets uitbracht over dat hij iets vergeten was. Bullshit. Hij had wel wat beters te doen dan dat, zelfs een dode rat kon zich dat nog bedenken. Ze slaakte een zucht, liep gewoon weg van Oliver zonder ook nog maar één keer naar hem te kijken, of überhaupt aandacht te geven en ging naar de badkamer toe. Wat had die homo nu weer te vertellen? Zeker weer één of ander lul verhaal?
Een lichte grom verliet haar mond zodra ze de deur open smeet, wat niet hoorbaar was doordat de zwaai al best een hard geluid had gemaakt door de wind die het veroorzaakte en liet hem gauw genoeg weer achter haar dichtvallen. De neiging om haar vuisten te ballen was groot, om hem een slag te geven, maar hij moest eerst maar eens haarfijn uit gaan leggen wat hij hier te zoeken had. ''Wat moet je man?!'' Siste ze naar hem, zodat haar kamergenoot het hoogstwaarschijnlijk niet zou kunnen horen. Hierna draaide ze het slot om, zodat ze garantie hadden dat hij niet zomaar binnen zou komen, al had hij geen enkele reden om dat te doen. Inmiddels begon de diepe snee in haar duim enorm te branden, maar Esther voelde het niet. Nee, daarvoor focuste ze zich te erg op het Die Hard lid. Rustig, word kalm. Hoewel ze zich moed in probeerde te spreken om niet opnieuw een woede-aanval tegen hem te richten, lukte het haar niet erg. Waarschijnlijk was dit een late reactie op wat Oliver net geflikt had en zou ze het nu ieder moment op de jongen africhten met wie ze eerder gezoend had. ''Vertel op.'' Bracht ze er vervolgens achter aan en zette uit voorzorg een stap naar achteren, waardoor ze met haar kont tegen het handdoeken rekje aan kwam.

Christian keek even rond, feitelijk miste hij de kamer eigenlijk wel. Er waren zoveel extra’s die hij nu ook nog wel had maar in iets mindere mate. De kamer had hij weer voor zijn eigen, nothing new. Bijna al zijn kamergenoten waren op een mysterieuze wijze verdwenen, buiten Esther dan, hoewel in de tijd dat hij hier nog sliep was ze er ook amper dat had hem er juist tot aangezet om een andere kamer te nemen. Maar nu, zou hij best wel terug willen komen, en dat was omdat hij gezelschap miste. Ja, hij had vaak tijd alleen nodig maar hij wou toch altijd kunnen terugvallen op iemand in zijn kamer die geen problemen met hem had, en tot de kus en al de rest tussen hem en de roodharige was zij diegene geweest voor hem. Maar nu, nope nu was het alleen hij. Eigenlijk als hij het moest toegeven, miste hij het meisje wel, of toch hun soort vriendschap die er ooit geweest was. Voor even keek de jongen naar het donkere flesje dat in zijn hand lag, juist de reden waarom hij hier weer eens was. Kort bewoog hij met zijn vingers over de letters die in het flesje stonden. Wanneer hij uiteindelijk voetstappen hoorde keek hij kalm op, de ruzie tussen hen beide was niet echt goed uitgedraaid, maar dat liet hij maar achter zich. Wanneer hij na haar woorden het slot hoorde toevallen trok hij een wenkbrauw op. Blijkbaar wou ze niet dat meneer de bedreiger zou binnen komen vallen. Uit haar houding kon de jongen opmaken dat ze best nog kwaad was, al kwam dat in dit geval eens niet door hem maar tja door die ene knul die hoogstwaarschijnlijk aan de andere kant van de deur stond met een oor er tegen. ‘Voor je me echt een klap geeft, ik ben wel degelijk iets vergeten.’Sprak hij op gedempte toon. Kort hield hij het flesje voor haar, maar liet het dan verdwijnen in zijn broekzak. Ja, juist en dan nu de rest van het verhaal. Al wist hij perfect wat haar reactie ging zijn. Ze zou tegen hem beginnen tieren en zeggen dat ze het wel alleen af kon, zo ging het namelijk altijd met Esther. Maar tja, liegen tegen haar, dat was één ding wat hij nu is niet deed. ‘Ik zat net buiten, een of andere dude kwam me melden dat je nieuwe kamergenoot je liep te bedreigen. Dus ik kwam eens kijken, meer is er ook niet aan de hand. Maar aangezien je het perfect lijkt te redden tegen hem kan ik net zo goed weer vertrekken.’ Ze was naar achteren gestapt, de spanning die door het meisje heen ging was voelbaar, of beter gezegd het straalde gewoon van haar af dat ze nog niet uitgeraasd was over het gene wat er hier gebeurd was toen hij nog buiten zat. Kort haalde hij zijn schouders op, rechte zijn rug en maakte zo aanstalte om te vertrekken naar de kamer en zo uiteindelijk te verdwijnen in de gang.

''Yeah sure.'' Antwoordde ze koeltjes op zijn vergetenheid en keek voor kort naar het flesje wat hij in zijn hand vasthield, moest het iets van parfum voorstellen? Het deed haar humeur er niet bepaald van opkrikken, maar Christian's komst lichtelijk wel. Het feit dat ze nu met een onbekende, en blijkbaar agressieve jongen opgescheept zat, deed haar niet bepaald vrolijk maken en eigenlijk was ze ergens wel dankbaar voor het Die Hard lid zijn komst. Wanneer ze haar mond opnieuw wou openen, klonk zijn stem alweer en keek ze hem recht in zijn ogen aan, waarna ze naar hem toe kwam lopen, maar met ontspannen handen. Doordat ze net haar vuisten had gebald, verspreidde het bloed zich over haar volledige handpalm heen, en merkte dit op vanuit haar ooghoeken wanneer ze haar hand naar de gootsteen wou brengen om erop te leunen. Meteen spoelde ze de vloeistof eraf met ijskoud water uit de kraan en liet het daarna over haar wond stromen. Hierdoor kreunde ze zachtjes, haast onhoorbaar, ze was niet zo gauw te kleineren. ''Ik..'' Sprak ze ondertussen dat ze haar handen afdroogde aan een witte handdoek en merkte dat ze lichte bloedvegen achterliet, die steeds roder werden. Meteen begon ze in een medicijnkastje te rommelen totdat ze een pleister had gevonden en trok dat er strak en wat nonchalant omheen.
''Het is die jongen, word gewoon kwaad om hem. Je bent net te laat binnen gekomen, maar anders had je hem waarschijnlijk aangevlogen.'' Fluisterde ze naar hem, zodat haar kamergenoot hen niet zou horen en probeerde een lichte glimlach op te zetten, wat enkel tot een vertrokken gezicht opleverde. Ze zuchtte en keek naar de grond, zou hij nu kwaad worden en denken dat ze laf was, daarna wegbenen of die jongen aan gaan pakken totdat zijn botten braken? Eigenlijk had ze wel zin in dat tweede, maar dat leidde tot een schorsing en dat was wel het laatste wat ze op dit moment wou.

Christian haalde kort zijn schouders op. Als ze het niet ging geloven moest ze het zelf maar weten. Maar nu hij gezegd had wat hij moest zeggen was het ook tijd voor hem om te gaan. Waarom zou hij immers nog blijven? Toen ze naar hem toe kwam gelopen trok hij zijn wenkbrauw op. Wat hij nu kon verwachten was tja iets wat je altijd kon verwachten bij Esther. Zijn ogen viel op haar handen, deze had ze echter niet meer gebald tot vuisten, en daardoor viel ook ineens het immense bloed verlies hem op. Kort beet hij op zijn onderlip, oh, die jongen zou problemen gaan krijgen met hem. Aangezien hij de dader waarschijnlijk wel was van het verwonden van het meisje. Christian wou haar ergens wel helpen met het verzorgen maar hij liet haar toch maar doen, had niet bepaald zin in dat ze weg trok en haar op een of andere manier nog meer pijn deed of zo. Tja, hij was nu eenmaal snel bezorgd, en zeker als het om mensen ging waar hij een soort van band had.
Wanneer hij zijn hand op de deurklink had geplaatst, en het meisje begon uit te leggen wat er nu gebeurd was draaide hij even zijn hoofd naar haar en liet zijn hand al snel weer van de klink afglijden. Christian wandelde op haar af en zuchtte eventjes. Feitelijk deden haar woorden hem geen goed, maakte ze hem alleen maar kwader, ook al was dat niet haar bedoeling, en het was niet eens zichtbaar. Wanneer hij het vertrokken gezicht op merkte was het genoeg voor hem, zachtjes bracht hij zijn hand naar haar wang en wreef daar kort over. Beende vervolgens zo snel naar de deur, zorgde er voor dat ze niet meer op slot was en trok die open. Blijkbaar was de jongen nog steeds bloed aan het deppen op de grond. Traag was hij ook wel. Zonder een moment te aarzelen vlamde hij op hem af, greep hem vervolgens stevig vast bij de veels te lange haren van de jongen. Trok hem zo heel handig omhoog en duwde hem vrijwel meteen tegen de muur en plaatste zijn hand rond de keel van de jongen. Zijn ogen waren fijn geknepen tot spleetjes, goodbye mister nice guy. Meteen schoot zijn hand vanaf de linkerkand naar omhoog en trof hij de jongen hard op zijn kaak. ‘Wie the fock denk jij dat je wel niet bent?’ Gromde hij woedend naar hem. Een lang opgesloten woede nam de overhand over de jongen. Het was erger dan de keren dat hij eens ruzie had gehad met Esther of eender welk persoon. Op onverklaarbare wijze waren de jongen zijn ogen in plaats van het groengrijze dat ze altijd a geweest waren, helemaal verkleurd naar zwart. Alsof zijn pupil zo hard vergroot was dat er niets meer van zijn oorspronkelijke kleur over was gebleven. Dit was een jongen die zich nog nooit had laten zien aan de buitenwereld, dit was een glimp van de echte Christian. Voor een kort moment oefende hij druk uit op de luchtpijp van de jongen door zijn nek wat meer samen te knijpen. Al liet hij toch na een tien seconden weer los.

Toen de deurklink met een zacht klikje omlaag ging, keek Oliver even op. Een jongen kwam de kamer ingewandeld en hij wenkte Esther mee naar de badkamer. Zwijgend keek Oliver toe hoe hij en het roodharige meisje wegliepen en hij poetste grondig al het bloed weg. Een zucht verliet zijn lippen en hij streek zijn haar uit zijn ogen. Achja, volgend jaar was hij van hun allemaal af. Dan mocht hij gaan studeren en zou hij een eigen appartement hebben. Met zijn eigen regels en zonder gekke, roodharige meisjes. Zonder zicht te bewegen bleef hij gehurkt op de grond zitten en even sloot hij zijn ogen. Het geluid van een slot dat ontgrendeld werd klonk, en Oliver opende zijn ogen weer. Snelle, haastige voetstappen bewogen zich in zijn richting en voor hij kon omkijken werd hij bij zijn haren gegrepen. Oliver werd lomp hard tegen de muur geduwd, en als hij de kans had zou hij over zijn pijnlijke schouderbladen gewreven hebben. Een harde vuistslag raakte hem tegen zijn kaak en Olivers hoofd knalde tegen de muur. Die raakte iets hards en een warm straaltje bloed kroop via zijn nek over zijn rug. Oliver knipperde met zijn ogen om de sterretjes die hij zag weg te krijgen en hij keek de persoon voor hem strak aan. Kende hij hem niet ergens van? Hoe heette hij nu ook alweer? Christian misschien? Veel tijd om daarover na te denken, want de jongen begon tegen hem te grommen. Met moeite kon hij er wat woorden uit opmaken en geheel onverwachts kroop er één mondhoek bij Oliver omhoog. ‘’Oliver Scott Sykes is de naam,’’ Oliver’s stem klonk droogjes en hij staarde strak naar de persoon voor hem. Voor zover dat ging dan; zijn hoofd bonsde en af en toe werd zijn zicht wat minder scherp. De ogen van de jongen voor hem waren pikzwart, en voor Oliver zich daarover kon verbazen werd zijn keel dichtgeknepen. Hoewel het misschien net tien seconden duurde, raakte Oliver in paniek en hij kreeg geen lucht meer. Ook nadat Christian zijn keel losgelaten had, vulden zijn longen zich niet met zuurstof en Oliver hapte naar lucht. Toen Christian hem losliet zakte Oliver slap in elkaar, en even werd het zwart voor Olivers ogen.
Echter werd hij vrijwel meteen wakker, en hij krabbelde overeind. Het duurde even voordat hij echt stevig stond, en hij draaide zich half naar Christian toe. Plotseling gaf Oliver de jongen voor hem een harde vuistslag tegen zijn oog en geschrokken keek hij naar zijn vuist. Goed, Oliver was dan wel een beetje boos, eigenlijk was het niks voor hem om zomaar te slaan. Het was de tweede al vandaag. Eerst had hij Esther tegen de muur geduwd, en nu had hij iemand geslagen. Oliver wreef over de pijnlijke plekken op zijn keel en hij zuchtte. Rustte er een vloek op deze kamer ofzo? Of nog erger; op hem?

De reactie die van de jongen af kwam, had ze wel al verwacht, woedend. Maar dat hij nu ook daadwerkelijk de badkamer verliet om.. Oliver in elkaar te beuken, dat had ze minder kunnen bedenken op het moment. Pas zodra hij de deurklink omlaag duwde en naar de kamer liep, en ze een hard gebonk en dergelijke hoorde, stond ze eerst volkomen verbijsterd. Was hij nu voor haar bezig om.. gaf hij dan om.. ze raakte helemaal gewikkeld in haar gedachten. Waar was die jongen in godsnaam mee bezig?! Dit liet haar weer normaal functioneren en stapte ook met hevige passen de badkamer uit. Het beeld wat zich op dat moment op haar netvlies afspeelde, deed haar schrikken. ''Christian Farnesé!'' Gilde ze uit, lichtelijk in paniek. Oliver mocht haar dan wel pijn hebben gedaan, maar dít verdiende hij niet! Het was tenslotte haar eigen stomme fout geweest en dat moest ze toegeven. Met haar vuisten gebald liep ze op het stelletje af en keek toe hoe de jongen zijn keelgat dichtgeknepen werd. Omdat ze net haar vingers hard op elkaar geknepen had, voelde ze nu ook weer de diepe snee van haar duim behoorlijk brandden. Verdomme. Maar ze mocht er niet aan denken, haar kamergenoot kreeg haast geen adem meer. ''Laat hem onmiddellijk los, klootzak! Wie denk je wel niet wie jíj bent?!'' Was haar vervolg erop en had de neiging om hem zelf ook naar zijn keel te vliegen.
Maar op dat moment liet hij los en zakte de langharige jongen naar de grond, waardoor Esther er nog meer geschokt bij stond. Op dat moment wou ze Christian gelijk wegslaan uit haar kamer, maar ook voordat ze daarvoor de gelegenheid had, sloeg Oliver terug en ramde hem gelijk terug tegen zijn oog. Hierdoor slaakte ze verwild een klein kreetje en ging tussen de jongens in staan. Beide hield ze ze vast aan hun kragen. ''Allebei ophouden, HET IS GODVERDOMME AFGELOPEN!'' Ze trilde inmiddels van woede en had de grote neiging om ze nu ieder moment het liefste uit het raam te flikkeren, maar dat was een nog slechter plan at the moment. ''Christian oprotten, ik red dit heus wel.'' Ze verplaatste haar hand vanaf zijn kraag naar zijn oor en liet inmiddels haar kamergenoot los. Hiermee trok ze hem naar de deur van de kamer en smeet hem grofhandig de kamer uit. ''Je hoeft je voorlopig niet meer te tonen, eikel.'' Siste ze nog naar hem en zag de duidelijke kwaadheid in zijn ogen staan, maar die hoefde ze niet voor lang te zien want meteen smeet ze de deur wel degelijk voor zijn gestalte dicht. Hierna draaide ze zich om en keek naar haar kamergenoot, zag inmiddels nog meer bloed op de grond liggen. Niet haar bloed van haar duim, maar vers bloed, wat er nog maar net opgekomen was. ''Gaat het?'' Waren de enige lichte hijgende woorden die ze uit wist te brengen en probeerde haar woede onder kalmte te houden, terwijl ze nog lichtelijk trilde. Ze liep naar hem toe en zakte op de grond, waarna ze het doekje pakte en ook zijn bloed probeerde weg te schrobben. Het zou hem vast en zeker wel opvallen dat ze niet meer kon stoppen met trillen, maar daar gaf ze op dit moment niet zoveel om.