Hij glimlachte geamuseerd naar haar toen ze een pruillip trok en vervolgens als een koppig kind hem aankeek. Lachend schudde hij zijn hoofd toen ze opmerkte dat ze zich misschien niet meer zo zou willen uitsloven voor hem. "Dat zullen we nog wel eens zien," mompelde hij, waarna hij kort grijnsde. Hij vond het zelf net zo vervelend dat hij het had moeten afkappen, maar toch was dit beter geweest. Hij haalde vluchtig zijn hand door zijn haren nadat hij het onderwerp Ayanna omhoog had gebracht. De blik op het gezicht van Emilie kon hij niet helemaal plaatsen, het leek haast alsof ze zich schuldig voelde. Het was ook misschien niet zo slim geweest om Ayanna's naam te noemen, besefte hij na de stilte van Emilies kant. Zelf ook zwijgend keek hij toe hoe ze naar de keuken toe liep en daar wat dingetjes deed. Uiteindelijk wendde hij zijn blik weer af. Uit zijn zak viste hij zijn mobiel, waarop hij snel de tijd bekeek voor hij hem weer terug stopte. De tijd was snel voorbij gegaan in het bijzijn van Emilie. Uiteindelijk kwam ze weer terug. Hij knikte kort, ja, als hij dorst zou hebben zou hij wel bij gieten. Onderzoekend keek hij haar aan, de toon waarop ze sprak was veranderd. Serieuzer geworden. Lang hoefde hij niet meer na te denken over wat er in haar hoofd omging, ze voelde zich schuldig. "Je hoeft je nergens schuldig over te voelen Emilie," reageerde hij direct, om dat probleem uit de wereld te helpen. "Het is bijna een jaar geleden dat het uit is gegaan, Ayanna en ik komen nooit meer bij elkaar, of je er nou wel of niet zou zijn geweest," eindigde hij tenslotte, met een geruststellende glimlach. Voor zijn eigen bestwil vertelde hij maar niet over het feit dat hij niet zo heel lang geleden nog met haar geslapen had, in een dronken en domme bui. Nee, dat zou niemand goed doen. "Ik voel me tegenover Ayanna ook vooral gewoon verplicht om het te vertellen, bij Lyron voel ík me juist schuldig. Bros before hoes, weetjewel.." zei hij vervolgens. Als hij het zich goed herinnerde was het tussen hen uit gegaan omdat Emilie iets voor Alain had beginnen te voelen. Het fijne wist hij er niet van eigenlijk. Het was best grappig om te zien dat Emilie de grootste players van Santa Monica aan zich wist te binden. "Hoe lang is het al uit tussen jou en Lyron?" vroeg hij vervolgens nieuwsgierig. Eigenlijk wist hij ook helemaal niet hoe lang het al uit was met Alain en waarom dat dan weer uit was gegaan. Op zich was hij daar best nieuwsgierig naar, maar hij wist niet of exen nou het leukste onderwerp was om te bespreken..

Dat zouden ze nog wel eens zien? Hm, haar koppige blik verzachtte een beetje. Natuurlijk zou ze zich nog gaan uitsloven voor hem, niet nu, jammer genoeg, maar toch.. Ty was niet alleen bijzonder aantrekkelijk, maar wat het zo uniek maakte, was dat ze wel duidelijk een connectie hadden... Iets dat ze zelf eigenlijk niet kon verklaren. Het onderwerp Ayanna echter, haalde die wolk waarop ze even had gezeten, meteen naar beneden. Haar kont deed dan ook pijn toen ze de grond raakte. Dat verklaarde de stilte, gewoon de ruk waarmee ze even naar de realiteit werd gebracht. Natùùrlijk voelde ze zich schuldig? Ze wilde meteen op zijn woorden reageren maar Ty snoerde haar de mond om zelf door te spreken. Woorden die haar wel een geruststelling brachten, het was 'goed' om te horen dat zij niet de reden was, dat het meisje haar niets kon kwalijk nemen. Tenminste.. dat hoopte ze. De rest van zijn woorden moest ze even plaatsen voor ze verder kon nadenken. Ja, tuurlijk voelde hij zich verplicht het Ayanna te vertellen, ergens was dat een soort ongeschreven regel. En bij Lyron zich schuldig voelen, ja, begreep ze ergens ook wel. Het meisje knikte even maar bleef voor de rest eigenlijk stilzwijgend zitten. Zijn vraag deed haar kort fronsen, haar blik was al die tijd weer naar de grond gericht, maar bij het horen van zijn woorden, keek ze hem weer aan. Tussen haar en Lyron? Ze keek even opzij om na te denken en beet even twijfelend op haar lip. "Ik denk bijna anderhalf jaar nu.." Ze telde wat maanden uit en keek hem toen weer aan. "Ja, zoiets..", mompelde ze zachtjes, waarna ze kort een hand door haar haren haalde. "En Alain praktisch meteen daarna..", haar stem klonk erg zacht nu, ze schaamde zich er ergens wel voor. Toen had het nog zo logisch geleken, maar nu leek het dat allesbehalve. Ze had gewoon een ketting aan relaties gehad, ononderbroken. Nu had ze eindelijk een goede pauze, een achttal maanden, en ze kon best langer gebruiken, Ty echter had haar een reden gegeven om weer in zo'n relatie te gaan geloven. "Tot een achttal maanden geleden dan.." Ze keek hem aan en liet haar blik naar het raam glijden, het begon al te schemeren. Een zucht schoof van haar lippen. "Als ik er nu op terugkijk, snap ik niet waarom ik nooit een pauze nam ofzo, ik reeg hen alle drie gewoon aan elkaar zonder enige keer te genieten van de herwonnen vrijheid. Maar ik heb er geen spijt van. Ik heb geen spijt van Kenneth, niet van Lyron en niet van Alain. Het zou erg zijn moest ik dat hebben, dat zou bewijzen dat ik geen van hen graag gezien heb, maar dat deed ik wel. Elk van hen zag ik graag en al vinden anderen me nogal sletterig door die "wissels", ik heb mijn hart gevolgd..", het meisje keek hem serieus aan en liet haar woorden kort bezinken. "Anyway, ik hield van hen, maar ik geef nog wel om hen, al laat ik dat misschien niet zo zien."

Na zijn laatste woorden kwam er weer een stilte van Emilies kant, maar daar maakte hij zich geen zorgen over. Nee, ze kreeg gewoon de ruimte om na te denken over wat hij gezegd had en wat ze daar van vond. Het was tenslotte geen koetjes en kalfjes gesprek wat ze nu voerden. Misschien was dat wel één van de redenen dat het zo goed klikte, ze konden op elk niveau goed communiceren. Aan haar knik te zien, begreep ze hoe hij zich voelde. Lichtelijk gespannen staarde hij naar haar fijne gezicht waar een frons op verschenen was na zijn vraag. De opgeluchte glimlach die opkwam wist hij redelijk te onderdrukken. Het was fijn om te horen dat die relatie zo lang geleden was geweest, op de één of andere manier voelde dat beter. Haar stem werd zachter toen ze verder ging over Alain en hij kon begrijpen waarom ze het niet makkelijk vond hierover te praten. Zwijgend liet hij haar verder praten, terwijl hij geboeid luisterde naar het verloop van haar liefdesleven. Hij veroordeelde haar nergens om. Niet om het feit dat ze maandenlang een jongen aan haar zijde had gehad, dat die jongens allemaal onderling vrienden waren geweest en ook niet om dat ze niet aan alle relaties even goed een einde had gemaakt. Hij geloofde best dat ze van hen allemaal gehouden had. Hij knikte vol begrip en beantwoordde haar serieuze blik. "Niemand vind je een slet Emilie," begon hij terwijl hij ging verzitten in de stoel waar hij nu al enige tijd in zat, "Het is alleen maar eerlijk om je hart te volgen, niet alleen tegenover jezelf, maar ook tegenover je vriend. Soms moet je iets gewoon een kans geven, als je het gevoel hebt dat het je gelukkiger kan maken," ging hij op een nog steeds serieuze toon verder. "Soort van wat wij nu hebben, toch?" Na deze woorden verscheen er een enigzins verlegen glimlach rond zijn lippen, dat was toch wat ze nu hadden? Ze zouden dit alles een kans geven, omdat ze meenden er gelukkiger van te worden. Het was een zeldzaam moment, je zag niet vaak iets dat op verlegenheid leek bij hem en lang duurde het dan ook niet. Een scheve glimlach kwam er al snel voor in de plaats. "Zo plotseling verschenen en daarna nooit meer uit mijn gedachten verdwenen," zei hij op een zachte toon, terwijl hij haar gefascineerd aankeek. "Ik had nooit verwacht dat ik me weer zo zou voelen bij iemand," eindigde hij uiteindelijk oprecht met een gelukkige glimlach. Nee, hij wilde eerst niet opnieuw vallen, maar tegengaan kon hij het toch niet. "World was on fire, no one could save me but you. Strange what desire can make foolish lovers do," zong hij zachtjes, "A wicked game to play, let me feel this way, a wicked thing to do, let me dream of you," Zijn stem was lang niet zo mooi als die van de echte zanger, Chris Isaak, maar toch kwam het er nog redelijk uit. Hij lachte vrolijk naar Emilie, zo, daar had ze haar eerste soort van serenade van hem gehad. De verborgen romanticus kwam echt wel eens naar boven.

Het was vanzelfsprekend dat Ty's mening voor haar echt wel telde. Daarom glimlachte ze wat opgelucht door zijn woorden. Niemand vond haar een slet, hij dus ook niet. Het feit dat Ty zei dat niemand haar een slet vond, maakte het voor haar, op de één of andere manier geloofwaardig. Een last viel van haar schouders en het voelde al een stuk gemakkelijker om erover te praten. Ze knikte en haalde haar schouder op toen hij sprak over het hart volgen, iets hebben dat je gelukkiger kan maken. Ja, dat was zo, maar je moest die stappen toch maar durven zetten. De volgende woorden van de jongen, deden haar blik een beetje opfleuren. Ze keek de jongen vrolijk aan, beet kort op haar onderlip en knikte. "Ja, zoiets.." reageerde ze zachtjes, terwijl ze de verlegen uitdrukking op zijn gezicht niet gemist had en die kinda cute vond. Haar donkere ogen keken de jongen onophoudelijk aan terwijl hij glimlachte en vlak daarna zo'n mooie woorden sprak, die haar hart even een tel lieten overslaan. Haar mondhoeken kwamen omhoog en een warm gevoel omhelsde haar. Een verlegen lachje ontsnapte haar. "Ty.." mompelde ze klagerig, "doe me niet blozen.." Haar wangen waren inderdaad lichtelijk roze gekleurd en dat beterde niet bij zijn volgende woorden. Ze zuchtte zachtjes en richtte haar blik verlegen op de grond. "En ik had me voorgenomen een lange tijd van jongens weg te blijven.." een subtiele glimlach was op haar gezicht verschenen, "maar jij was mijn plan veel te slim af.." Zijn stem vulde weer de ruimte, maar deze keer op een andere manier. Ze kende de melodie, het liedje, de woorden. Het was zo overlief van hem, dat ze zich geen houding wist te geven. Ze bleef hem gewoon aankijken en het verlangen in haar werd groter. Ze wilde bij Ty zijn, veel bij Ty zijn. Ze wilde hem gelukkig maken en hem alles geven wat hij wilde, telkens opnieuw. Verliefd keek ze de jongen aan, met een ononderbroken glimlach op haar gezicht. "Je bent zo lief, ik zou je wel kunnen zoenen.." Haar blik bleef nog steeds op hem gericht, tot ze besefte dat ze die woorden hardop had gezegd. Ze trok haar beide wenkbrauwen wat lichtelijk geschrokken op en schraapte kort haar keel. "Eh, ik bedoel.. Nee dat bedoelde ik niet.. Of wel, maar dat zou ik niet mogen z.. Ik wilde je gewoon zeggen dat.. Of misschien.." wat verloren keek ze hem aan en lachte even, ze moest er wel dom uitzien nu.. "Ah, laat maar..", grijnsde ze, waarna ze haar blik van hem afscheurde en haar benen optrok. "Je moet alleen niet zo slijmerig doen, straks zoen ik je nog." Haar donkere ogen wierpen even een subtiele blik op hem, waarna ze kort haar hoofd schudde en zich afvroeg hoe lang ze dit allemaal nog zou volhouden. Was zij de enige met zo'n verlangen dan, hier? Was ze een uitzondering? Ze begon zich af te vragen of ze niet een of andere verslaving had aan Ty, je wist maar nooit...