Hmm, niemand zocht kattenkwaad achter haar, en dat maakte het allemaal veel leuker. Als je eruit zag als een bengeltje, maar je was echt een engeltje, wantrouwden mensen je altijd. Maar als je eruit zag als een engeltje, vermoedde niemand dat je een bengeltje was. "Dat hoor ik wel meer" reageerde ze dus, waarna ze met een glimlach bewees dat ze wel degelijk nog een hoop snode plannetjes in haar hoofd had. Zijn antwoord op haar voorspelling van zijn leven, deed haar grijnzen. Hmm, Batman was best sexy.. Maar dat liet niet weg dat de vraag eigenlijk quasi onbeantwoord was gebleven; en ze hoopte ergens dat ze nog een serieuzer antwoord ging krijgen. Hij ging - gelukkig - in op haar voorstel om mee binnen te komen; wat haar opluchtte. Ty's gezelschap was ontspannend en ze kon niet onkennen dat ze meer en meer de lichamelijke aantrekkingskracht tussen hen begon te voelen, hun band leek duidelijk sterker te worden en het meisje had er alles behalve problemen mee. Emilie stapte uit de wagen en wachtte rustig op Ty, die al snel weer naast haar stond. De kleine afstand tussen hen was fijn, maar maakte het moeilijker om het verlangen te negeren. Het meisje haalde rustig adem en bleef op dezelfde afstand naast hem lopen. Hij begon over een serieus antwoord en ze was blij dat hij haar dat gunde. Hij leek een typisch jongensleven te hebben. Vrienden, uitgaan, sporten.. Dat was goed, haar mondhoeken krulden subtiel omhoog. Hij hield er niet van alleen te zijn, wat ze ergens wel kon begrijpen. Zijzelf had zo wel haar momentjes nodig af en toe, maar ze overdreef er niet mee: haar ervaring leerde haar dat je best niet al te veel alleen kon zijn, aangezien je gedachten je dan figuurlijk opwraten. Haar blik gleed instemmend naar Ty, toen die meldde dat hij graag op vakantie ging. Dat deed ze ook graag, maar het was zo ontzettend lang geleden. "Vakanties zijn echt geweldig, ik vind dat je tegen dat je oud en versleten bent, toch een stuk van de wereld moet gezien hebben.." Het meisje glimlachte even naar Ty en liep het gebouw rustig binnen. Linea recta wandelde ze naar het loket van de administratie, voerde een kort gesprekje met de vrouw en gaf haar de bundel met papieren en het faxnummer. De vrouw beloofde haar te laten weten als er iets niet in orde zou zijn. Het meisje rondde het gesprek af en wandelde terug naar Ty, die ze meenam naar de trappen. Terwijl ze die opliepen, kwam er een nieuwe vraag in haar op. "Heb je een rare soort van hobby ofzo waar ik iets van zou moeten weten?" ze keek de jongen lachend aan; je kon immers maar nooit weten of Ty zich fanatiek bezig hield met het bouwen van modelvliegtuigjes.. Eenmaal boven, wandelde ze met Ty nog een stukje verder terwijl ze haar sleutels bovenhaalde en de tweede deur langs links opende. Ze wandelde haar kamer binnen en liet Ty volgen, mompelde even dat hij de deur achter zich moest sluiten en draaide zich glimlachend om. "Please be seated.." verkondigde ze plechtig waarna ze wees naar één van de designerzetels in haar kamer. De dieprode kleur stak mooi af tegen de lichtbeige kleur van haar kamermuren.

[& Ty ]

Hij knikte begrijpend, hij zou waarschijnlijk niet de enige zijn die dat niet achter Emilie zocht. Dit was iets wat hij echt niet geweten had en het maakte hem nieuwsgierig naar wat hij nog meer niet van haar wist. Maar dat zou het met de tijd wel leren. Zijn bewegingen waren beheerst, hij had het gevoel alsof hij zich moest inhouden. Niet alleen in subtiele aanrakingen, maar ook in zijn woorden. Er waren bepaalde dingen die in zijn karakter geslopen waren door zijn levensstijl. Een daarvan was het altijd proberen te charmeren en strooien met complimentjes. Het was inmiddels wel tot hem doorgedrongen dat hij zich bij Emilie niet zo hoefde te gedragen, maar toch kon hij die neiging maar met moeite onderdrukken. Haar enthousiasme over vakanties deed hem glimlachen. Het liefste zou hij haar al weer allemaal reisjes aanbieden, maar in dat stadium waren ze nog niet, nog lang niet waarschijnlijk. Toch gaf het idee van hem met Emilie op een prachtig strand in Hawaii hem een fijn gevoel. Geduldig wachtte hij terwijl Emilie haar zaken met de administratie regelde. Zijn blik ging een paar keer over haar mooie lichaam en uiteindelijk vestigde hij zijn blik over de vrouw van de administratie. De vrouw verbleekte gewoon in het bijzijn van Emilie. Het gesprek was kort en hij glimlachte begroetend toen Emilie weer naar hem toe kwam. Hij volgde haar naar de trappen, die hij al enige tijd niet beklommen had. Na een jaar in het gebouw van de High School gewoond te hebben, was hij eindelijk naar het gebouw van de universiteit verhuisd. Het was een raar idee dat hij zo'n lange tijd dichtbij Emilie gewoond had, zonder meer dan haar naam te weten. Bij haar vraag keek hij haar lachend aan. Vervolgens maakte hij een zacht 'umm' geluid, terwijl hij iets probeerde te bedenken dat als een rare soort hobby beschouwd kon worden. God, misschien was hij te saai, te cliché, want hij kon niets bedenken dat as such bestempeld kon worden. "Eerlijk gezegd, denk ik van niet," antwoordde hij uiteindelijk, terwijl hij nog steeds nadacht. "Het enige wat bij mij niet echt aan de oppervlakte ligt, is dat ik heel erg van honden hou. Maar dat is niet heel vreemd, toch?" Hij keek haar nog steeds glimlachend aan. Het zou wel heel erg ongelukkig zijn als Emilie bang voor honden zou zijn, maar dat verwachtte hij niet. Zijn nieuwsgierigheid naar haar kamer groeide met elke stap die de afstand tussen hen en haar kamer verkleinde. Hij liep haar achter haar aan de kamer binnen en deed braaf de deur dichter, zoals opgedragen. Zijn blik ging snel de kamer rond en haar inrichting was leuk. Het stelde een stuk meer voor dan hoe zijn kamer eruit had gezien. Toen hij die nog met Ayanna deelde had het nog wel iets voorgesteld, maar vooral met Charlene was het vooral een enorme troep geweest. Met een glimlach volgde hij haar vinger naar de mooie stoel, waar hij in plaats nam. "Mooi ingericht," zei hij complimenterend, terwijl hij goedkeurend rondkeek. "Het is vreemd hier weer terug te zijn, ik heb best veel herinneringen in dit gebouw. Sinds ik naar de universiteit ben verhuisd, ben ik hier niet meer terug geweest." Zijn blik bleef weer hangen op Emilie. Hij voelde zich overal snel thuis, zoals hij dat ook hier nu al had, in de eerste minuut. Hoewel hij niet wist hoe vaak hij hier nog zou komen, hoopte hij vaak. Met zijn blik op de schoonheid gericht, krulden zijn mondhoeken onwillekeurig weer omhoog. Het 'langzaamaan doen' plan was misschien wel goed, maar dat wilde niet betekenen dat hij dat niet moeilijk vond. De neiging om op de staan en haar in zijn armen te nemen, haar te kussen, was enorm groot.

Bierkaartjes verzamelen, postzegels, Coca-Colaspullen verzamelen, naar alle 'autotuning'bijeenkomsten gaan; het waren eigenschappen van personen waar je serieus rekening mee moest houden, gewoon omdat het veel tijd van de andere in beslag zou nemen. Toen hij eerlijk antwoordde, slaakte ze een korte zucht van opluchting. "Ik ben blij dat je niet zo één of andere rare hobby hebt, anders had ik je helemaal verkeerd ingeschat." Het meisje richtte haar blik even op de jongen, waarna ze weer uitkeek waar ze haar voeten zetten, voor ze de trap zou afdonderen. Het was algemeen geweten dat als bijvoorbeeld een jongen een extreme hobby had, hij minder tot geen aandacht besteedde aan mensen rondom hem. En als vriendin zou ze niet veel aandacht vragen, maar het moest wel wat voorstellen. "Mensen die niet van honden houden, dié zijn vreemd,", grijnsde ze op zijn opmerking , "en katten hebben het altijd op mij gemunt, daar blijf ik van weg.." Ja, katten liepen óf van haar weg, óf beten of krabden in haar benen. Ty sloot gehoorzaam de deur en even voelde ze zich een slavendrijver, maar een benieuwd gevoel overheerste dat. Het was namelijk altijd een spannend moment om een persoon voor het eerst in haar kamer te ontvangen, maar gelukkig lag haar kamer er altijd acceptabel netjes bij. Ty ging zitten en luchtte haar op met zijn complimentje. Ze hoefde niet continu complimentjes te krijgen, maar dit was er eentje dat ze nodig had, ze voelde zich zo meteen op haar gemak en met een glimlach liet ze haar blik haar kamer rond gaan. Het kastje met twee fotokaders op, trok, met zijn nogal authentieke uiterlijk de aandacht wel in de kamer. De twee foto's waren dan ook het dierbaarste dat ze nog over had van haar familie. Eén foto liet de trouwfoto van haar ouders zien, op de andere stonden haar twee broers en zij vrolijk op het strand, ze moest daar ongeveer een jaar of elf zijn geweest. Haar blik ging verder, maar Ty's aangename, bijna vertrouwde stem, onderbrak rustig haar gedachten. Ze keek weer om, naar Ty en merkte dat zijn blik bleef hangen op haar, waardoor de hare meteen gekluisterd werd aan hem. De woorden die ze zou zeggen, zouden bijna onbelangrijk zijn, gewoon kijken naar Ty alleen al was genoeg om te voelen hoe hij haar van haar stuk bracht. Ze had haar blik daardoor gedurende een stilte van enkele lange seconden op hem gericht, voor ze een reactie kon geven op zijn woorden. Wat verlangde ze naar hem... Het meisje schraapte kort haar keel en wendde hierbij subtiel haar blik af. "Het is hier nochtans geen haar veranderd.. Alles is nog hetzelfde in het gebouw, gewoon veel nieuwe mensen, dat maakt het ergens wel aangenaam, zo is er meer volk om te leren kennen.." Opnieuw werd haar blik naar Ty gezogen en een verlangend gevoel in haar onderbuik deed haar even slikken. Gelukkig had ze nog iets dat haar uit dit verlangen kon redden. "Ohja, ik had nog wat voor je, ik heb het beloofd.." Ze liep naar de keuken en kwam enkele tellen later terug met een metalen doosje. Ze wandelde naar Ty toe en ging op de leuning van de stoel waar hij op zat, zitten. "Let niet op het doosje, maar ik had je koekjes beloofd.. Ze zijn wel een tikje aangebakken, maar ik ben geen fantastische keukenprinses, helaas." Het meisje glimlachte en overhandigde hem het - met cupcakes bedrukte- doosje, terwijl ze hem aankeek, benieuwd naar zijn reactie.

Hij glimlachte om haar woorden, nee, hij was niet bepaald moeilijk in te schatten. Zijn openheid zorgde ervoor dat mensen hem snel doorhadden en dat maakte hem werkelijk helemaal niks uit. Mysterieus zijn kon ook bepaalde spanning meegeven, maar het lag hem gewoon niet. Het deed hem goed om te horen dat ze blijkbaar ook van honden hield, het was fijn om dingen gemeen te hebben. Opposites attract was zeker waar, maar hij meende dat mensen toch ook dingen gemeen moesten hebben. "Ach, katten zijn ook niet helemaal mijn ding," reageerde hij op haar opmerking over katten. De weg naar haar kamer was niet lang en hij kwam erachter dat hun kamers niet eens zo ver van elkaar vandaan waren geweest. De deur viel achter hem dicht en het drong nu pas tot hem door dat dit de eerste keer dat ze echt bewust samen ergens waren heengegaan. Hun blikken bleven voor een kort moment gevangen in elkaar, maar zij verbrak hun intense oogcontact. De fauteuil waar hij naar toe gewezen was, zat erg comfortabel en hij maakte ook geen aanstalten om weer omhoog te komen. Hij knikte begrijpend. "Nee, er zal wel niet echt een groot verschil zijn," stemde hij uiteindelijk in. Het zou naïef zijn om te denken dat het gebouw rustiger zou zijn geworden door het vertrek van een bepaald aantal mensen uit zijn jaar. Elk jaar had onruststokers, herriemakers en feestgangers, die zouden nu ook in het gebouw verblijven. Een nieuwsgierige blik kwam in zijn ogen, terwijl Emilie weg liep, de keuken in. Zijn blik liet haar geen seconde los. Hij had werkelijk geen idee waar ze het over had gehad, hij kon haar geen beloftes herinneringen. Het metalen doosje dat ze meedroeg toen ze weer naar hem toe kwam deed nog steeds geen belletje rinkelen. Zijn aandacht was even afgeleid van het doosje toen ze op zijn leuning ging zitten. Haar stem bracht hem echter weer terug naar het onderwerp. Pas toen ze over koekjes begon, viel het kwartje. Een brede glimlach brak door op zijn gezicht en hij pakte het doosje aan. Hij opende het en concludeerde dat Emilie weer bescheiden was geweest. "Ze zien er heerlijk uit, bedankt," Hij kwam iets omhoog en drukte spontaan zijn lippen op haar wang. Die actie wakkerde zijn verlangen aan, dus deed hij snel het blik dicht en stond op. Het waren impulsieve acties geweest, zowel de zoen, als het opstaan. Dat laatste was gebeurd omdat hij het gevoel had dat hij even afstand moest nemen van Emilie, om niet aan meerdere verlangens toe gaan geven. Om afleiding te vinden liep hij naar het kastje waar net zijn oog opgevallen was. Het koekblik zette hij op de tafel, die moest hij niet vergeten later. Zijn ogen vestigden zich op de twee fotolijstjes op het kastje. "Ben jij dit, toen je jong was?" vroeg hij voorzichtig, bang om een onderwerp aan te snijden waar ze het nu liever niet over had. Hij draaide zijn hoofd kort om, met een vragende blik in zijn ogen en keek vervolgens weer naar de foto's. Het kon haast niet anders Emilie met haar familie zijn.. "En dat dan je ouders?" vroeg hij uiteindelijk, kijkend naar de tweede foto. Het was duidelijk waar Emilies Spaanse schoonheid vandaan kwam, haar moeder had die ook. Het was treurig om te bedenken dat die ooit zo gelukkige mensen met een prachtig gezin, zo'n pech hadden gehad dat hun huis in brand was gevlogen. Een gevoel van medeleven met Emilie overviel hem, maar hij probeerde het niet te laten zien.

Benieuwd naar zijn reactie over de koekjes bleef haar blik op zijn gezicht hangen, waarna ze zijn blik volgde naar de koekjes die erin zaten. Ze zagen er heerlijk uit, vond hij, maar aanstalten om hem te verbeteren en hem de punten te laten zien waar ze verbrand waren, maakte ze niet, aangezien de jongen haar wist stil te krijgen door de zoen die ze op haar wang kreeg. Gelukkig stond Ty snel op, aangezien het meisje een subtiele blos op haar wangen had gekregen en ze maar al te graag haar lippen gewoon op de zijne had gedrukt. Gelukkig was hij er nog om haar zo in bedwang te houden. Ze volgde de jongen met haar blik en bleef ondertussen onbeweeglijk zitten op de leuning. Het duurde even voor ze doorhad dat de jongen aan het kastje stond, omdat ze meer op Ty alleen aan het letten was dan de ruimte rondom hem. Zijn vraag maakte haar dan weer wel wakker, het meisje fronste even lichtjes, aangezien haar gedachten verstoord werden, maar stond toen op en wandelde rustig naar hem toe, terwijl hij een tweede vraag stelde. Ze knikte rustig eens ze naast hem stond en wees naar de eerste foto, ze duidde de twee jongens erop aan. "Dat is Lander," sprak ze zachtjes terwijl ze de jongen aanduidde die met pretlichtjes in zijn ogen naar de camera keek. "En dit Liam." hij stond naast het meisje op de foto en hield zijn blik eerder afwezig op het zand gericht. Emilie zelf had op de foto bolle wangetjes, maar andere gezichtskenmerken waren overduidelijk. "En dat zijn inderdaad mijn ouders." Haar blik bleef rusten op de foto van de twee, terwijl ze bijna mompelend verder ging. "Het was een bijzonder lichtpuntje toen ik ze terugvond op de plek waar ooit ons huis stond.. Als er twee foto's waren die ik had willen bijhouden, waren het deze wel. Gewoon omdat we er zo gelukkig op zijn. Mijn ouders op hun trouwdag, Lander die zich amuseert en Liam en ik die zoals altijd bij elkaar stonden.. We waren onafscheidelijk." Het meisje glimlachte even en merkte dat ze lichte tranen in haar ogen kreeg, maar ze ging er niet tegenin. Haar blik had ze nog altijd op de fotokader van haar en haar broer gericht, waarna ze kort op haar lip beet. Lander zag er zo normaal uit, terwijl hij eigenlijk toen al zinde op enige wraak omdat hij zijn zin niet altijd kon krijgen. Ergens vond ze dat Ty het moest weten, zodat hij - als er iets zou gebeuren - niet uit de lucht zou komen vallen. Het was moeilijk om erover te beginnen en ze aarzelde dan ook enkele keren, waarop ze haar mond opende om wat te zeggen, maar dan niet veel uit kon brengen. Toch slaagde ze erin om in grote lijnen Ty te vertellen over Lander. "Ik ben niet echt volledig geweest in het verhaal over de dood van m'n ouders, maar ik denk dat je het zou moeten weten." Emilie pakte het fotolijstje op en liet haar blik over het aangezicht van Lander gaan. "Hij redde me uit de brand en ik beschouwde hem als mijn 'beschermengel', ik vertrouwde hem en kwam helemaal hierheen met hem om een nieuw leven te beginnen. Ik deed alles, werkelijk alles voor hem, omdat ik hem wilde bedanken voor het redden van m'n leven. Maar de enige reden waarom hij dat gedaan had, was omdat hij zogezegd niet zonder me kon." Ze keek Ty nog altijd niet af, de neiging om in huilen uit te barsten verdween stilaan, aangezien haat nu bovenkwam. "Hij heeft de brand aangestoken, omdat hij mijn ouders en Liam overbodig vond, omdat hij haat voor hen koesterde aangezien ik zogezegd meer oog voor hen had dan voor hem. Het was niet de bedoeling dat Liam er levend uit is gekomen.." Enkele tellen nog, keek ze naar de foto en zette het lijstje tenslotte neer. Ze vermande zich, wilde er niet als een depri mens naar staan kijken, en draaide zich om om richting de keuken te gaan. Wil je wat drinken? Ik heb veel, maar niet alles.." Haar stem klonk nu luchtig, haar opzet om te doen alsof het haar niet raakte, leek te lukken.

Haar bevestiging was niet echt nodig, maar toch had hij het als een vraag geformuleerd. Onbewust had hij haar op die manier de kans te geven om niet in te gaan op het onderwerp. Het maakte hem alleen maar blij toen ze er wel op in ging. Ze vond het niet erg om over het gevoelige onderwerp met hem te praten. Lander en Liam, haar broers hadden veel weg van de kleine Emilie en het was een schattige familie zo bij elkaar. Het was naar om te bedenken dat haar familie zo ruw verscheurd was door zo'n ongeluk. Nog erger dat haar broer waar ze blijkbaar onafscheidelijk van was geweest niet eens meer in hetzelfde land woonde. Hij wierp een korte blik op haar en zag dat het onderwerp haar nu toch geraakt had. Snel draaide hij zijn hoofd weer weg, hij wist niet wat hij er mee moest doen. Met een vragende blik in zijn ogen richtte hij zich uiteindelijk toch weer op Emilie. Waar was ze niet volledig in geweest? Uiteindelijk knikte hij kort, hij zou luisteren naar wat ze kwijt wilde. Begrijpend knikte hij weer, toen ze vertelde over haar toewijding aan Lander. Het was niet niks om gered te worden uit een brandend huis. Een diepe frons verscheen op zijn gezicht en de afschuw droop er haast van af. "Maar-" begon hij verward, terwijl hij haar nog steeds aankeek. Emilie leidde hem even af met haar vraag, waardoor hij weer even zijn act bij elkaar kon krijgen. "Dat is verschrikkelijk Emilie! En die psycho woont nog in jouw buurt? Je gaat nog met hem om? Emilie zeg het maar en ik zorg wel dat hij voor altijd uit je buurt blijft," ging hij op een serieuze toon verder. Zijn woorden kwamen er snel uit. De combinatie van onbegrip, bezorgdheid en afschuw maakte hem nogal opgefokt. Het idee dat Emilie nog in de buurt van die gozer kwam zat hem helemaal niet goed. Misschien wilde ze het liever niet over haar broer zeggen of horen, maar het was gewoon een moordenaar met zware psychologische problemen. Het was een verschrikkelijk idee gewoon dat Emilie nog bij hem over de vloer kwam. Ook al had Lander Emilie dan uit het vuur gehaald, het kon als nog niet. "Oh, cola is goed, als je dat hebt. Anders gewoon wat fris," zei hij vervolgens, zich herinnerend dat ze een vraag gesteld had aan hem. Hij liep weer weg van het kastje en de foto's, nadat hij nog één blik op het fotolijstje had geworpen. De schattige jongen die camera inkeek was opeens lang zo schattig niet meer. "Die jongen is echt nog niet jarig als ik hem ooit tegen kom," zei hij hoofdschuddend, "of op zoek," voegde hij er op een iets zachtere toon aan toe. Dat Emilie dit weggelaten had in de eerdere versie van haar geschiedenis was heel erg begrijpelijk. Het maakte haar jeugd alleen nog maar hartverscheurender. Hij was inmiddels weer op de eerder aangewezen stoel neergeploft. In ieder geval had dit verhaal hem wel afgeleid van zijn verlangen naar Emilie. Voor even in ieder geval. Wat het jammer genoeg ook had gedaan was de sfeer laten omslaan, maar dat was op dit moment misschien niet het belangrijkste. Zo leerde hij in ieder geval wel Emilie door en door kennen. Dit was vast niet iets wat ze aan elke persoon vertelde.

Toen Ty niet meteen inging op haar vraag, maar reageerde op het voorgaande dat ze gezegd had, draaide het meisje zich rustig naar hem om. Terwijl hij sprak, staarde ze bijna schuldbewust naar de grond. Dat was exact wat de mensen die het wisten haar ook verteld hadden, maar telkens had ze koppig volgehouden dat ze het goede in hem wel zag. Hoe langer dit allemaal duurde, echter, hoe moeilijker ze het ermee had om Lander te blijven zien als haar broer. Ze zuchtte zachtjes en reageerde de eerste tientallen seconden niet op zijn woorden. In plaats van te reageren, draaide ze zich om om een cola voor Ty te gaan halen, om zo tijd te winnen voor een zinvolle reactie. Haar handen zochten een glas in de kast en haalden een fles cola uit de koelkast, allemaal op automatische piloot. Eenmaal vol, bracht ze het glas naar Ty, die ze in al die tijd niet aangekeken had. Eenmaal afgegeven, ging ze op een andere stoel zitten en schraapte kort haar keel. Ze trok haar benen op en sloeg haar armen er omheen. "Hij is geen psycho.." mompelde ze bijna onhoorbaar, waarna ze kort op haar lip beet. Goed, dat was volledige onzin, wat ze zei, want ze wist ook wel dat de jongen iets los had zitten in zijn hoofd. Goed, geen normale mens stak het huis van zijn familie in brand, om daarna enkel één meisje te redden en daarna de rest van haar leven verder nog zuur te maken, maar haar broer een psycho noemen was gewoon iets dat ze te direct vond, ze hadden hetzelfde bloed en wie weet had zij zoveel dingen met hem gemeen.. Hoewel ze zelf nog niet de neiging had gehad om een huis in brand te steken.. Het meisje zuchtte even en keek Ty daarna voor de eerste keer weer aan. "Hij is de enige die overblijft, Ty.. Ik kan zoveel vrienden hebben, een relatie hebben en zoveel uitgaan als ik wil, maar ik heb altijd veel waarde gehecht aan familie. Ik weet niet waar Liam zit, ik heb niets meer van hem gehoord. Lander is de enige die ik nog kan zien, met wie ik nog kan praten.. Ik weet waartoe hij in staat is, dat weet ik.. En misschien kom ik een keer niet meer terug als ik naar hem toe ben gegaan, maar dat lijkt me beter dan geen enkele familie meer zien." Ze wist dat haar antwoord veel oproer kon veroorzaken, maar dat was gewoon hoe ze er zelf over dacht. Kort beet ze op haar lip, stond op en liep naar de jongen toe, om opnieuw op de leuning van de stoel te gaan zitten. Ze nam zijn ene hand vast, keek er even naar en zocht daarna zijn blik op. "Het is misschien wat veel gevraagd, maar kan je daar vrede mee nemen? Als je echt wilt dat ik van hem wegblijf, dan zal ik dat ook doen." Haar stem klonk warmer dan net, het was belangrijk voor haar, wat Ty ervan vond, en dat zou ze niet verbergen. Nog even liet ze haar vingers zijn handpalm raken, waarna ze zijn hand losliet - het was moeilijk om te beoordelen wat ze kon doen en mocht doen bij hem, maar net had zijn hand vastnemen, een vrij logische stap geweest. Wat geconcentreerd wachtte ze op enige reactie van de jongen, ergens hoopte ze dat hij haar zou begrijpen.

Zijn gedachten dwaalden volledig af toen Emilie zich bezighield met een cola voor hem halen. Als een buitenstaander zag hij alles natuurlijk anders dan Emilie. Hoewel het een brute daad was, was het nog steeds haar broer, nog steeds familie. Zijn zusje zou hij waarschijnlijk ook alles vergeven, dat was iets wat je nou eenmaal deed bij familie. Het glas dat Emilie hem aanreikte schudde hem weer uit zijn gedachten. Snel pakte hij het glas van haar aan, nog steeds beiden zwijgend. De woorden die over haar lippen kwamen waren haast niet te verstaan, maar wat hij opving leek op een ontkenning van de benaming die Ty de jongen net gegeven had. Misschien was hij daar iets te ver in gegaan, maar de stroom van woorden was in een opwelling uit zijn mond gekomen. In een combinatie van bezorgdheid om Emilie en onbegrip naar haar broer toe. Kort keek hij Emilie aan, die eindelijk haar ogen weer op hem gericht had. Wat ze zei klonk logisch, begrijpelijk, maar iets in hem wilde het gewoon niet begrijpen. Met enige moeite wist hij zichzelf zo ver te krijgen om kort te knikken met een soort van begripvolle blik in zijn ogen. Het was niet moeilijk te begrijpen waarom ze haar broer nog steeds bleef verdedigen en hij besloot het er bij te laten. Een discussie over waarom ze wel of niet uit zijn buurt moest blijven was waarschijnlijk toch zinloos. Zijn ogen bleven op haar gericht toen ze weer naar hem toe kwam. Haar hand sloot zich weer om die van hem en hij glimlachte kort. Emilie bracht van die vreemde dingen in hem omhoog. Het was niets voor hem om zo veel waarde te hechten aan van die simpele bewegingen. Enkel met het vastpakken van zijn hand had ze een glimlach op zijn gezicht weten te krijgen. Bij de meeste meiden vond hij het maar niks, al die kleine romantische gebaren. Een korte zucht schoof over zijn lippen. Hier gaf ze hem de ruimte om haar te verbieden haar broer nog te bezoeken. "Het is en blijft jouw keuze Emilie. Als jij meent dat het geen kwaad kan en er op wat voor manier dan ook behoefte aan hebt, laat mij dan niet in de weg staan," antwoordde hij vervolgens. God, zijn eigen volwassenheid verraste hem soms. Emilie was vast wel slim genoeg om in te kunnen schatten of het verstandig was de jongen te blijven bezoeken. Daar zou hij wel vrede mee hebben. Hij wierp haar een geruststellende glimlach toe en nam vervolgens een paar slokken van zijn cola. "Je hebt zo'n heftige geschiedenis..," zei hij vervolgens, licht zijn hoofd schuddend. "Nu je zo open en eerlijk bent geweest, heb ik het gevoel dat ik dat ook moet zijn. Ik zou alleen niet weten wat ik je zou moeten vertellen," zei hij vervolgens terwijl hij zijn blik weer op haar richtte. Zijn wenkbrauwen gefronst, terwijl hij koortsachtig probeerde iets te bedenken wat hij over zichzelf zou kunnen vertellen aan Emilie. "Is er iets dat je altijd al hebt willen weten?" vroeg hij vervolgens met een jongensachtige grijns op zijn gezicht aan Emilie.

De Lander-kwestie was een gevoelig onderwerp. Dat was het altijd geweest bij de mensen die het wisten. Haar gezond verstand wist ook wel dat ze beter uit zijn buurt kon blijven, maar het was haar broér. Ze haatte het dan ook als mensen haar de les begonnen te spellen over wie ze op moest zoeken en wie niet. Ze zou Ty hier echter niet voor haten, natuurlijk niet.. Ze zou er rekening mee houden, met wat hij wilde, met hoe hij er tegenover stond. Daar stond ze zelf wel voor open. Uit Ty's reactie kon ze opmaken dat hij het -natuurlijk- minder aangenaam zou vinden te weten dat ze Lander nog zou opzoeken, maar het feit dat hij die keuze aan haar liet, vond ze fijn. In tegenstelling tot andere mensen, probeerde hij haar niet te overtuigen om weg te blijven bij haar broer. Een fijne glimlach verscheen op haar gezicht, die vrijheid vond ze leuk, ze wilde niet dat elke keuze voor haar gemaakt werd, maar dat wilde niet zeggen dat ze er geen rekening mee zou houden. Enkel bij noodzaken zou ze de jongen nog bezoeken, om zo hun contact op een minimum te houden. Ty mocht dat best weten, ze zuchtte zachtjes en keek hem aan. "Ik kan het niet laten hem te zien, maar ik ga zo min mogelijk in zijn buurt komen, het is momenteel gewoon even een geregel.." Met deze woorden besloot ze het onderwerp af te sluiten, ze verwachtte er geen reactie meer op. Ze sloeg haar ogen kort neer toen hij haar meedeelde dat ze zo'n heftige geschiedenis had. Ja, dat was zo, maar ze was hier, right? Met hem.. Haar mondhoeken krulden lichtjes omhoog bij zijn volgende woorden. "Het is geen geschreven regel dat als iemand zo open tegen je is geweest, dat jij dat ook moet doen.." Toch was de vraag die hij haar stelde veel te verleidelijk om niet op te antwoorden. Het meisje grijnsde even en stond op, van de leuning af, wandelde enkele passen de kamer door en keek bedenkelijk rond. "Er is niets dat ik expliciet wil vragen ofzo.." sprak ze rustig terwijl ze quasi met zijn rug naar hem toe stond. Een glimlach speelde op haar gezicht. "Maar ik wil eigenlijk wel weten hoe het komt dat je voor me valt.." Ze draaide zich om en glimlachte naar hem. "Niet dat ik daar problemen mee heb.. Integendeel.." Het meisje glimachte een tikje uitdagend en zette enkele stappen naar hem toe, maar stond nog altijd op een aannemelijke afstand van hem af. "Je hoeft me niets belangrijks te vertellen over jezelf verder, die dingen kom ik vanzelf wel te weten.." Tenminste, als hij nodig vond die dingen te vertellen. Haar blik verhuisde van zijn ogen kort naar zijn lichaam, waarna ze, wanneer ze dit merkte, haar blik afwendde. "Wil je wat eten? Of gewoon wat chips ofzo? Ik heb nog.." Ze had zin om naar Ty toe te gaan en haar armen om hem heen te slaan, om dicht bij hem te zijn.. Cut it out, Em. Het zou mooi zijn als dat kon, vreselijk mooi, maar dat zou zo egoïstisch van hen zijn.. Dus ze moest zichzelf bezighouden, zodat ze de verleiding kon weerstaan. Zich bezighouden, door Ty te overladen met eten en andere zaken.

Het antwoord dat hij gegeven had viel aan de glimlach op haar gezicht te zien erg goed. Eigenlijk was het meer dan logisch dat ze zelf zou beslissen over wat ze deed en met wie ze dat deed. Zelf zou hij het ook niet accepteren als Emilie hém beperkingen op zou willen leggen. Toch vond hij het fijn dat ze wel waarde hechte aan zijn mening. Onwillekeurig beantwoordde hij haar glimlach. Hij knikte tevreden, wat ze zei klonk goed. Blijkbaar waren bezoeken noodzakelijk, maar was ze niet van plan gezellig op de koffie te gaan bij haar broer. "Weet ik, weet ik. Maar toch.." reageerde hij glimlachend toen ze zei dat hij niet ook iets aan haar zou moeten onthullen. Zijn ogen gingen onbewust direct over haar haast perfect gevormde lichaam heen toen ze van de stoel opstond. Ongegeneerd maakte hij gebruik van het korte moment dat ze met haar rug naar hem toegedraaid stond. Uiteindelijk wendde hij zijn blik af, om nog wat slokken van zijn cola te nemen. Met een grijns keek hij haar aan na haar vraag. "Dat is een makkelijke," zei hij terwijl hij haar nog steeds aankeek. Een door haar zelf gecreëerde opening voor hem om haar wat complimentjes toe spelen zou hij niet onbenut te laten. Hij nam nog de laatste slok van zijn cola en zette vervolgens het glas voor hem neer. Hij knikte nogmaals tevreden toen ze opmerkte dat ze er gaandeweg eigenlijk wel achter zou komen wat hij nog allemaal in store had. "Oké, om te beginnen was je een fijne gesprekspartner, je hebt een eigen kijk op alles en schuwt er niet voor je mening duidelijk te maken," begon hij rustig aan zijn opsomming van dingen die hij leuk aan vond. "Je bent grappig, verrassend en lief," ging hij ongestoord verder. Toch probeerde hij zijn complimentjes aan de oppervlakte te houden, geen dubbelzinnige, flirtende opmerkingen tussendoor. Dat zou het nu alleen maar moeilijker maken. Al begon hij steeds minder de logica achter het rustig aan doen in te zien. "Daarnaast ben je ook echt mighty fine.." eindigde hij tenslotte met een overdreven onschuldige grijns. Hij zou Ty ook niet zijn geweest als hij niet zoiets had gezegd. Het was te moeilijk om het te laten, zeker als het zo makkelijk was om een speelse opmerking te maken. Geduld was één van de dingen die hij niet had, maar op de één of andere manier moest hij het nu wel hebben. "O, nee dank je, ik hoef niks hoor," wimpelde hij haar vraag op een vriendelijke manier af. "Was dat genoeg, of wil je nog meer redenen? Ik heb er nog genoeg," vroeg hij terugkomend op waarom hij voor haar aan het vallen was terwijl hij haar nieuwsgierig aankeek. Hij kon moeilijk inschatten hoe ijdel Emilie was. Hoe zelfbewust ze van haar eigen schoonheid was. Een scheve grijns verscheen op zijn gelaat terwijl hij naar Emilie keek. Mighty fine leek haast niet prijzend genoeg... "Ik kan niet zeggen dat ik nog 100 procent achter ons plan van rustig aan doe sta. Al snap ik dat het beter is.." zei hij vervolgens eerlijk. Het leek ook haast alsof hij haar nog meer wilde, nu hij haar nog niet mocht hebben.

Het was niet van haar gewoonte om naar complimentjes te vissen; integendeel. Ze kreeg liever minder complimentjes dan meer. Van Ty echter, kreeg ze graag complimentjes. Complimentjes uit zijn mond konden haar veel beter doen voelen dan random woordjes van anderen. Dus, hoe bescheiden ze ook was, ze moest toegeven dat ze op dit moment gewoon overladen wilde worden door complimentjes, en Ty liet zijn kans dan ook niet liggen. Ze bleef de jongen aankijken met een ietwat speelse blik in haar ogen en luisterde nieuwsgierig naar wat hij te zeggen had. Bij zijn eerste woorden sierde een fijn glimlachje haar gezicht. Ja, daar herkende ze zich -ergens- wel in. Grappig, verrassend en lief? Haar glimlach verbreedde wat en een lichte blos verscheen op haar wangen. Ty's woorden waren naar haar mening overdreven, maar ze zou hem niet gaan tegenspreken, dat zou het fijne van dit moment best wel verknoeien. Mighty fine? Het meisje onderdrukte een zacht lachje. Het ongeloof in haar blik was makkelijk op te merken, maar het feit dat Ty er zo serieus onder bleef, deed haar elk afzonderlijk woord geloven. Mighty fine, was ze dus. Zo had ze zichzelf nooit bekeken; ze had op elk deeltje van haar lichaam wel wat aan te merken, allemaal dingen die haar stoorden aan zichzelf. Als Ty dat vond, echter, zou ze zich wel eens een keertje anders moeten bekijken. Voorbij die onvolmaaktheden, misschien? Hij hoefde niets van chips ofzo, wat haar stoorde, aangezien ze zin had om naar hem toe te lopen en hem een zoen op de lippen te drukken. "You pretty little liar, no thank you, I've had enough.." mompelde ze zachtjes terwijl ze kort haar blik van hem afwendde en haar handen bezig hield door kort haar kleding wat glad te strijken. Zijn volgende woorden klonken haar verlijdelijk in de oren. Met een speelse blik keek ze op. "Oh.." Tijd om het spel een tikje plagender te gaan spelen. Een onschuldige blik overheerste terwijl ze langzaam naar de jongen toe begon te lopen en eenmaal ze voor hem stond, terwijl hij nog steeds in de stoel zat; boog ze voorover - hem subtiel een uitzicht gunnend - en keek hem aan. "Alsof ik er ook nog helemaal achter sta.." Ze bracht haar gezicht iets dichter naar het zijne toe en richtte haar blik op zijn lippen, terwijl ze langzaam dichter en dichter bij begon te komen. Op enkele milimeters afstand van zijn lippen echter, deed ze aanstalten om hem te zoenen, maar net voor haar lippen de zijne zouden raken, nam ze afstand en rechtte haar rug weer. Een uitdagende grijns speelde op haar gezicht. Dit was leuk. "Maar het is niet eerlijk voor de anderen." opperde ze alsof ze net niets gedaan had, waarna ze vrolijk naar hem knipoogde en hem de rug toe keerde om naar de keuken te gaan en met wat chips in een kommetje terug te komen. Ze zette het kommetje op tafel en keek naar Ty, benieuwd of haar actie van net voor enige veranderingen had gezorgd..

Het was hem gewoon om complimenten uit te delen aan leuke meisjes en vaak dacht hij er niet eens bij na. Het was één van de vele dingen die hij zichzelf naarmate hij ouder werd had aangeleerd. De som was tenslotte simpel, vrouwen hielden ervan om gevleid te worden en hij hield van vrouwen. Toch had dit, zoals eigenlijk alles, meer waarde nu hij het tegen Emilie zei. De schattige speelse blik in haar ogen moedigde hem dan ook alleen maar aan en er bleven steeds meer positieve dingen in zijn hoofd omhoog komen om haar mee te verblijden. Het was fijn om te merken dat zijn woorden haar bevielen, dat meende hij tenminste op te maken uit haar gezichtsuitdrukking. Een brede glimlach verscheen op zijn gezicht toen hij het ongeloof in haar ogen las nadat hij haar mighty fine had genoemd. Hij had nog meer dan genoeg benamingen in die richting voor haar, maar als hij daar nu mee zou aankomen zou hij haar in verlegenheid brengen waarschijnlijk. Ergens verbaasde het hem dat Emilie blijkbaar verrast was geweest met dat laatste compliment. Sowieso begreep hij als nuchtere jongen nooit hoe sommige vrouwen niet door hadden hoe aantrekkelijk ze waren.. Hij onderdrukte een grijns, zelf had hij namelijk eerder het tegenovergestelde probleem. Tyler vond zelf dat hij er goed uit zag en niks te wensen overliet, maar ach met zelfverzekerdheid was niks mis. Hij vond het vaak ook wel amusant als een meisje een attitude problem had, het was juist wel sexy als meisje alleen al met haar uitstraling een ruimte ownde. Hij schudde ongelovig zijn hoofd, met dat laatste woord was hij het niet eens. Liar."Je weet het best Em, kun je niet zien dat iedereen naar je kijkt overal waar je komt?" reageerde hij glimlachend. Zijn ogen bleven op haar gericht - ook hij keek graag naar haar - hoewel zij haar blik van hem afgewend had. De speelse en vervolgens onschuldige blik in haar ogen maakte hem nieuwsgierig, alsof ze één of ander sluw plannetje aan het smeden was wat voor haar amusant zou worden. Uit haar korte "Oh" kon hij ook niet veel opmaken. Argwanend keek hij toe hoe ze dichterbij kwam, als een kat die zijn hulpeloze prooi naderde om de laatste aanval te doen. Al voelde hij zich geen hulpeloze prooi, van binnen lachte hij om zijn vreemde vergelijking, maar hij hield zijn gezicht in de plooi. Verrast trok hij één wenkbrauw op terwijl zijn aandacht volledig werd getrokken door het verleende uitzicht. Haar stem leidde hem af en toen hij opkeek merkte hij pas hoe dichtbij haar gezicht was. Een vrolijke glinstering verscheen in zijn ogen na haar veel belovende woorden. Nieuwsgierigheid en een klein beetje wantrouwen zorgden ervoor dat hij zijn ogen openhield, maar mentaal bereidde hij zich al voor op hun overgave aan de verleiding. Het moment werd echter abrupt verbroken toen ze zich met een veel te uitdagende grijns. Niet leuk. "Emilie," gromde hij teleurgesteld, terwijl hij toch een glimlach niet kon onderdrukken. Oh van die actie zou Miss innocent spijt krijgen. Op dit moment konden die anderen hem niks schelen, al voelde hij zich daar enkele minuten later al schuldig over tegenover Ayanna. In stilte keek hij toe hoe Emilie chips ging halen en deed alsof ze niks gedaan had. "Opeens zie ik veel beter voor me hoe jij kattenkwaad uithaalt. Je genoot te veel van jouw sneaky actie!" zei hij terwijl hij zacht lachte. Het was niet eerlijk hoe Emilie voor hem de verleiding groter had weten te maken en hij haatte onrecht. "Poeh, het is wel warm hier zeg.." constateerde hij op een overdreven luchtige toon, waarna hij in één beweging zijn shirt uittrok. De witte tank top die hij daaronder aanhad verborg zijn gespierde lichaam niet, maar accentueerde het juist. Met een vrolijk hoofd keek hij naar de brunette. "En weet je, ik heb het nog steeds warm eigenlijk.. " zei met een uitdagende grijns. Interessante bedreiging was het, om zijn hemd uit te trekken. Tja, bij hem kon je altijd iets terug verwachtten, al had ze vast niet verwacht dat hij zich half zou uitkleden. Emilie was aan zet.

Keek iedereen naar haar overal waar ze kwam? Ze trok één wenkbrauw op en liet haar blik door de ruimte glijden, draaide even rond om zo terug bij Ty te komen. "De enige persoon die hier naar me kijkt, ben jij" het meisje glimlachte genietend - natuurlijk wist ze dat hier geen andere mensen waren die naar haar zouden kunnen kijken- het was gewoon fijn om even te benadrukken dat Ty's blik haar meer dan alleen opviel. Ze vond Ty's blik fijn, anders dan bij andere blikken -die eerder plakkerig waren en waarvoor ze zich geneerde-, leek Ty's blik haar nooit te storen.. Ze wílde zijn blik op haar, ze miste hem als hij niet bij haar was. Van in het begin had de jongen een argwanende blik in zijn ogen gehad en terecht; wat ze had gedaan was misschien niet eerlijk, maar wel ontzettend fijn. Ze gaf hem de tijd om van het uitzicht te profiteren, en genoot van zijn nieuwsgierige, maar ook wel verlangende blik. Natuurlijk had ze liever haar lippen op de zijne gedrukt en hem waarschijnlijk de meest passionele zoen ooit willen geven, maar eerlijk gezegd wilde zij het niet op haar geweten degene te zijn die hun 'rustigaandoenplannetje' had verbroken. Op z'n minst, moesten ze daarvoor met twee zijn. Eenmaal ze weer rechtstond en ze zijn klaaglijke stem hoorde terwijl ze haar naam hoorde, grijnsde ze breed. Dit was echt fijn! Terwijl ze chips haalde, hoorde ze zijn woorden en moest ze even lachen. "Oh, you haven't seen the best of me yét" reageerde ze alsof ze een hoop andere dingen achter de hand hield; maar eigenlijk maakte ze gewoon gebruik van situaties. Het was fijn om die tactiek te gebruiken, zo waren je acties allerminst cliché en te verwachten, en met een beetje charme had je dan ook de persoon die je plaagde, volledig mee in het actje. Emilie ging in de stoel vóór die van Ty zitten en keek hem afwachtend aan. De rollen werden echter omgekeerd. Het meisje nam wat chips en terwijl ze er één in haar mond stak, hoorde ze zijn opmerking. Met een argwanende blik stopte ze even met kauwen toen de jongen zijn shirt uittrok. Haar blik gleed ongegeneerd over zijn bovenlichaam, dat amper werd verholen door een witte tank top. Het liefst zou ze nu gewoon opspringen en haar handen onder de tank top laten glijden, maar ze hield zich in, dat was waaaaay too easy voor de jongen. Haar blik bleef ettelijke seconden rusten op zijn bovenlichaam, terwijl haar mondhoeken lichtjes omhoog gekruld waren. Zijn stem haalde haar blik weg van zijn heerlijk gespierde bovenlichaam en snel slikte ze de chips door en keek hem uitdagend aan. Oh, als hij het zó wilde spelen.. Goed dan, dan kon hij het krijgen ook. Hij wilde haar het moeilijk maken door haar actie van net! Ze voelde de strijdlust in haar lichaam en beet even kort op haar onderlip. "Je hebt gelijk, veel te warm.." Ze keek de jongen aan en hield zijn blik zo lang mogelijk vast terwijl ze de knoopjes van haar blouse één voor één opendeed, heel traag; om die hierna uit te doen. Een strak zwart topje dat ze onderaan had gehad, omhulde nu haar lichaam. Ze was wel klaar voor dit spelletje, en vermoedde dat ze beiden wel wisten hoe dit mogelijk kon aflopen, als ze elkaar zo bleven uitdagen.

Daar had ze gelijk in, zijn blik was bijna constant op haar gericht. Onwillekeurig krulden zijn mondhoeken iets omhoog. Het was vermakelijk om te zien hoe ze genoot van haar snode plannetje dat ze met succes had uitgevoerd. Haar plezier gaf ze over aan hem en hoewel hij het een allerminst fijne of handige actie had gevonden, vond hij het niet erg dat ze het had gedaan. Zachtjes lachte hij om haar opmerking, het liet hem brandden van nieuwsgierigheid naar wat ze nog meer in store had. Het was leuk te zien dat de argwanende blik die eerst op zijn gezicht had gestaan, nu op die van haar stond. Ja, ze zou nog een geduchte tegenstander vinden in hem, als ze van plan was spelletjes te gaan spelen. Met enige moeite wist hij de glimlach te onderdrukken die omhoog kwam toen hij haar blik over hem heen voelde glijden. De uitdagende blik in haar ogen vertelde hem alleen dat ze zich nog niet over zou geven. Zijn blik was gevangen in die van haar voor enkele seconden, voor ze haar volgende zet onthulde. Langzaam ging zijn blik van haar ogen naar beneden, waar haar handen een interessante beweging uitvoerden. Het strakke topje dat ze aanhad had hetzelfde effect als zijn tank top had gehad. Zijn lippen vormden een fijne lach terwijl zijn ogen op haar mooie lichaam gericht waren. Uiteindelijk richtte hij zijn blik op, om Emilie onderzoekend aan te kijken. Het was een gevaarlijk spelletje waar ze in beland waren. Als hij zijn tank top uit zou trekken en zij zou zijn voorbeeld volgen, zou het vast niet goed aflopen. Alleen als hij nu zou stoppen, had hij dan verloren? Hij háátte verliezen. Zachtjes zuchtte hij, terwijl hij een slimme volgende zet probeerde te bedenken. Tyler had zelfcontrole, maar de spannende sfeer die er nu heerste maakte alles moeilijker. Een meisje in BH was niks nieuws, maar dit bleef Emilie. Het was jammer dat ze hadden afgesproken om te wachten met alles, het liefste zou hij zichzelf willen verliezen in dit uitdagende spel. Als een meisje bij hem op die manier haar blouse had uitgetrokken in combinatie van zo'n blik, was het meestal het begin geweest van spannende seks. Alleen nu zouden ze niet eens moeten zoenen, als ze hun afspraak zouden nakomen. "Waar je ben je toch mee begonnen, Emilie?" verzuchtte hij uiteindelijk, haar enigszins beschuldigend aankijken. "We kunnen verdergaan en kijken wiens beheersing het eerste breekt, maar ik weet niet of dat wel zo'n slim plan is," zei hij met een een glimlach rond zijn lippen. Hoewel hij het niet leuk vond dat hij het spel onderbroken had en dat voelde alsof hij 'verloren' had, vond hij goed van zichzelf dat hij de verstandige was geweest. "To be continued?" zei hij er vervolgens enigszins vragend aan haar. "Alleen dat vooruitzicht zou me enorm aansporen om met Ayanna te gaan praten." zei hij een paar tellen later. "Al zou ik niet goed weten wat ik tegen haar zou moeten zeggen en hoe ik dat zou moeten doen," eindigde hij op een iets zachtere toon. Hij had geen nieuwe vriendin, want dat was Emilie niet, hij zou moeten vertellen dat er een meisje was dat bijzonder voor hem was. Wat zou ze daar eigenlijk blijer van worden? Vertwijfeld zuchtte hij.

Het was leuk om zijn blik nu op haar lichaam te voelen, zoals waarschijnlijk hij haar blik ook op hetzijne had gevoeld. Het meisje liet haar vingertoppen beurtelings op de leuning van de stoel tikken terwijl ze hem afwachtend bleef aankijken. Goed, ergens wilde ze wel dat hij zijn tank top uittrok, gewoon voor het uitzicht alleen al; maar anderzijds zou dat het weer eens moeilijker maken en ja, al zouden ze het eigenlijk waarschijnlijk beiden niet anders willen hebben, ze moesten zich, uit respect voor de rest, rustig houden. Maar het was zó verleidelijk en Ty was zo lief voor haar.. De jongen keek haar uiteindelijk weer aan, met een eerder wikken- en wegende blik in zijn ogen. Ze was nieuwsgierig naar wat hij ging zeggen, maar het feit dat hij redelijk serieus keek, verraadde een beetje dat hij misschien niet zoveel zin had in het spelletje. Toen hij haar beschuldigde van ergens mee te beginnen, glimlachte ze even triomfantelijk, ookal kreeg ze een redelijk beschuldigende blik naar zich toegegooid. Haar lippen vormden kort een pruillipje toen Ty zo nodig weer de realistische persoon moest uithangen. Een grommende 'hmhm' klonk langs haar kant toen ze ietwat zuchtend wat onderuit zakte in haar stoel. Een zucht schoof van haar lippen en met een opgetrokken wenkbrauw keek ze Ty koppig aan. "Ya, to be continued dan maar! Als ik ooit nog eens zin heb om me zo voor je uit te sloven.." Haar koppigheid en vooral ook haar humeurigheid omdat het spelletjes afgebroken was, was grotendeels gespeeld, maar ze vond wel dat Ty mocht voelen dat ze zijn 'ik-ben-de-verstandigste-rol' niet altijd even leuk vond. Het horen van Ayanna's naam echter, dat meisje dat hem ook had kunnen boeien, deed haar meer twijfelen aan zichzelf dan als hij eender wiens naam noemde. Niet omdat ze bang was Ty aan haar te verliezen, dat niet. Eerder omdat ze zich dan bewust werd van het feit dat ze voor dat meisje waarschijnlijk de duivel himself was. Ze wilde niets kapot maken, niets dat nog 'gemaakt' kon worden. Ze wilde het beste voor Ty, maar niet voor zichzelf.. Ze keek hem schuldbewust aan en wist eigenlijk niet echt hoe ze hier op moest reageren. Ze werkte zich er eerder uit door op te staan en cola te gaan halen om hun glas bij te vullen. Na Ty's woorden was het stil gebleven en had ze nog altijd niet gereageerd. Het was ook moeilijk om zoiets in te schatten, zij had niemand waarvoor ze verantwoording moest afleggen, Ty daarentegen, had het moeilijker. Was dat allemaal wel eerlijk? Het meisje had de fles cola uit de ijskast gehaald en op het keukenblad gezet, maar bleef zo even, onbewust nietsdoend, met haar rug naar Ty staan. Ze zou helemaal niet Ayanna willen zijn, momenteel, maar anderzijds zou ze wel haar pijn willen voelen, gewoon omdat dat een tikje eerlijker zou zijn. Uiteindelijk, na tientallen seconden, draaide ze zich om en wandelde met de fles naar de tafel, zette die neer en ging zelf weer in haar stoel zitten. "Giet maar bij als je nog moet hebben.." klonk haar stem plots een stukje serieuzer, waarna ze Ty kalm aankeek. Het was moeilijk om het toe te geven, vooral omdat ze niets liever wilde dan dat het meisje het wist.. "Ik vind het echt het beste langs de ene kant, dat je haar zou vertellen over mij.. Maar aan de andere kant voel ik me oook zo enorm schuldig.."