Ze had zo het gevoel dat ze haar zin wel ging krijgen uiteindelijk, Ty reageerde steeds minder zeker. "Of course I do," antwoordde ze met een kleine grijns. Maar hij vroeg er ook gewoon om, wat verwachtte hij dan dat ze zouden doen als hij zich vrijwillig liet ontvoeren naar haar kamer, met behoorlijk wat drank op? Zelf was ze in ieder geval niet meer in staat om logisch na te denken en verstandige beslissingen te nemen. Ja, ze zou zichzelf morgen waarschijnlijk min of meer af willen schieten, als ze zich überhaupt kon herinneren wat voor stomme dingen ze had gezegd of gedaan, maar dat was dan jammer. Ze schoot even in de lach toen Ty haar woorden nog eens herhaalde, als hij het zo zei klonk het ineens een stuk aparter. "Tja, jij vroeg om wilde plannen.." grinnikte ze. "Ik kan ook nog losgeld voor je vragen. Maar dan vraag ik gewoon zo onmenselijk veel geld dat niemand het meer kan betalen en dan houd ik je lekker zelf," voegde ze er met een vrolijke grijns aan toe. Oké, misschien moest ze maar gewoon haar mond houden, want er kwam nu alleen nog maar onzin uit.. Nadat ze het laatste beetje bacardi uit de fles had gedronken gooide ze het richting de prullenbak, maar ze gooide - hoe kon het ook anders - mis en de fles viel uiteen in scherven. Het belandde niet eens in de buurt van haar doel. "Oeps," mompelde ze grinnikend, waarna ze haar schouders ophaalde en haar blik maar weer op Ty richtte, die fles zou ze morgen wel opruimen. Ze zag wel dat hij op wilde schuiven zodat ze naast hem op de bank kon zitten, maar ze wist wel zeker dat zijn schoot veel lekkerder zou zitten dan dat ding wat door moest gaan voor bank. "Nee, echt?" reageerde ze lachend en met één wenkbrauw opgetrokken toen hij beweerde dat ze gestoord was. De zucht die uit zijn mond kwam deed haar even grijnzen, ze had het idee dat ze deze 'strijd' eindelijk had gewonnen. "Dat is dan heel erg jammer, but I don't care," antwoordde ze mompelend terug, waarna ze hem vurig terug zoende. Tot nu toe was het haar vooral gegaan om het 'haar zin krijgen', maar nu ze eenmaal haar zin had gekregen wakkerde haar enorme verlangen naar Ty ook weer aan. En kwam dat hopeloos verliefde gevoel weer een beetje terug.. Toen ze zijn armen om haar rug voelde, verplaatste ze haar handen naar zijn wangen en drukte ze onbewust haar lichaam wat dichter tegen de zijne. Zij lippen dwaalden langzaam af naar haar nek en een genietende zucht ontsnapte uit haar mond. Hongerig zocht ze zijn lippen weer op, haar kussen werden steeds intenser. De kleine bank irriteerde haar echter een beetje. "Dit gaat niet werken zo," mompelde ze, voornamelijk tegen zichzelf, waarna ze Ty overeind trok en hem richting haar bed duwde, die gelukkig maar enkele passen van de bank verwijderd was. Zonder zijn lippen los te laten duwde ze hem zacht achterover op het bed en plaatste zelf haar knieën aan weerszijden van zijn lichaam zodat ze hem niet zou pletten onder haar gewicht. "I want you," fluisterde ze in zijn oor, waarna ze een kus in zijn nek drukte. Het voelde oh zo slecht, maar tegelijkertijd ook weer zo goed..

Schuldbewust knikte hij, maar de pretlichtjes in zijn ogen weerspiegelden nog steeds zijn vrolijkheid. Hij grijnsde over haar vreemde ideeën en redeneringen. Als ze zichzelf morgen terug zou horen zou ze zich vast kapot schamen. Alleen het maakte hem niet uit. Alles wat ze zei kon hij op dit moment serieus nemen omdat hij wist dat zijn eigen gedachten nu in net zulke vreemde kronkels gingen. Losgeld eisen was eigen nog best wel een goed idee, maar ook weer helemaal niet. Schaapachtig bleef hij grijnzen, hij kon haar niet helemaal meer volgen, maar dat hoefde ze niet te weten. Subtiele dingen als een grijns die veel te lang bleef staan zouden haar nu vast ontgaan. Jaloers keek hij toe hoe de laatste druppels van de Bacardi in haar keel verdwenen, maar hij wist dat hij niet meer zou moeten drinken, dan zou hij zo ergens in een hoek neervallen. Zijn ogen volgden de fles die naar de hoek vloog zoals een havik zijn prooi volgt. Enkele nutteloze seconden staarde hij naar het in scherven uitéén geknalde object. Ayanna's 'oeps' deden hem echter weer omkijken naar haar. "Proost," zei hij lachend, het was tenslotte onwijs grappig dat ze zojuist een fles kapot had gesmeten. Jammer dat ze er niet nog één had, dan had hij er ook één kunnen gooien. Bevestigend bewoog hij zijn hoofd een paar keer op en neer, ja, ze was echt gestoord. Leuk gestoord. Natuurlijk kon het haar niets schelen dat ze er spijt van zouden krijgen, ze zouden er morgen wel samen spijt van hebben. Nu zouden ze echter moeten genieten van deze fout. Haar vurige zoen moedigde hem alleen maar aan. De opgekropte verlangens die eindelijk werden bevrijd zorgden voor een fijne passie. Al zijn rationele argumenten verdwenen uit zijn hoofd naarmate ze meer in elkaar opgingen. De druk van haar lichaam op het zijne nam toe en hij kon niet anders dan toegeven dat hij daar van genoot. Gewillig liet hij zich naar het bed trekken, volledig instemmend met de verplaatsing. Een instemmende grom was zijn enige reactie op haar woorden die hem enorm goed in de oren klonken. Hij verloor zich volledig in haar. Voor even bestond de wereld alleen nog maar uit hem en Ayanna.





Zijn ogen openden zich en het eerste wat hij scherp kon zien was een sexy rode bh. Eerst verscheen er een diepe frons op zijn gezicht, maar die maakte al snel plaats voor een tevreden grijns. Het duurde maar een paar seconden voor er vele vlagen van gisteren terug begonnen te komen. Hij tilde zijn hoofd iets op en draaide. Hij zag rechts van hem een hoop scherven van iets wat ooit een Bacardi fles was geweest. Naarmate hij wakkerder begon te worden vielen hem twee vervelende dingen op. Ten eerste een pijnlijke prik in zijn rechterhand en ten tweede een bonkende hoofdpijn. De hoofdpijn kon hij plaatsen, maar de steek in zijn rechterhand niet. Onhandig kwam hij half omhoog van de grond om zijn hand beter te kunnen bekijken. Een bloedig sneetje viel meteen op en het stukje glas dat er in stak ook. Hoofdschudden trok hij één beweging het stukje eruit terwijl hij op zijn lip beet. Waarom lag hij in godsnaam op de grond in de hoek? Vermoeid kwam hij omhoog, zijn rug voelde als een plank. Gehuld in alleen een boxer vond hij een weg door de kamer naar het bed, waar Ayanna nog lag, onder de dekens. Een tevreden glimlach verscheen op zijn gezicht, zelfs met een half dode look was ze nog mooi. De hoeveelheid alcohol in zijn systeem van gisteren zorgde ervoor dat er nog enkele gaten in zijn geheugen zaten, maar die zou Ayanna misschien nog kunnen invullen. Onder een luidde geeuw rekte hij zich uit. "Rise and shine," zei hij vervolgens tegen Ayanna, terwijl hij haar een zachte duw gaf. Een vervelende misselijkheid had de hoofdpijn nu vergezeld, geweldig. Hij wist dat hij gisteren bang was geweest voor spijt, maar hoe vreemd ook, vandaag voelde hij alles behalve spijt. De passie was geweldig geweest en hij had meer dan genoten. Met een oprechte glimlach dacht hij terug aan gisternacht. Het begon hem langzaam te dagen waarom hij in de hoek had gelegen. Hij had de scherven willen opruimen, maar was toen gevallen en daarna waarschijnlijk knock out gegaan door de drank. Handig..

Ze kon het niet helpen, maar haar mondhoeken stonden constant vrolijk omhoog gekruld. "Ah, wilde jij ook nog een slokje?" vroeg ze lachend, toen ze Ty's blik opmerkte. Even overspoelde een gevoel van medelijden haar, de fles had nog wel zo goed op haar kamer gepast en dan gooide zij hem stuk tegen de grond.. Of het aan het woord zelf lag of aan de manier waarop hij het zei wist ze niet, maar die 'proost' klonk ineens zo grappig dat ze er van in de lach schoot. "Dat zou jij, de persoon die mij zo'n beetje het best kent, toch wel moeten weten inmiddels," mompelde ze grinnikend over het onderwerp 'gestoord'. Ze probeerde de knagende gedachte dat ze hier een enorm schuldgevoel aan over ging houden uit te schakelen, dit was waarschijnlijk de eerste en de laatste keer dat ze Ty zo ver zou krijgen, dan wilde ze er ook optimaal van kunnen genieten. Het kwam waarschijnlijk meer doordat hij niet nuchter was dat ze hem zo ver had gekregen, was hij wel nuchter geweest dan was Ty vast weer de verstandige geweest. Want ze had nou niet bepaald het idee dat zijn gevoelens voor haar of zijn mening over relaties waren veranderd. Het gevoel om eindelijk niet meer afgewezen te worden door Ty was heerlijk, ze zou bijna vergeten dat ze geen relatie meer hadden. Ze had totaal geen oog voor alles om hen heen, alleen Ty en zij telden op het moment. De soort van grom die uit zijn mond klonk deed haar even grijnzen, waarna ze haar lippen ietwat ruw weer op de zijne drukte. 


* *


Gapend opende ze haar ogen en wat moeizaam kwam ze overeind. Direct kneep ze haar ogen weer half dicht, het felle zonlicht wat door het raam kwam scheen precies in haar ogen. Terwijl ze zich even uitgebreid uitrekte keek ze haar kamer rond. Haar blik bleef hangen bij Ty, en er verscheen een frons tussen haar wenkbrauwen. "Ik geef je een keus tussen m'n bed en de bank.. En jij gaat op de grond liggen..? Nee, echt, heel logisch.." mompelde ze binnensmonds. Een stekende hoofdpijn kwam opzetten, wat niet geheel vreemd was als je bedacht hoeveel alcohol ze de vorige nacht wel niet op had, en ze wreef kreunend even over haar voorhoofd. Vermoeid liet ze zich weer achterover vallen en trok ze de dekens tot bijna over haar hoofd, om niet zoveel last te hebben van de zon. Het duurde niet lang of ze was alweer vertrokken. Het volgende moment werd ze wakker van een zachte duw en toen ze eindelijk haar ogen halfopen, verder gingen ze niet, had gekregen kwam ze tot de ontdekking dat die duw van Ty afkomstig was. Weer fronste ze even. "Waarom was jij hier ook alweer..?" vroeg ze mompelend, terwijl ze diep in haar gedachten wroette, opzoek naar herinneringen van de afgelopen nacht. "Oh wacht, hihi, ik weet het alweer," voegde ze er een paar seconden later aan toe. Een kleine grijns speelde rond haar lippen toen ze even terugdacht aan gisternacht, stiekem had ze er lang niet zoveel spijt van als ze had verwacht. Ze had er eerder een gelukzalig gevoel aan overgehouden, en dat gevoel was sterker dan het schuldgevoel. Met enige moeite slaagde ze erin om rechtop te gaan zitten, waarna ze even voor zich uit staarde. "Wanneer heb jij eigenlijk besloten om op de grond te gaan liggen? Kan me niet voorstellen dat dat lekker ligt," vroeg ze nieuwsgierig, terwijl ze even grinnikte. De irritante hoofdpijn kwam haar weer pesten en zuchtend kwam ze van haar bed af om naar de badkamer te sloffen. Daar nam ze twee paracetamol, wat ze wegspoelde met water. Op hetzelfde slome tempo slofte ze terug naar haar bed. Even bleef ze naast Ty staan, maar algauw ging ze weer ging liggen. In die beweging trok ze Ty met zich mee, om vervolgens dicht tegen hem aan te gaan liggen. "Nog niet klaar met slapen, is nog vroeg," murmelde ze, terwijl ze de dekens weer over hen heen trok.  Met een glimlachje sloot ze haar ogen even, de binnenkant van haar oogleden waren toch prettiger om naar te kijken dan haar fel verlichte kamer. 

Erg wakker werd ze niet ondanks zijn duw, haar bruine ogen werden maar half zichtbaar. Haar vermoeidheid was niet onlogisch, ze hadden elkaar gisteren weinig slaap gegund, bedacht hij grijnsend. Zijn grijns verging hem snel bij haar volgende woorden, dat moest gewoon een grapje zijn. Drank of geen drank, zo'n belediging was een pijnlijk schot in zijn ego, recht in de roos. Gelukkig werd dat leed en de daarbij horende schaamte hem bespaard, want de herinneringen leken ook bij haar terug te komen. Onopvallend haalde hij opgelucht adem, dat had een hele gênante situatie kunnen worden. De kleine grijns rond haar lippen deed hem ook goed, blijkbaar dachten ze op dezelfde manier terug aan gisteren en kende ook Ayanna geen spijt. Haar vraag deed hem kort lachen, het was ook gewoon raar eigenlijk. "Ik kan me vaag herinneren dat ik die scherven van de fles die jij kapot hebt gesmeten ging opruimen. Het einde van die actie kan ik me niet meer voor de geest halen, maar ik gok dat ik halverwege K.O. ben gegaan," legde hij uit aan de nog half slapende meid. Futloos keek hij toe hoe ze zich omhoog werkte en naar de badkamer ging. Zelf bewoog hij niet, want hij had nog niet besloten wat hij ging doen. Toen Ayanna terug kwam besloot ze echter voor hem, door hem mee te trekken haar bed in. Hij glimlachte bij haar woorden en liet haar tegen hem aan kruipen. Hij staarde naar het plafond terwijl hij diep in gedachten verzonk. Hij was niet zo'n knuffelig type, alleen bij Ayanna vond hij dat prettig en goed. Meisjes die hij in clubs leerde kennen en mee naar huis nam werkte hij 's ochtends meestal zijn bed snel uit. Hij liet zijn zorgen voor wat het was en sloot zijn ogen. Voor de tweede keer die ochtend werd hij wakker, nu een paar uur later. Zijn ex lag nog naast hem gekruld, maar hij wist niet of ze nog sliep. Zijn kater was een heel erg stuk minder geworden en die paar uur extra slaap hadden hem goed gedaan. Het was een vreemde situatie om weer naast Ayanna wakker te worden. Het was zo lang geleden, maar voelde toch zo vertrouwd. Hoewel ze veel hadden mee gemaakt, was het nog geen jaar geleden dat ze elkaar hadden leren kennen. Zijn blik ging naar de schoonheid naast hem en hij constateerde dat ze wakker was. "Het is bijna een jaar geleden dat we elkaar leerden kennen Ayan! Ik weet het nog zo goed, we gedroegen ons echt als beesten in die schoolgangen, god wat verlangde ik toen naar je," zei hij glimlachend. Goede oude tijd. Nu lag hij hier weer naast haar, nog steeds hield hij van haar, maar op een andere manier. In zijn hoofd was hij tegenwoordig steeds vaker met Emilie bezig, iets waar hij niks over had gezegd tegen Ayanna. Hij durfde ook geen gesprek te beginnen over wat dit allemaal te betekenen had."Was dit fout? Het was the right kind of wrong, vind je niet?" vroeg hij uiteindelijk aarzelend.

Er ontstond een kleine frons tussen haar wenkbrauwen toen Ty uitlegde waarom hij op de grond had gelegen. "Heb ik een fles kapot gesmeten..? mompelde ze vragend. Ze probeerde zich te herinneren wat er de vorige avond nog meer was gebeurd, maar erg ver kwam ze niet. "En nadat wij.. Ga jij.. Gast, dat is echt raar. Tenzij je zwanger bent en last hebt van nesteldrang, maar dat acht ik voor onmogelijk gezien, nouja, dat ga ik niet eens uitleggen," ging ze grinnikend verder. Ze besloot haar zin maar niet af te maken, aangezien ze geen excuus meer had om onzin uit te kramen. Zo te horen was ze snel in slaap gevallen, ze had helemaal niks meegekregen van zijn opruimactie. Gelukkig werkte hij niet tegen toen ze hem mee haar bed in trok. Het duurde even voordat ze weer in slaap viel, verschillende gedachten en gevoelens hielden haar wakker. Aan de ene kant voelde het best wel vreemd om weer naast Ty in bed te liggen, nuchter, maar aan de andere kant voelde het ook weer vertrouwd. Inmiddels waren ze al een paar maanden uit elkaar, maar ze bleven zo om elkaar heen draaien. Ze wist niet zo goed wat ze er nou van moest denken. Na even te hebben liggen piekeren over wat ze er nou van moest vinden, viel ze uiteindelijk toch weer in een diepe slaap. Het volgende moment werd ze een stuk uitgeruster wakker, en de paracetamol had ook duidelijk zijn werk gedaan. Ze voelde dat Ty nog steeds naast haar lag en zuchtte even zacht. Eigenlijk werd het iedere keer dat ze er weer over nadacht steeds pijnlijker om naast hem te liggen. Dit was eigenlijk niets meer dan een levendige herinnering aan hoe fijn ze het hadden.. Ty liet nooit eens doorschemeren of hij al anders over relaties dacht, of hoe hij over haar dacht. Maar ondertussen hadden ze wel seks en lagen ze nu samen in bed, en dat was behoorlijk verwarrend. Kort beet ze op haar lip, ze wilde er iets over zeggen maar dat zou waarschijnlijk weer een discussie veroorzaken en daar had ze op het moment niet zoveel zin in. Eigenlijk had ze nooit zin in discussies met Ty, tot nu toe werden het toch nooit eens met elkaar. Langzaam strekte ze haar arm uit naar haar mobiel, die een stukje verder op haar bed lag om te kijken hoe laat het was. Bijna drie uur. Blijkbaar was Ty ook al wakker, want na deze beweging begon hij weer te praten. Met enige moeite draaide ze zich op haar andere zij, zodat ze hem aan kon kijken. "Toen nog wel ja," mompelde ze mokkend, maar ze kon een kleine glimlach niet onderdrukken als ze aan die middag terug dacht. Ook zij kon het zich nog precies herinneren, het was een paar dagen voor kerst geweest. Ze hadden vast niet een erg goede indruk achtergelaten op hun oude school, bedacht ze grinnikend. Over zijn volgende woorden hoefde ze niet erg lang na te denken. "Het was verschrikkelijk fout, maar fout hoeft niet altijd slecht te zijn. Dus, ja, het was the right kind of wrong, denk ik," reageerde ze met een glimlachje. Dat het voor haar achteraf gezien ook best moeilijk was vertelde ze er voor het gemak niet bij. "Heb ik eigenlijk veel stomme dingen gedaan gister? In m'n hoofd is het allemaal een beetje wazig," vroeg ze vervolgens grinnikend, al betwijfelde ze of ze het wel echt wilde weten. 

Hij knikte bevestigend op haar vraag. Het verbaasde hem niet dat ze gaten in haar geheugen had, dat zou elk persoon hebben als die zoveel gedronken had als zij. Ergens baarde het hem nog wel zorgen dat ze zo veranderd was in gedrag, maar die zorgen vergat hij makkelijk nu ze zich bij hem zo normaal gedroeg. Even had het gevoeld alsof er geen ruzie's en verwijten tussen hen speelden en dat gevoel was bevrijdend geweest. Even had hij geen schuldgevoel of zorgen gevoeld, bij elke gedachte die naar haar uitging. En dat waren er vele. Ayanna was nooit lang uit zijn gedachten. Het vertrouwde geluid van haar stem trok zijn aandacht weer. Een harde lach ontsnapte over zijn lippen bij het horen van haar woorden. Voor zo ver hij wist was hij inderdaad niet zwanger. De stilte die heerste was een perfect moment om zijn gedachten de vrije loop te geven. Op die manier wist hij zichzelf wel bezig te houden, terwijl hij de kater met het kwartier voelde afzwakken. De rust deed wonderen. Toch was hij ergens blij dat Ayanna weer wakker was geworden. Het was fijn tegen haar te praten en hij miste de gesprekken. Er was niemand met wie hij beter kon praten dan met haar, zij was op zijn ouders na waarschijnlijk de persoon die hem het beste kende. De laatste tijd waren die gesprekken echter onmogelijk, er was zo veel tussen hen gebeurd. Hij wist niets te zeggen op haar reactie. Toen nog wel ja. Die was raak. Hij kon het niet ontkennen, het soort verlangen dat hij toen had gevoeld naar haar, had hij al tijden niet gevoeld. Zulk soort verlangen voelde nu als hij Emilie dacht, maar dat probeerde hij te onderdrukken, het beangstigde hem ergens. Een spottende glimlach speelde rond zijn lippen, toen ze beaamde dat het verschrikkelijk fout was. "Nee, ik denk dat ik degene ben die stom ben geweest," zei hij vervolgens serieuzer dan haar toon. Ze had zeker stomme dingen gedaan, rare dingen gezegd, dingen kapot gemaakt, vreemde vragen gesteld, geklunsd en alles wat een dronken persoon vaak deed. Alleen hij was degene die echt iets doms had gedaan, al kon hij nog steeds van spijt spreken. Daarvoor had hij er teveel van genoten. Hoe fout het ook was. "Ik had niet met je naar huis moeten gaan. Geloof me, ik heb er van genoten en het was de beste seks die ik in tijden gehad heb. Alleen ik wil je geen valse hoop geven," maakte hij zijn zin af. Al die tijd had hij op zijn rug gelegen, naar het plafond starend, maar nu draaide hij zich op zijn zij. Naar Ayanna toe. Als hij er echt spijt van had gehad, had hij niet nu nog half naakt in haar bed gelegen. Dan had hij haar weer alleen gelaten, maar hij kon nergens de motivatie vinden om uit het bed te kruipen. Hij bracht zijn hand naar haar hoofd en streek een pluk van haar bruine haar uit haar gezicht, achter haar oor. Vervolgens boog hij naar voren en drukte een kus op haar voorhoofd. "Je bent prachtig, Ayanna," fluisterde hij liefkozend. Het was nooit een fout moment voor een complimentje.


[Oh no, sorry voor de LATE reactie. Volgende keer mag je me echt slaan als ik niet post hier binnen een week haha ^^]

Ze probeerde zich dingen te herinneren van wat ze allemaal had uitgevoerd vannacht, maar erg ver kwam ze niet. Ze kon zich herinneren dat ze was begonnen in de Zanzibar met een onbekende jongen en was geëindigd in haar bed met Ty, maar meer ook niet. Ze had werkelijk geen flauw idee wat er in de tussentijd was gebeurd. Ze grijnsde even schaapachtig toen hij een harde lach liet horen, toen ze er over nadacht was het ook echt een enorm stomme opmerking. Het voelde heerlijk om weer zo ontspannen met elkaar te kunnen praten, het was alweer een hele tijd geleden dat ze gewoon een normaal gesprek konden voeren zonder dat het te ongemakkelijk werd. Misschien bestond er toch nog een kans dat er een moment kwam dat ze gewoon weer normaal met elkaar om konden gaan, zonder dat ze iedere seconde dat ze bij hem was de behoefte om hem te bespringen moest onderdrukken. Ze hoopte het maar, hij was naast haar vriend-vriend ook haar beste vriend geweest. Als iemand haar goed kende was het Ty wel en ze kon altijd alles bij hem kwijt. Of dat nog steeds gold betwijfelde ze, als ze haar hart zou willen luchten bij Ty zou dat voornamelijk over hemzelf gaan. Hij reageerde niet op haar woorden, maar eigenlijk had ze ook geen antwoord nodig, ze wist toch wel dat ze gelijk had. Vannacht was gewoon een vergissing geweest, welliswaar een hele leuke, maar het had hoogstwaarschijnlijk meer aan de grote hoeveelheid drank gelegen die ze op hadden gehad dan dat hij ineens weer naar haar verlangde ofzo. Hoewel hij vrij serieus sprak, kon ze een grijns niet onderdrukken. "Nou, als je dit stom geweest zijn noemt, dan mag je van mij wel vaker stom zijn," mompelde ze grinnikend. Alleen wist ze nou nog steeds niet wat voor stomme dingen ze allemaal gedaan had, maar het zouden er vast een heleboel zijn. Aangezien ze zo'n groot gat in haar geheugen had, moest ze wel extreem veel gedronken hebben. En daar werden haar acties en woorden niet echt slimmer van, had ze al eerder gemerkt. Misschien was het ook maar beter dat ze het niet wist, dan hoefde ze zich er tenminste ook niet zo voor te schamen. Toen Ty weer verder ging met praten beet ze even twijfelend op haar lip, had hij er dan toch spijt van? Maar bij zijn volgende woorden maakte die twijfelachtige uitdrukking plaats voor een grijns. "Je had toch geen keus, mij kennende. Maar fijn dat we daar hetzelfde over denken," begon ze grijnzend. "En je geeft me geen valse hoop, ik heb inmiddels wel door dat ik toch geen schijn van kans meer maak bij jou. Het lag vannacht gewoon aan de drank, niet aan wat je voor mij voelt," ging ze mompelend verder, terwijl ze haar blik weer even op het plafond richtte. Hoewel ze wist dat het toch niets meer zou worden, bleef ze hopen. En zelfs nu ze dat wist, bleef ze dat ontzettend verliefde gevoel houden als ze in zijn buurt was. En aan de ene kant was dat een heerlijk gevoel, maar aan de andere kant was het weer verschrikkelijk dat ze er niet aan toe kon geven. En ze hoopte echt dat dat gevoel ooit weg zou gaan, ze kon toch onmogelijk altijd verliefd blijven op dezelfde persoon. Toen Ty zich ook op zijn zij draaide en haar kant op keek, richtte ze haar blik weer op hem. Ze glimlachte even toen ze voelde hoe hij een pluk haar achter haar oor deed. "Grapjas," reageerde ze in eerste instantie, met één wenkbrauw opgetrokken, op zijn complimentje, maar er speelde toch een kleine glimlach rond haar lippen. Het was alweer een tijdje geleden dat ze dat gehoord had, de jongens waar ze tegenwoordig 'mee omging' waren niet zo van de complimentjes, die waren eerder bezig met hoe ze haar zo snel mogelijk het bed in kregen. Haar blik bleef hangen bij zijn ogen, maar toen de drang om hem te zoenen en gewoon weer dicht tegen hem aan te kruipen wel heel groot werd, wendde ze haar blik vlug weer af. Als ze dat zou doen zou ze het alleen maar weer verpesten, want hij zou haar toch afwijzen. Als ze toe zou geven aan haar verlangens dan zou die spanning tussen hen weer terugkomen, en het ging net zo goed. Een diepe zucht glipte uit haar mond, ze wist niet hoe lang ze dit nog vol ging houden. "Ty, ik mis je.. En na al die maanden is het eigenlijk niet heel veel minder geworden, ik word er zelf gewoon gek van. En ik mis dit, gewoon praten. Maar ik begrijp het niet zo goed, je blijft zulke dingen tegen me zeggen, en als ik me weer eens niet kan inhouden en je zoen wijs je me ook niet af.. Ik weet gewoon niet zo goed wat ik nou moet denken," sprak ze zacht, terwijl ze nog steeds naar het plafond staarde. 

Hoewel hij toch een glimlach rond zijn lippen tevoorschijn toverde, vond hij het lastig haar woorden aan te horen. Een aanmoediging voor dit soort domme acties kon hij echt niet gebruiken. Hij was niet degene die er last van zou hebben, hij was niet degene die er pijn aan zou overhouden. Zelf was hij verder gegaan, maar hij had het idee dat Ayanna er nog veel te veel aan vast hield. Hun break up was inmiddels een hele lange tijd geleden en het beangstigde hem nog steeds dat ze nog zo op hem wachtte. Hij grijnsde toen ze opmerkte dat ze hem vast geen keus gegeven had. "Nee, de manier waarop jij jezelf aanbood heb ik niet lang kunnen weerstaan," reageerde hij hoofdschuddend. Haar volgende woorden raakten een kern van waarheid, maar klopten niet helemaal. Dat van vannacht had ook wel degelijk aan zijn gevoelens gelegen. Bij een ander meisje had hij het gevoel gehad dat hij misbruik maakte, maar bij Ayanna wist hij dat ze het misschien nuchter ook wel gewild had. Toch ging hij er niet tegenin, maar knikte enkel kort. Natuurlijk ging ze er tegenin, ze was niet het type dat complimentjes zo maar aannam, niet vaak in ieder geval. Haar lieve glimlach beantwoordde hij onwillekeurig, die bleef onweerstaanbaar voor hem. Hoewel zij haar ogen alweer van hem afgewend had, bleef hij naar haar kijken. Waar hij ook was, hij kon haar gezicht altijd perfect voor ogen halen. Vele uren had hij naast haar gelegen, kijkend hoe ze vredig naast hem lag te slapen, als zijn kleine engel. Een ietwat treurige blik verscheen in zijn ogen, al verdween die net zo plotseling als dat hij gekomen was. Haar vertrouwde zachte stemgeluid haalde hem weer terug uit de herinneringen die hij in zijn hoofd afspeelde. Die eerste vier woorden zorgden ervoor dat er een frons op zijn gezicht kwam te staan. Pas nadat ze uitgesproken was verdween die en hij draaide zijn hoofd weer van haar weg, waardoor zijn ogen op het plafond gericht waren. Een zucht kwam over zijn lippen, maar hij hij bleef nog voor enkele seconden zwijgen. Uiteindelijk werkte hij zichzelf half omhoog. "Ik weet het Ayanna, het spijt me. Ik kan me ook niet altijd even goed inhouden," begon hij op een vermoeide toon, wetend dat het egoïstisch van hem was om haar elke keer weer in de war te maken. Het was tegenover meerdere personen niet eerlijk. "Natuurlijk heb ik ook gevoelens voor jou, maar alles is gewoon veranderd," Hij gooide de deken van zich af en pakte de spijkerbroek die naast het bed lag om die vervolgens aan te trekken. Uiteindelijk ging hij weer op het bed zitten en richtte zijn blik op Ayanna. "Ik ben wel echt verder gegaan met mijn leven," hij wendde zijn blik voor een kort moment van haar af. "Weet je wie Emilie is?" vroeg hij vervolgens op een zachte toon. Direct nadat hij die vraag gesteld had, had hij er al weer spijt van. Dit was misschien wel het slechtste moment om over Emilie te beginnen. Aan de andere kant moest hij het ooit omhoog brengen en er was een grote kans dat ze elkaar voor een lange tijd weer niet zouden spreken. Misschien als het door zou dringen tot Ayanna dat hij echt verder zou gaan met zijn leven, dat het voor haar ook makkelijker was om verder te gaan. Jammer genoeg deed hun avontuurtje van vannacht nogal af aan de geloofwaardigheid van het verdergaan. Er stond een ernstige en bezorgde uitdrukking op zijn gezicht, hij was bang voor de conclusies die Ayanna zou trekken.

Het antwoord wat hij gaf deed haar even grijnzen. "Oh jezus, was ik echt zo erg?" vroeg ze lachend. Ze wist dat ze vrij makkelijk werd van drank, maar dat ze zichzelf echt aan had lopen bieden was wel heel goedkoop. Zoals ze al verwacht had, had ze gelijk, Ty ging in ieder geval niet tegen haar in. Al kon het natuurlijk ook nog zo zijn dat hij gewoon geen zin had in discussies. Dat hij niet tegen haar in ging over het complimentje verbaasde haar echter wel, wat betreft haar volgens hem slechte zelfbeeld was altijd een discussiepunt gebleven, daar waren ze tot nu toe altijd over blijven discussiëren. Maar misschien begonnen er dan echt dingen te veranderen tussen hen. De glimlach die op zijn gezicht verscheen als reactie op die van haar, deed haar mondhoeken nog een stukje omhoog krullen. Zijn vrolijke gezicht, dat bleef een beeld waar ze wel urenlang naar kon staren. Ze slaakte een diepe zucht na haar woorden, eigenlijk had ze er al weer spijt van dat ze het gezegd had. Nu zou de sfeer weer omslaan naar gespannen en zou het gesprek veranderen naar ongemakkelijk, met als resultaat dat Ty er weer vandoor zou gaan en dan was ze weer alleen, of iets in die dramatische richting. Kon ze dan ook nooit gewoon gezellig blijven doen. Het duurde even voordat hij antwoord gaf, dus draaide ze haar hoofd afwachtend zijn kant weer op. Zoals verwacht had leek hij aanstalten te maken om weg te gaan. Zelf kwam ze ook omhoog door op haar ellebogen te steunen. "Nee, het hoeft je niet te spijten, ik heb er geen problemen mee hoor, maar wees dan gewoon duidelijk in wat je nou wilt," reageerde ze vlug. Het was niet helemaal waar wat ze nu zei, het was wel degelijk pijnlijk voor haar, en vooral heel verwarrend. Maar meestal overheerste het fijne gevoel wat ze er aan overhield. Hij was als een verslaving voor haar, soms had ze gewoon een shot nodig om weer even overeind te blijven. Maar dat betekende, net als met verslavingen, nog niet dat het ook goed voor je was. Het was gewoon triest, ze waren al maanden uit elkaar en nog kon ze eigenlijk niet zonder hem. Er ontstond een frons tussen haar wenkbrauwen bij zijn volgende woorden. Nu had hij ineens wel weer gevoelens voor haar, terwijl hij net nog zei dat dat niet zo was. Terwijl ze probeerde te bedenken wat ze nou wel en niet moest geloven, volgde ze zijn bewegingen. Hij ging echt weer weg. Echter had ze niet verwacht dat hij ook weer terug zou komen, ze had verwacht dat hij zich aan zou kleden en weg zou gaan. Na zijn volgende woorden staarde ze hem ongelovig aan. Oké, die had ze niet aan zien komen. Al helemaal niet na vannacht. "Je hebt een ander," bracht ze stamelend uit. Verscheidene gevoelens en gedachten raasden door haar heen, maar ze beet op haar lip om het niet gelijk uit te spreken, dan werd het sowieso ruzie. Ze wist heus wel dat Ty allang over haar heen was en verder was gegaan met zijn leven. Maar dat hij ook gevoelens voor een ander kon krijgen, daar had ze even niet aan gedacht. Enige tijd staarde ze enkel zwijgend voor zich uit, terwijl ze probeerde om haar woorden op een goede manier te formuleren. "Wat is dit voor actie, Ty? Zo van: in your face, snap het nou eens, ik wil je niet? Had dat dan bedacht voordat je seks met mij had! Ik neem aan dat je dat meisje niet ineens vergeten was?" bracht ze uit, op een iets fellere toon dan haar bedoeling was. Verslagen liet ze zich weer achterover zakken en staarde ze naar het plafond. Ze voelde een brok in haar keel opzetten, het voelde alsof iets wat al kapot was, nog eens flink de grond in werd gestampt. 

Glimlachend knikte hij, al wist hij niet of het wel echt iets grappigs was. Het was echt niet haar eerste keer geweest deze maand dat ze zich zo gedragen had wat drank betreft. Een verschil was waarschijnlijk wel dat ze jongens niet zo in bed hoefde te lokken. Geen enkele jongen zou daar moeite over doen. Of hij daar echt over mocht oordelen wist hij niet, eigenlijk niet. Hij was zelf soms net zo erg geweest. Vanuit zijn ooghoeken zag hij Ayanna ook overeind komen, al leek ze geen aanstalten om echt uit het bed te komen. Terwijl hij met zijn gulp stond te klooien wierp hij een korte blik over zijn schouder toen ze opmerkte dat ze er geen problemen mee had. Dat zou ze wel moeten hebben. Het was zo oneerlijk van hem om zo misbruik te maken van haar liefde. Een zachte zucht schoof over zijn lippen. Hij verschoof ongemakkelijk iets op het bed en deed moeite om zijn ogen op haar gericht te houden. De ongelovige blik in haar ogen sprak boekdelen en hij voelde zich meer dan schuldig. Alleen als hij zijn blik zou afwenden zou hij toegeven aan haar conclusie, die net stamelend haar zachte lippen had verlaten. Snel schudde hij ontkennend zijn hoofd. "Nee, dat is het niet Ayanna," reageerde hij, op een zo'n kalm mogelijke toon. Nóg niet in ieder geval. Hij was zo'n ongelofelijke eikel. Een slechter moment om deze bom te droppen had hij waarschijnlijk niet kunnen kiezen. "Chapeau Ty," mompelde hij sarcastisch binnensmonds en voor Ayanna onverstaanbaar tegen zichzelf. Als ze nu nog niet klaar met hem was, wist hij het echt niet. In de ijzige stilte die viel, hield hij het niet langer om zijn blik op het verwarde gezicht van Ayanna gericht te houden. Schuldbewust draaide hij zijn ogen van haar weg, staarde nietszeggend naar het blauwe dekbed. De felle toon waarmee ze haar zin begon, zorgde er echter weer voor dat zijn ogen zich weer op haar vestigden. De toon waarop ze sprak haatte hij, maar hij ging er niet tegenin, het was verdiend. Het was zelfs gerechtvaardigd geweest als ze nu had staan schreeuwen tegen hem. Een vermoeide blik kwam op in zijn ogen en hij keek toe hoe ze zich weer achterover liet vallen op het bed. Het was makkelijker om tegen haar te praten als hij niet haar blik hoefde te voelen. "Nee, zo zit het niet. Emilie en ik hebben niks, natuurlijk niet, dan was dit echt niet gebeurd," begon hij op beheerste toon. Het liefste zou hij vertellen wat er allemaal speelde met hem en Emilie, maar dat was niet eerlijk tegenover Ayanna. Hij had inmiddels nog meer spijt dat hij over Emilie begonnen was. Vluchtig bewoog hij zijn hand door zijn nog warrige haren en wierp hij een korte blik op Ayanna. "Ik wil alleen eerlijk zeggen dat ik wel gewoon verder ben gegaan en ja, Emilie is bijzonder voor me, maar we hebben echt niets," maakte hij uiteindelijk zijn zin af. "Vannacht was van ons beiden niet slim, we waren allebei niet helder, zei hij tenslotte er nog achteraan. Hij zou niet de schuld op zich nemen van vannacht, dat was van hun beide een foute keus geweest. Al was de keus misschien niet zo bewust geweest.

Het was gewoon oneerlijk. Waarom kon zij niet net als Ty gewoon verder gaan met haar leven. Gevoelens krijgen voor een andere jongen, zich over haar ex heen zetten, doen alsof er niks gebeurd was en vrolijk verder gaan. Maar nee, de enige manier om hem uit haar gedachten te zetten was door zich klem te zuipen en zich als een slet te gedragen, en dat hielp ook maar voor een paar uur. Afwachtend staarde ze hem aan, benieuwd of ze de juiste conclusie had getrokken. Dat kon haast niet anders, in haar ogen was hij anders niet begonnen over dat meisje, als er niet iets speelde tussen hen. Ze zag zijn lippen bewegen, maar hij sprak te zacht om het te kunnen verstaan. Fronsend staarde ze voor zich uit, ze had ze even niet meer op een rijtje staan. Het verbaasde haar enigszins dat hij zo rustig reageerde op haar felle woorden, meestal draaide het vanaf het moment waarop zij boos werd uit op ruzie. En eigenlijk had ze niet eens het recht om boos te worden. Waarom zou ze, ze was zijn ex maar en hij mocht doen wat hij wilde. Ja, ze had zich nog steeds niet over hem heen kunnen zetten, maar dat gaf haar nog niet het recht om van Ty te verlangen dat hij ook niet verderging. Ze zou juist blij voor hem moeten zijn. Maar misschien was het ook wel gewoon een makkelijke manier, boos reageren, om haar eigenlijke pijn niet te hoeven laten zien. Eigenlijk gold andersom een beetje hetzelfde. Veel drinken en slettengedrag vertonen was haar mislukte manier om hem te vergeten, waarom kwam hij haar dan uit de Zanzibar halen? Als hij dat smsje gewoon genegeerd had, was dit alles nooit gebeurd. Maar het was niet eerlijk om dat hem te verwijten. Toen hij was uitgesproken na haar felle woorden en zij de brok in haar keel had weggeslikt, kwam ze moeizaam overeind en vestigde ze haar blik weer op haar ex. Ze slaakte even een diepe zucht voordat ze haar mond opentrok. "Het was me sowieso wel al duidelijk dat jij gewoon verder bent gegaan, maar dat terzijde. Je bedoelt zeker nóg niet, ik neem aan dat er wel wat speelt tussen jullie. Als je geen gevoelens voor dat meisje had gehad, was er niet over begonnen tegen mij neem ik aan?" begon ze, terwijl ze zo rustig mogelijk probeerde te klinken. "En ik weet wel zeker dat ik als ik nuchter was geweest hetzelfde had gedaan. En hoewel ik je mening deel dat het niet erg slim was, moet ik er nog even achterkomen waarom precies niet, ik voel me toch wel klote," ging ze verder. Ze haalde even een hand door haar haren, die 's ochtends altijd enorm krulden en alleen in bedwang vielen te houden met veel borstelen en een stijltang. "Wat ik alleen niet snap hè.. Je zegt dat jij gewoon verder bent gegaan en dat geloof ik ook echt wel, maar waarom kom je me dan wel midden in de nacht gelijk uit de Zanzibar halen als je een sms krijgt van een vriend die het schijnbaar nodig vindt om jou over mij te smsen?" vroeg ze na een tijdje nieuwsgierig. Ze viste een shirt van de grond om aan te trekken - wat toevallig een shirt van Ty was die hij maanden geleden had laten liggen op hun kamer toen ze uit elkaar gingen - waarna ze rechtop ging zitten en met haar hoofd tegen de muur achter haar te leunen, terwijl ze haar blik op Ty gericht bleef houden. 

Ergens was het ook wel logisch dat hij inmiddels verder was gegaan met zijn leven. Het was al maanden geleden uitgegaan en er waren al grote veranderingen in zijn leven geweest. Het zou zonde zijn om de rest van zijn kostbare jeugd te verspillen aan het terug verlangen naar die mooie paar maanden met Ayanna. Jammer genoeg was het voor Ayanna niet zo makkelijk geweest om die conclusie te trekken. Zuchtend haalde hij zijn schouders op en draaide hij zijn hoofd even van haar weg. Hij wist oprecht niet wat er allemaal tussen hem en Emilie was en zou gaan gebeuren. Toen ze echter verder praatte keek hij haar weer aan. Met gefronste wenkbrauwen luisterde hij naar haar woorden. "Jezus Ayanna. Ik ben ook maar gewoon een jongen. Er lopen nog genoeg andere geweldige gozers hier rond, laat mij niet een donkere wolk over je leven hier werpen," zei hij hoofdschuddend, terwijl hij haar blik op zocht om de ernst van zijn woorden tot haar te laten doordringen. Natuurlijk, hij was best een speciale jongen -meende hij in ieder geval zelf-, maar er waren nog genoeg andere awesome guys. Als zijn vriend niet die ene sms gestuurd had en hij er niet op gereageerd had, was hij nooit in deze vreemde situatie beland... Toch was hij blij dat hij Ayanna daar weggeplukt had. "Gewoon.. Omdat jij het bent! Ayanna ik geef nog steeds om je," antwoordde hij zonder aarzelen. Ja, hij zou zich altijd zorgen om haar blijven maken en om haar blijven geven. Hij glimlachte vaag toen hij zag dat ze een shirt aantrok dat verdacht veel op een shirt leek dat ooit van hem was geweest. In ieder geval wel een goed idee. Sloom kwam hij omhoog van het bed om de kamer in te lopen waar hij zijn eigen shirt van de bank plukte. In een snelle beweging trok hij het shirt aan, terwijl hij de vrijheid nam om iets van een ontbijt te gaan fabriceren. Aan het aanrecht begon hij met het maken van een droge boterham met kaas. "Je gaat me niet vertellen dat er geen leuke jongens op de universiteit rondlopen die aandacht voor je hadden?" zei hij toen hij kort zijn hoofd naar Ayanna omdraaide. Er werd nog steeds geroddeld op de universiteit, in mindere mate en over wat andere onderwerpen, maar hij had zeker weten Ayanna haar naam weleens opgevangen bij één van zijn nieuwe vrienden. Met vrienden die hij van de universiteit kende sprak hij haast nooit over haar eigenlijk. Met zijn bord in zijn handen liep hij naar de bank toe, om daar neer te ploffen. "Vind je niet erg toch? Of wil je me weg hebben?" vroeg hij vervolgens met een scheve glimlach terwijl zijn ogen Ayanna weer opzochten. Als ze nu zou zeggen dat ze hem weg wilde hebben, zou hij goed voor lul staan, maar goed. Afwijzing verwachtte hij niet zo snel van haar, of ze moest hem nu echt zat zijn geworden.

[flutje xD]

Afwachtend staarde ze Ty aan, benieuwd naar zijn antwoord. Ze slaakte een zucht toen hij niet met woorden reageerde maar zijn schouders ophaalde en zijn blik afwendde, blijkbaar lag het iets gecompliceerder dan ze dacht. "Ondanks je niet zo perfecte timing, toch bedankt dat je het verteld hebt.. Dit is in ieder geval beter dan dat ik het achteraf van een ander te horen moet krijgen ofzo," sprak ze vervolgens zacht tegen hem. Ze voelde zelfs enige nieuwsgierigheid naar die Emilie nu ze het een beetje had laten bezinken, ze was bijvoorbeeld benieuwd op welke manier het meisje van haar verschilde en wat hij in haar zag. Maar niet op de jaloers ex-vriendin manier, ze was gewoon oprecht nieuwsgierig. Zijn volgende woorden waren duidelijk, maar ze was het er niet helemaal mee eens. Ze bleef even stil om haar woorden op een zo goed mogelijke manier te kunnen formuleren. "Ten eerste ben jij niet 'gewoon' een jongen, voor mij blijf je hoe dan ook speciaal. Het was misschien niet helemaal duidelijk, maar jij was ook mijn eerste echte, serieuze relatie. Ja, natuurlijk lopen er genoeg leuke jongens rond, maar ik heb gewoon geen behoefte aan een nieuwe relatie. Ik ben veel te bang dat als het weer misgaat, ik weer door zo'n hel moet. En dat ik me klote voel ligt niet aan jou - niet meer in ieder geval, ik voel me juist het best als ik met jou ben - maar ik zit gewoon niet zo lekker in m'n vel. Voel me onzeker, het gaat kut op school en daarom willen m'n ouders dat ik terugga naar Seattle zodat ze me in de gaten kunnen houden of iets in die richting. Maar dat wil ik helemaal niet, en dan ga ik dus drinken en me als een slet gedragen om me beter te voelen.  Maar als ik nuchter ben voel ik me weer kut, zo wil ik helemaal niet zijn, en toch ga ik weer drinken om me weer goed te voelen en zo blijf ik in dat stomme cirkeltje zitten. Maar het heeft echt allang niet zo heel veel meer met jou te maken, de break up was eerder de aanleiding ervan," was haar uiteindelijke antwoord, iets uitgebreider dan ze eigenlijk gepland had. Een glimlach verscheen rond haar lippen toen hij meende nog steeds om haar te geven. Het gaf een goed gevoel om te horen dat ze niet helemáál uit elkaar 'gegroeid' waren, om het zo maar even te zeggen, ook al zagen ze elkaar nog amper. Moeizaam kwam ze overeind toen Ty ook weer in beweging kwam, maar ze plofte ook vrij snel weer voorover, nu met haar hoofd aan het voeteneind. "Oef, ik ben moe," mompelde ze gapend, terwijl ze haar hoofd ondersteunde met haar hand. "Heus wel, maar ik heb er gewoon geen zin in om me aan één jongen te binden. Ik heb voorlopig wel genoeg aan die aandacht," sprak ze terug met een glimlachje. Uiteindelijk kwam ze toch maar uit bed, anders bleef ze maar in die luie houding. Ze viste een trainingsbroek van een stoel en trok die aan, waarna ze richting de bank slenterde. "Tuurlijk wel, ik heb gekregen wat ik wilde, nu mag je weer oprotten hoor," grijnsde ze plagend, terwijl ze naast hem op de bank plofte. Nee, natuurlijk wilde ze hem niet weg hebben, dat was wel het laatste wat ze wilde. Hij was één van de weinige waarbij ze echt volledig zichzelf durfde te zijn, zonder zich constant af te moeten vragen wat de ander van haar vond. Haar blik gleed even naar het brood op zijn bord. Dat hij het überhaupt wegkreeg zo 's ochtends', echt ochtend was het niet meer natuurlijk, zelf at ze niet meer dan een appel of bakje yoghurt in de ochtend. "Maar jij gaat er zeker weer vandoor straks..?" vroeg ze na een tijdje zacht, terwijl ze hem twijfelend aankeek. Stiekem hoopte ze dat hij er geen bezwaar tegen had om de rest van de dag samen door te brengen, gewoon als vrienden. 

Even grimaste hij om haar opmerking over zijn timing en vervolgens knikte hij kort. Dat was precies de reden geweest dat hij het aan haar verteld had. De reden dat hij het nu had willen doen. De kans dat ze binnenkort elkaar goed zouden spreken was niet zo groot, het had gewoon nu gemoeten. Gelukkig kon ze dat waarderen. Zijn ogen bleven op haar gericht terwijl ze waarschijnlijk een goed en duidelijk antwoord probeerde te formuleren op zijn opmerking. Het was niet heel gek dat hij Ayanna's eerste serieuze relatie was geweest, tenslotte waren ze nog jong toen ze eraan begonnen. Haar volgende opmerking beviel hem niet zo, hij had het gevoel alsof hij haar nu getraumatiseerd had. Fronsend keek hij haar aan, hij zou niet weten hoe hij haar zou kunnen helpen haar leven weer op de rails te krijgen. Het was in ieder geval niet fijn om te horen. "Wat kut, ik wist helemaal niet dat het zo slecht ging," zei hij hoofdschuddend, terwijl hij haar een bezorgde blik toewierp. Zachtjes grinnikte hij om de opmerking die hij achter zich hoorde van Ayanna. Ja, aan veel slaap waren ze niet toegekomen vannacht. "Ik snap je helemaal," zei hij instemmend over zijn schouder. Binding was ook iets waar hij eigenlijk niet op zat te wachten op dit moment. Hongerig nam hij een hap van zijn karige ontbijt. Hij glimlachte met gesloten lippen, om haar de aanblik van de inhoud van zijn mond te besparen. Plagende opmerkingen maken kon ze nog steeds als de beste. Zelf werkte hij meisjes liever snel uit zijn kamer de volgende morgen, maar deze situatie was anders. Ondertussen at hij vrolijk door aan zijn boterhammen die zijn behoorlijk lege maag vulden. De toon waarop ze die vraag stelde deed hem vermoeden dat ze wilde dat hij niet zo weer weg zou gaan. Vertwijfeld keek hij haar aan. Was het wel slim om weer te wennen aan elkaars fijne gezelschap? "Ik weet het niet," zei hij vervolgens terwijl hij zijn bord op het tafeltje voor hem neerzette. "Misschien het is het beter als ik gewoon naar mijn kamer ga," zei hij vervolgens bedenkelijk. Het zou hem nog geen minuut kosten om naar zijn eigen kamer te gaan. Ondertussen pakte hij zijn bord weer en werkte zichzelf omhoog, om vervolgens zijn bord op het aanrecht te zetten. Zijn ogen gingen kort zoekend door de kamer heen, tot hij zijn sokken vond. "We kunnen binnenkort wel weer eens afspreken, gewoon, onder normale omstandigheden anders?" stelde hij vervolgens voor, terwijl hij zijn sokken aantrok. Snel liep hij naar de dichtstbijzijnde spiegel toe om daar even een korte blik in te werpen. Één hand door zijn haar halen was wel genoeg. Wie zou hij nou tegenkomen op zijn weg naar zijn eigen kamer? Uiteindelijk draaide hij zich weer naar haar om met een vragende blik in zijn ogen.

Glimlachend keek ze hem aan. Blijkbaar voelden ze elkaar nog steeds zo goed aan als toen ze nog een relatie hadden. Soms had ze het idee dat ze perfect wist te benoemen wat er in zijn hoofd omging, maar af en toe begreep ze weer helemaal niks van hem. Zuchtend staarde ze voor zich uit, hoewel ze het idee had dat het steeds iets beter ging, bleef het behoorlijk verwarrend en pijnlijk om bij Ty in de buurt te zijn. Ze wilde eigenlijk niets liever, hij bleef hoe dan ook fijn gezelschap, maar het versterkte ook weer haar gevoelens voor hem. Na zijn woorden draaide ze haar hoofd weer zijn richting op. Ze haalde even haar schouders op. "Ik voel me al bijna 15 jaar niet goed, op die paar maanden met jou na dan," reageerde ze mompelend. Ze stond er niet meer zo vaak bij stil, na zo'n lange tijd wende je er gewoon aan, werd het normaal. Er zaten ook heus wel eens momenten tussen dat ze zich redelijk goed voelde, maar dat was in de meeste gevallen als ze drank op had of als ze met Ty was. Of een combinatie daarvan zoals vannacht, bedacht ze grijnzend. Zijn bezorgde blik beantwoordde ze met een scheve glimlach. Ze wilde niet dat hij zich zorgen zou maken over haar, dat was nergens voor nodig. "En daarom ligt het iets ingewikkelder met dat meisje?" gokte ze toen hij zei ook geen behoefte te hebben aan binding. Het was gewoon een lastig punt. Natuurlijk was ze wel leuke jongens tegengekomen, maar het waren tot nu toe allemaal geen potentiële boyfriends geweest, dus had ze de wanhopige zoektocht naar afleiding maar gestaakt en ging ze van jongen naar jongen. Veel makkelijker, het fijn hebben met jongens zonder het gedoe van een relatie er omheen. Al bleef Ty een zwakke plek, mocht hij hier nu ter plekke vragen om opnieuw een relatie aan te gaan zou ze het zonder twijfel doen. Ze ging iets verzitten zodat ze haar benen onder zich kon vouwen en lekkerder zat. Toen hij glimlachte na haar plagende opmerking stak ze grijnzend haar tong uit, terwijl ze hem met een speelse blik aankeek. Ty plagen bleef iets wat ze heerlijk vond, zolang hij het ook kon waarderen. Afwachtend keek ze hem aan, aan zijn blik te zien betwijfelde hij of het een goed idee was om nog langer samen de dag door te brengen. Zijn woorden bevestigden dat. "Waarschijnlijk wel ja," mompelde ze terug, er weerklonk een vleugje teleurstelling in haar stem. Maar ergens snapte ze het ook wel, ze merkte in ieder geval dat het voor haarzelf best moeilijk was om op een vriendschappelijke manier tegen hem aan te kijken, ze bleef altijd iets van spanning voelen. Ze slaakte een zucht toen hij inderdaad aanstalten maakte om weer weg te gaan, afwezig volgde ze zijn bewegingen. Hetgeen wat hij even later voorstelde deed haar weer glimlachen. "Kunnen wij dat?" vroeg ze zich hardop af met een grijns. Tot nu toe was het er tijdens geen enkele ontmoeting redelijk normaal aan toe gegaan, tot nu toe had iedere ontmoeting erin geresulteerd dat ze elkaar weer ontweken voor een lange tijd. "Nee, even zonder gekheid, daar hou ik je aan," ging ze glimlachend verder. Met dit plan in het vooruitzicht was het een stuk makkelijker om hem te laten gaan. Toen hij na een tijdje dan toch echt weg was zakte haar humeur weer ver beneden peil, eigenlijk kon ze wel janken.